Translate

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Η ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΕΡΗ ΑΝΤΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ κ. ΛΟΪΖΟΥ ΛΟΪΖΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΓΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΑΣ



Η ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΕΡΗ ΑΝΤΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ κ. ΛΟΪΖΟΥ ΛΟΪΖΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΓΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΑΣ

Του Παναγιώτη Π. Νούνη


  • Δείτε το παρακαλώ εδώ, εδώ και εδώ σε PDF  και Google-Docs.

ΛΟΓΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟΓΛΩΣΣΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΠΛΑΝΕΜΕΝΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ
Ο επόμενος διαλογικός σχολιασμός που ακολουθεί ανεπτύχθη και κατεγράφη εις το θεολογικό ιστολόγιο του κ. Παναγιώτη Τελεβάντου (δείτε εδώ: http://panayiotistelevantos.blogspot.co.il/2017/08/blog-post_833.html ).

Ο εν λόγω σχισματικο-αιρετικός ή αιρετικο-σχισματικός και «Ζηλωτής» δημοσιογράφος κ. Λ.Λ. όπου κρατεί σταθερόν ισοκράτημα στην πεπλανημένη ομάδα των «Αγιορειτών Πατέρων», όπου εφαρμώζουσι μίαν καρικατούρα απόσχισης και μη ιεράς Αποτείχισης, εμμέσως πλην σαφώς, αναθεματίζει, τον υποφαινόμενο εκκλησιαστικό ρεπόρτερ μετά του θεολόγου κ. Παν. Τελεβάντου από άκριτον ζήλον, ζήλον άνευ θεο-λογικής επιγνώσεως είτε  από το υπερπερίσευμα της παφλάζουσας εμπαθείας  και του φανατισμού του.

Ελπίζω να αντιλαμβάνεται ο εν λόγω καλός δημοσιογράφος, ότι οι Θεοφόροι Πατέρες αναθεμάτιζαν, παιδαγωγικώς, εν Συνόδω και εν συνΌδω. Και όταν αναθεμάτιζαν τους αιρετικούς, πρώτιστα τους εδίκαζαν, και αν αποδεικνύετο τω όντι η ενοχή τους περί τινών εκκλησιαστικών αδικημάτων, έπειτα τους κατεδίκαζαν, οριστικώς και αμετακλήτως, και εν τέλει τους απέκοπταν με επίσημο αφορισμό ή και καθαίρεση με το ανάλογο Συνοδικό ανάθεμα. Μονόδρομος για κανονική επαναφορά τους, εντός του κόλπου της νηός της Εκκλησίας, ήτο είναι και παραμένει η αληθινή εν Χριστώ μετάνοια.
Οι αρχι-Οικουμενιστές, δεν είναι αιρετικοί, με την αυστηρή Κανονικο-δογματική έννοια, αλλά μάλλον είναι κυρίως Ε-ΤΕ-ΡΟ-ΔΟ-ΞΟΙ. Αυτό το σημείο κατά την προσωπική μας αίσθηση, είναι κομβικό, και διακριτό βάσει του Κανονικού Δικαίου.

Συνεπώς, από τη στιγμή που διάφοροι παλαιοί και νεοσσοί σχισματικο-αιρετικοί νόες προτάσσουν ανάμεσα στα όποια λογικοφανή δήθεν επιχειρήματά τους, ότι π.χ.: «οι Οικουμενιστές είναι αιρετικοί… άρα απώλεσαν την Θεία Χάρη και συνεπώς ιερουργούν άκυρα Μυστήρια», εξάπαντος θα πρέπει να συζητήσουμε το όλο ζήτημα σε μία «κοινή» και απλή τουλάχιστον Λογική βάση.

Ακολουθούν μερικές Λογικές σκέψεις και λογικά παραδείγματα σύμφωνα με την επιστημονική Λογική: Η εν λόγω προειρημένη προκείμενη («οι Οικουμενιστές είναι αιρετικοί») πρόταση (μαζί με το τελικό της συμπέρασμα), λογικά, θεολογικά, κανονικά και εκκλησιολογικά, είναι ψευδής και εσφαλμένη (False). Και θα αποπειραθούμε στη πορεία να το αποδείξουμε με λογικά επιχειρήματα. Ενδέχεται, όμως, το επιχείρημά τους να είναι έγκυρο, σύμφωνα με τις αρχές της Λογικής, αλλά δεν παύει να είναι ένα μη ορθό επιχείρημα.

Παράδειγμα 1ον (έγκυρος και ορθός παραγωγικός συλλογισμός):
·         Όλοι οι αρχι-Οικουμενιστές είναι αιρετίζοντες και κακόδοξοι.
·         Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι αρχι-Οικουμενιστής.
Άρα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι αιρετίζων και κακόδοξος.

Στα παραγωγικά επιχειρήματα, παρατηρούμε, ότι όταν οι προκείμενες τους είναι αληθείς, τότε και το συμπέρασμα τους πρέπει να είναι αληθές. Συνεπώς το εν λόγω παράδειγμα μας είναι έγκυρο και ορθό παραγωγικό επιχείρημα.

Παράδειγμα 2ον (έγκυρος αλλά μη ορθός παραγωγικός συλλογισμός):
·         Όλοι οι αρχι-Οικουμενιστές είναι μασόνοι και αιρετικοί.
·         Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι αρχι-Οικουμενιστής.
      Άρα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι μασόνος και αιρεσιάρχης.

Στο δεύτερο παράδειγμα παρατηρούμε, ότι ανάμεσα στις δύο προκείμενες η μία δεν είναι αληθής. Ειδικά η πρώτη προκείμενη είναι ένας υπεργενικευμένος και μη αληθής συλλογισμός, διότι δεν είναι όλοι οι αρχι-Οικουμενιστές μασόνοι και αιρετικοί. Μπορεί να είναι μία συντριπτική πλειοψηφία μασόνοι και αιρετίζοντες, αλλά σίγουρα δεν είναι όλοι τους μασόνοι ή και αιρετικοί. Βέβαια άπαντες οι μασόνοι είναι «ντέ φάκτο» αιρετικοί διότι ο Μασονισμός είναι ένα πολύ-αιρετικό συγκρητιστικό και αντιχριστιανικό θρήσκευμα. Και μόνο ένας επίσκοπος αρχι-Οικουμενιστής να μη είναι μασόνος ή αιρετικός, η πρώτη προκείμενη χαρακτηρίζεται απόλυτα ως ψευδής.

Εξάπαντος ο Οικουμενικός Πατριάρχης μπορεί να είναι ένας ορκισμένος αρχηγέτης του «ορθοδόξου» Οικουμενισμού ή ένας αιρετίζων Πατριάρχης, και άρα είναι αληθές ότι είναι αρχι-Οικουμενιστής, αλλά ο άνθρωπος δεν είναι μασόνος και ούτε κάν αιρεσιάρχης, καθότι το έχει δηλώσει επίσημα και με κατηγορηματικό τρόπο. Αιρεσιάρχες είναι ο πάπας Φραγκίσκος και ο πάπας Βενέδικτος όπου ηγούνται του παναιρετικού Παπισμού. Αιρεσιάρχης είναι ο Αρχιεπίσκοπος του Αγγλικανισμού. Αιρεσιάρχες είναι οι πατριάρχες των Μονοφυσιτών και Αρμενίων. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν δύναται να είναι  «α πριόρι» είτε αιρεσιάρχης  είτε αιρετικός. Παρ΄εκτός και αν «α ποστεριόρι» αποδειχθεί «ντε φάκτο» και καταδικασθεί εν Συνόδω ως τέτοιος. Συνεπώς το εν λόγω λογικό παράδειγμα μας αποδεικνύει, ότι ο παραγωγικός συλλογισμός είναι καθόλα έγκυρος αλλά μη ορθός συλλογισμός διότι η μία προκείμενη του είναι ψευδής, συνεπώς και το συμπέρασμα της είναι ψευδές.

Παράδειγμα 3ον (έγκυρος και μη ορθός συλλογισμός με προσθήκη επιπλέον προκείμενης):
·         Όλοι οι αρχι-Οικουμενιστές είναι αιρετίζοντες και κακόδοξοι.
·         Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι αιρετίζων αρχι-Οικουμενιστής.
·         Ο Περγάμου, ο Γαλλίας και ο Προύσης είναι ομοφυλόφιλοι.
Άρα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν είναι αιρετικός αλλά ούτε καθαιρεμένος.

Το εν λόγω παράδειγμα προκύπτει από το πρώτο παράδειγμα με την διαφορά ότι προσθέσαμε μία επι πλέον προκείμενη και διαφορετικό συμπέρασμα. Η εν λόγω τρίτη προκείμενη πρόταση δεν επηρεάζει την εγκυρότητα του λογικού επιχειρήματος. Το όλο επιχείρημα είναι λογικώς έγκυρο! Αλλά όμως επηρεάζει η τρίτη προκείμενη την ορθότητα του επιχειρήματος, διότι η επιπλέον προκείμενη είναι ψευδής. Αν είναι δυνατό οι εν λόγω τρείς μητροπολίτες να είναι κατεγνωσμένοι ή έστω κρυφοί ομοφυλόφιλοι. Παρ΄εκτός και αν υφίστανται αναντίρρητα και ακλόνητα αποδεικτικά στοιχεία ότι οι εν λόγω τρείς Μητροπολίτες είναι πράγματι ομοφυλόφιλοι. Αν υπάρχουν τέτοια στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι εν λόγω νεοΦαναριώτες είναι και ομοφυλόφιλοι τότε το εν λόγω λογικό παράδειγμα μας θα είναι τόσο έγκυρο όσο και ορθό επιχείρημα.

Επίσης, αν αλάζαμε μόνο το συμπέρασμα (και παραμένει ως έχει η τρίτη ψευδής προκείμενη) και εγράφαμε ότι «άρα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι αιρετικός και καθαιρεμένος», τότε και πάλιν θα είχαμε ένα μη ορθό αλλά έγκυρο επιχείρημα. Επειδή υπάρχει μία ψευδής προκείμενη, όπου τότε και το συμπέρασμα της είναι ψευδές και το όλο επιχειρήμα χαρακτηρίζεται, ότι είναι έγκυρο αλλά όχι ορθός παραγωγικός συλλογισμός.

Στις αρχές της επιστημονικής Λογικής υφίσταται μία σημαίνουσα διάκριση ανάμεσα στην εγκυρότητα και την ορθότητα ενός επιχειρήματος. Αυτό προσπάθησα να αποδείξω με τα εν λόγω τρία επιχειρήματα μου. Νομίζω ότι είναι αρκετά απλά και κατανοητά. Παρ΄όλο που υπάρχει μια μεγίστη ασάφεια στη φυσική Ελληνική γλώσσα μας ώστε να το αντιληφθούμε. Αν το σκεφθούμε ελάχιστα θα αντιληφθούμε τις εν λόγω λογικές διακρίσεις. Ένα παραγωγικό επιχείρημα είναι είτε έγκυρο είτε άκυρο. Ένα παραγωγικό επιχείρημα είναι ορθό είτε μη ορθό. Δηλαδή είναι ένα πράγμα, να λέμε, ότι το εν λόγω επιχείρημα είναι έγκυρο ή άκυρο, και ένα άλλο πράγμα, παντελώς διαφορετικό να ισχυριζόμαστε, λ.χ. ότι το ίδιο λογικώς έγκυρο επιχείρημα να είναι και ορθό. Η εγκυρότητα δεν ταυτίζεται με την ορθότητα των επιχειρήματων. Υπάρχουν βέβαια ανάλογες περιπτώσεις όπου συμβαίνει, ένα λογικό παραγωγικό και συλλογιστικό επιχείρημα να είναι συνάμα, έγκυρο και ορθό ή, να είναι έγκυρο και μή ορθό. Όπως λ.χ. σας αναφέραμε με το πιο πάνω συγκεκριμένο παράδειγμα όπου είναι ένα έγκυρο επιχείρημα αλλά μη ορθό.

Οι Παπικοί, οι Μονοφυσίτες και οι Προτεστάντες, δεν είναι ακριβώς ετερόδοξοι, καθότι είναι κανονικο-δογματικό σφάλμα και εκκλησιολογικό λάθος να αποκαλούνται υπό των Ορθοδόξων Χριστιανών (Κληρικών και Λαϊκών), ως ετερόδοξοι, διότι οι κακοδοξίες (οι εσφαλμένες δογματικές διδασκαλίες) τους είναι τελεσίδικα κατεδικασμένες ως αιρετικές.

Πώς είναι δυνατόν και για ποιόν λόγο να αποκαλούμε τους αιρετικούς, ως ετεροδόξους;

Για ποιό λόγο σχετικοποιούμεν την αλήθεια του πράγματος; Είναι δυνατό η όποια αλήθεια να σχετικοποιείται και να κατατέμνεται;

Και γιατί άραγε από «ντέ φάκτο» αιρετικοί μετεβλήθησαν σε ετερόδοξοι, και από ετερόδοξοι αναγνωρίζονται πλέον, διά της Κολυμπαρίστικης ψευδοΣυνόδου, και ως «ορθόδοξοι»; Και λόγω του ότι οι κακοδοξίες τους είναι εν Συνόδω τελεσίδικα κατεδικασμένες, τα ενεργά μέλη και το λεγόμενο ιερατείο των προειρημένων Ομολογιακών ψευδο-εκκλησιαστικών Κοινοτήτων εμπίπτωσι καθαρά, ομοθυμαδόν, στα Συνοδικά αναθέματα.

Οι αρχι-Οικουμενιστές και τα ά-λογα πρόβατα τους τι ακριβώς δεν αντιλαμβάνονται με όσα μάλλιασε η γλώσσα μας να επαναλαμβάνουμε, συστηματικώς, και μέχρι τελικής πτώσεως; Βέβαια όλα τα αντιλαμβάνονται, πλήν των τω όντι απλοϊκών και αφελών οπαδών, διότι επιλέγωσι οι υπόλοιποι, μανικώς, τον δρόμο της κακίας και της πανουργίας, εφ΄όσον εξυπηρετώνται έτσι οι σωρηδόν ιδιοτελείς σκοπιμότητές των. Το ίδιο περίπου (επι)συμβαίνει και στο έτερον στρατόπεδο του αντι-Οικουμενισμού. Δεν εξιδανικεύουμεν λοιπόν ούτε ωραιοποιούμεν την περιρρέουσα εκκλησιαστική ατμόσφαιρα.
 Λάμπωσι μονάχα εξάπαντος μερικές μοναδικές και ανεπανάληπτες ελεύθερες και μεταμορφωμένες εν Χριστώ προσωπικότητες όπου ηγούνται ή και ακολουθούν τον αντι-Οικουμενιστικό αγώνα.

Ωστόσο, ο Παπισμός, ο Λουθηροκαλβινισμός και ο Μονοφυσιτισμός είναι αιρετικά, αιρετικά, αιρετικά, αιρετικά, αιρετικά, αιρετικά, αιρετικά, αιρετικά, αιρετικά, αιρετικά, αιρετικά, αιρετικά… αιρετικά (και να κατηγορηθώ από τινές «λεπτεπίλεπτους» φιλολόγους για λεξικολογικό υπερπλεονασμό, τούτο δεν σημαίνει ότι δεν υφίστατο λογική χρήση και λογική δομή με την επανάλυψη της εν λόγω λέξεως), μάλλον αν θέλετε αιρετικότατα, είτε αντιχριστιανικά είτε και αντιεκκλησιαστικά συστήματα. Τότε, οι ετερόδοξοι, σύμφωνα με το Κανονικόν Δίκαιον, είναι όσοι δεν έχωσι ακόμη καταδικασθεί και δή επίσημα με Συνοδική διαγνώμη, όπως π.χ. οι αρχι-Οικουμενιστές. Άρα, όστις κοινωνεί με αρχι-Οικουμενιστάς δεν υπόκειται στα Αγιοσυνοδικά αναθέματα διότι ακόμη μέχρι στιγμής να συγκληθεί μια Ορθόδοξη και Θεοφώτιστη Ιερά Σύνοδος ώστε να δικάσει τον πολύ-δαίδαλο Οικουμενισμόν με τους φανατικούς αρχηγέτες και οπαδούς του.
Κάθε αντίθετη άποψη, συνιστά, κατά την παγιωμένη απλανή και ορθόδοξη Εκκλησιολογική θέση, μια α-νόητη παραφωνία εκ του εκ δεξιών αιρετικού άκρου εκείνου του ανεγκέφαλου «Ζηλωτισμού».

Επιπρόσθετα, να επισημάνω (για το επόμενο σχόλιο του δημοσιογράφου κ. Λ.Λ.) με έμφαση, και με κάθε επιφύλαξη, διότι έχω εντοπίσει και μελετήσει το εν λόγω πατρολογικό κείμενο του Οικουμενικού Πατριάρχου και Αγίου Φωτίου (ΙΕ΄ Ομιλία, Λεχθείσα εν τω άμβωνι της Μεγάλης Εκκλησίας, Τόμος 12ος, ΕΠΕ, σελ. 400-402), ότι η εν λόγω παραπομπή προς τον Μέγα Φώτιον, δεν πρόκειται καθόλου για την ερμηνεία του ιερού Κανόνα (ΙΕ΄ της Πρωτοδευτέρας) περί της διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου (ή ιερά Αποτείχιση), ασχέτως αν φαινομενικώς είναι κάπως «σχετικό» με την ευρεία έννοια και το γενικό πνεύμα της ιεράς Αποτειχίσεως. Η αποτείχιση ως γνωστόν συνδέεται άμεσα με την διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου. Τέτοια διασύνδεση όμως δεν προκύπτει καθόλου μέσα από την εν λόγω πατρολογική ομιλία.

Ο μέγας Φώτιος μας καταγράφει ξεκάθαρα την Συμφωνία των Θεοφόρων Πατέρων, όπου μας συνιστούν, μας εντέλουν,  και μας προτρέπουν, να (δια)κόπτουμε την κάθε ΕΠΙ-ΚΟΙ-ΝΩ-ΝΙΑ  με τους πάσης φύσεως αιρετικούς και δή να  αποφεύγουμε τους κακοδόξους ψευδο-ποιμένες αλλά όμως δεν μας προτρέπει ΠΟΥ-ΘΕ-ΝΑ μέσα στα σωρηδόν Φωτειανά Συγγράμματά του να εφαρμόζουμε,  υποχρεωτικώς, την διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου κατά τινών ψευδεπισκόπων. Αυτό βέβαια προκύπτει μετά από τις προσωπικές πολύχρονες μελέτες μας μέσα στα Κανονικά και Δογματικά κείμενα του Μεγάλου Φωτίου. Αν υφίσταται κάποιο συγκεκριμένο σημείο όπου ο Μέγας Φώτιος προσπαθεί να επιβάλλει (sic) την εσφαλμένη και πλανημένη άποψη της υποχρεωτικής διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου κατά των αιρετιζόντων Κληρικών, παρακαλώ να μας υποδειχθεί με απόλυτη βιβλιογραφική ακρίβεια, αλλιώς να σιωπήσουν διαπαντώς τα βαλτινά και παράφωνα κουάσματα. Συνεπώς, δεν είναι και τόσο σχετικό (όσο θέλουν να πιστεύουν και να προπαγανδίζουν οι σχισματικοαιρετικοί νόες) το πατρολογικό χωρίον μετά του ΙΕ΄ ιερού Κανόνος στα περί της διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου.

Ένα πράγμα είναι η διακοπή Κοινωνίας με την Καθολική Εκκλησία, τούτο ειδικά είναι Σχίσμα, και ένα  άλλο πράγμα είναι η διακοπή, της σχεσιακής, της εκκλησιαστικής, της κοινωνικής αλλά και της τυπικής επικοινωνίας με κατεγνωσμένα αναθεματισμένους αιρετικούς. Και ένα άλλο παντελώς διαφορετικό και εξειδικευμένο πράγμα είναι η διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου κατά τινών κακοδόξων ψευδοποιμένων. Νομίζω υφίσταται μία σημαντική ή μάλλον σημαντικότατη διάκριση στην καθόλου Πατερική Γραμματεία.
Η παλαιά αλλά και σύγχρονη εμπειρία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας μας αποδεικνύει, συστηματικά και επιτυχημένα, ότι υφίστανται ιεροί Κανόνες, όπου σαφώς-σαφέστατα και είναι δυνητικοί (π.χ. ο ιερός Κανών περί της Νηστείας), και εφαρμόζεται έτσι μία απλανής και εξατομικευμένη Ποιμαντική οικονομία χωρίς να σχετικοποιείται ή και να απολυτοποιείται η ορθόδοξη Ποιμαντική ακρίβεια περί των ιερών Κανόνων.

Ο ασθενής άνθρωπος π.χ. δεν είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει με απόλυτη ακρίβεια τον ιερό Κανόνα των νηστειών. Αν ένας άνθρωπος λ.χ. έχει πολύ χαμηλό σίδηρο και αναιμία και πρέπει διαιτολογικά να τρώγει το κρέας για να επιζήσει, συναφώς μόνο ένας ανόητος πνευματικός θα επιβάλλει στον ασθενή άνθρωπο την υποχρεωτικότητα του Κανόνα των Νηστειών. Συνεπώς σε πάμπολλες εξαιρετικές περιπτώσεις εμφιλοχωρεί άνετα και δίκαια στο εν λόγω ενδεικτικό κανονικό παράδειγμα η έννοια του δυνητικού (=ποιμαντική οικονομία) ιερού Κανόνος. Βέβαια από την άλλη πλευρά δεν δικαιούμεθα να απολυτοποιούμε και το δυνητικόν εις βάρος της ποιμαντικής ακρίβειας.

Η αδιάκριτη και αθεολόγητη απολυτοποίησις ή και σχετικοποίησις του γράμματος των ιερών Κανόνων αλλά και των θείων Εντολών, συνιστώσι, στυγνή-στυγνώτατη και ΣΤΕΝΟΚΕΦΑΛΗ (δηλ. επικίνδυνη) υποκειμενική παρερμηνεία, πνευματική διαστροφή και θεολογική αλλοτρίωση. Τουτέστιν, ένας συνεσκιασμένος «ορθόδοξος» Προτεσταντισμός όπου ενυπάρχωσι δυστυχώς πολλαπλές ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ και ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ ερμηνείες όπου συσκοτίζωσι την αλήθεια του πράγματος.

Η απολυτοποίηση είτε των ιερών Κανόνων της Νηστείας είτε των Ιερών Κανόνων της ιεράς Αποτειχίσεως, σημαίνει αιρετικό και κακόδοξο φρόνημα. Σημαίνει ότι τα πνευματικά και παιδαγωγικά μέσα μεταβάλλονται σε αυτοσκοπό. Η απόλυτη έμπρακτη εφαρμογή των ιερών Κανόνων δεν είναι ο αυτοσκοπός της ζωής των Χριστιανών. Ο αυτοσκοπός πρέπει να είναι η θεραπεία και ο φωτισμός των Χριστιανών, μέσω των ιερών Κανόνων, και άρα συνεπώς μόνο στον θεραπευμένο (από τα πάθη) και φωτισμένο εν Χριστώ άνθρωπο επέρχεται εμπειρικά η «κατάργηση» των Ιερών Κανόνων.

Δεν μπορούμε να απολυτοποιήσουμε τα παντοειδούς φαρμακευτικά σκευάσματα, διότι λ.χ. ένα αντικαρκινικό φάρμακο για κάποιον ασθενή καρκινοπαθή, λογικά, θα είναι δηλητήριο για τον υγιή ή και ασθενή άνθρωπο όπου έχει μια άλλη διαφορετική ασθένεια. Αν θεωρήσουμε τους ιερούς Κανόνες ως πνευματικά φαρμακευτικά σκευάσματα ίσως τότε αντιληφθούμε καλύτερα πώς έχουν τα πράγματα με το Κανονικό Εκκλησιαστικό Δίκαιο. Αν θεωρήσουμε τους ιερούς Κανόνες δικανικές διατάξεις, τότε είναι λογικό -αλλά παντελώς αδιάκριτο- να απαιτούμε την ομοθυμαδόν υποχρεωτικότητα και ακρίβεια πάντων των κανόνων. Η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία χρησιμοποιεί τόσο την ποιμαντική ακρίβεια όσο και την ποιμαντική οικονομία και κανένας δεν είναι υπέρ άνω των ιερών Κανόνων, ούτε κάν οι φωτισμένοι, οι θεραπευμένοι και οι εν ζωή άγιοι.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι καίριο: άραγε ποια ερμηνεία των ιερών Κανόνων μας ενδιαφέρει; Η δικανική και νομικίστικη ή η ψυχο-θεραπευτική και πνευματική; Η υποκειμενική και προσωπική μας ερμηνευτική προσέγγιση και άποψη, ή μήπως η πατρολογικά αντικειμενική θεραπευτική προσέγγιση και ερμηνεία διά του απλανώς και ορθοδόξως ερμηνεύειν θεραπεύειν και θεολογείν;

Είναι δυνατόν οι ιεροί Κανόνες (τα πνευματικά φάρμακα) να καταργώσι το υψηλώτατο δώρον του Θεού το αυτεξούσιο και την ελευθέρα βούληση του ανθρώπου; Πάντως ο Ίδιος Δωροθέτης Θεάνθρωπος της Δόξης δεν παραβιάζει καθόλου την σχετική ελευθερία μας και το θεόσταλτο αυτεξούσιο του ανθρώπου. Αν ο Θεός ήθελε τέτοια νοσηρά υποτακτικότητα τι τον εμπόδιζε να  δημιουργήσει ρομποτάκια ανθρωποειδή.  Οι Σχισματικοί άνθρωποι γιατί προσπαθούν να αμβλύνουν και να καθυποτάξουν εκβιαστικά την ελεύθερη βούληση των Χριστιανών; Είναι υπερ άνω του Θεανθρώπου;

Ακολουθεί το πικρόχολο και εμπαθέστατο σχόλιο του εν Χριστώ αδελφού μας και δημοσιογράφου κ. Λοΐζου Λοΐζου.

Του Παναγιώτη Π. Νούνη


Η ΑΝΟΗΤΗ  ΑΝΤΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ

Loizos Loizos September 12, 2017
Πάνω σας βρίσκει απόλυτη εφαρμογή ο κανών της Ζ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ: Τοις κοινωνούσιν εν γνώσει (τοις αιρετικοίς)... ΑΝΑΘΕΜΑ!
Σχετικά με τον 15 Κανώνα της ΑΒ του Μ. Φωτίου διαβάστε τι γράφει σχετικά ο Άγιος Φώτιος: Από αυτούς πρέπει να πεταγόμαστε μακρυά όπως πεταγόμαστε όταν συναντάμε ένα φίδι, και να διακόπτουμε κάθε κοινωνία και να φεύγουμε με όλη μας την δύναμη, ακόμα κι αν μας φαίνονται σεβάσμιοι και πράοι [Ε.Π.Ε 12, 400, 31].
Οι κανόνες κύριοι είναι κανόνες. Δηλαδή υποχρεωτικοί. Αν μπορείς τους εφαρμόζεις, αν όχι πρέπει να έχεις την ταπείνωση του αδύναμου και όχι να υποστηρίζεις από υπερηφάνεια ότι είναι δυνητικοί. Αυτό είναι είδος αίρεσης! Αν θες συγκαταλέγεσαι στους άξιους αν δε θες στους ανάξιους. Υπό αυτή την έννοια ναι δεν είναι υποχρεωτικοί. Ο Χριστός είπε όποιος θέλει οπίσω μου ελθείν και όχι όλοι ελάτε υποχρεωτικά.
Όταν κύριοι υπάρχει ψευδοσύνοδος επιβάλλεται αγώνας για την καταδίκη της και όχι θεωρίες όπως πάει τελείωσε, έληξε, ή πρέπει να διορθώσουμε κάποια λαθάκια όπως λένε οι βούλγαροι οι ρώσοι και όσοι δεν συμμετείχαν (http://orthodoxostypos.gr/αποκλειστικον-το-ανακοινωθέν-της-εκ/).
Καταλαβαίνω ότι είναι σκληρό το ζήτημα της αποτείχισης και απαιτεί χρόνο και πόνο για τον καθένα ξεχωριστά, όμως είναι άθλιο το να πετροβολεί κανείς και να φτύνει ορισμένους που αγωνίζονται λάθος κατά τη γνώμη του. Η Εκκλησία είναι όπου βρίσκεται η αλήθεια κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά ακόμη και εκτός των θρόνων. Άλλωστε η αποτείχιση την οποία προβλέπει η ίδια η Εκκλησία αυτό το σκοπό έχει. Την αποκοπή από την αίρεση και όχι την ακοινωνησία και την τοποθέτηση του αποτειχισμένου στην κατάψυξη της Μητροπόλεως.
Πρέπει επιτέλους να καταλάβετε ότι ΣΧΙΣΜΑ λόγω ΑΙΡΕΣΗΣ δεν υπάρχει. Το σχίσμα αφορά μόνο περιπτώσεις που έχουν να κάνουν με ατασθαλίες, παράβαση Ιερών Κανόνων κτλ. Όταν κινδυνεύει το Ορθό Δόγμα μόνο οι αιρετικοί καταγγέλλουν ΣΧΙΣΜΑ.
Η σύνοδος αλλοίωσε το δόγμα της Ορθοδοξίας μας το αμφισβήτησε και το επέβαλε σε όλους. Δεν μπορώ λοιπόν να εκκλησιάζομαι όπου μνημονεύονται αιρετικοί. Απαγορεύεται από τους Ιερούς κανόνες χωνέψετε το. Είναι υποχρεωτικό! Εάν ο ποιμένας δεν είναι αιρετικός αλλά μνημονεύει αιρετικό τότε λένε οι Άγιοι να του συστήνετε να σταματάει αλλιώς να φεύγετε από κοντά του. Πλέον ένας είναι ο δρόμος: Της Αγίας Ανυπακοής! Εύχομαι ο Κύριος να σας φέρει στον δρόμο του μιας και τα χαρίσματα που σας πλούτισε είναι πολύτιμα.

Του Λοΐζου Λοΐζου, Δημοσιογράφου


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ September 13, 2017
Ώστε αδελφέ μου υποκείμεθα και σε Συνοδικά αναθέματα... κατά την «δημοσιογραφική» κρίση σου; Σε ευχαριστούμε φίλε.
Τέτοιο είναι το «Ζηλωτικό» απύθμενο θράσος η διαβολική αυθάδεια και η κερκοπιθηκίστικη αναίδεια εκείνων που στα σφυρίζωσι;
Τόσο καιρό, πρό της Αποτειχίσεως των «Αγιορειτών Πατέρων» υφίστανται ή όχι αιρετικοί αρχιΟικουμενιστές; Υφίστανται! Συνεπώς, μάλλον και οι φίλοι σου Λοΐζο μου εμπίπτωσι στην πρόνοια του αναθεματισμού ή μήπως όχι; Δεν έγνωριζαν, πρό της αποτειχίσεως των, ότι οι αρχι-Οικουμενιστές ήτο και είναι αιρετικοί; Για πόσα χρόνια ακριβώς το εγνώριζαν και εσυνέχιζαν να «κοινωνούν» με τους αιρετίζοντες Οικουμενιστές;
Ο Μέγας Φώτιος εννοούσε, φίλτατε Λοΐζο μου, την «κοινωνία», δηλ. την επικοινωνία και την σχέση και όχι την διακοπή της «Θείας Κοινωνίας» ή, και την διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου. Η διακοπή κοινωνίας με τους σχισματικούς και αιρετικούς είναι υποχρεωτική, σύμφωνα με την Προφητική, Αποστολική και Πατερική ιερά Παράδοση. Η διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου ΔΕΝ είναι υποχρεωτική, αλλά εναπόκειται εις την Ελευθέρα Βούληση των Κληρικών, Μοναχών και Λαΐκών.
Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος, για τι είδους αιρετικούς απεφάνθη; Για τελεσίδικα αφορισμένους ή μήπως για ετεροδόξους (μη αφορισμένους και αιρετίζοντες);
Θα σταθώ ειδικά σ΄αυτό το σημείο, ίνα αποδείξω, ότι αδελφέ το παπαγαλίζειν α-νοήτως, δεν είναι απλανώς θεολογείν, αλλά αμπελοφιλοσοφείν.
ΓΡΑΦΕΙΣ: «Πρέπει επιτέλους να καταλάβετε ότι ΣΧΙΣΜΑ λόγω ΑΙΡΕΣΗΣ δεν υπάρχει.» Ενώ ο Άγιος Ισουστίνος Πόποβιτς μας προειδοποιεί, ως σύγχρονος θεοφόρος διδάσκαλος και Πατήρ της Εκκλησίας, ότι λόγω τινών κακοδόξων και αιρετικών αποφάσεων από μία Ληστρική Σύνοδο, υφίσταται ΤΙΤΑΝΙΟΣ κίνδυνος εκ των αιρετικών δογμάτων και αιρετικών διοικητικών αποφάνσεων να δημιουργηθώσι: ΣΧΙΣΜΑΤΑ-ΣΧΙΣΜΑΤΑ-ΣΧΙΣΜΑΤΑ-ΣΧΙΣΜΑΤΑ-ΣΧΙΣΜΑΤΑ-ΣΧΙΣΜΑΤΑ-ΣΧΙΣΜΑΤΑ-ΣΧΙΣΜΑΤΑ-ΣΧΙΣΜΑΤΑ-ΣΧΙΣΜΑΤΑ-ΣΧΙΣΜΑΤΑ... ΣΧΙ-ΣΜΑ-ΤΑ!....
Συνεπώς αγαπητέ αδελφέ μας, αυτό που καταγράφεις είναι στείρος και α-νόητος δογματισμός, βλακείες δηλαδή στον τετραγωνισμό του κύκλου, διότι εξ αιτίας των αιρέσεων δημιουργούνται και πολλαπλά Εκκλησιολογικά και Δογματικά Σχίσματα. Ο δε άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, μας διδάσκει επίσης, και το ανάποδον, ότι: τα Σχίσματα με την πάροδω του χρόνου, μεταβάλλονται και σε Εκκλησιολογικά και Δογματικά Σχίσματα και Αιρέσεις.
Δεν μας απάντησες, όμως, αγαπητέ, γιατί οι συγκεκριμένοι «Αγιορείτες Πατέρες» καλλιεργώσι, θεωρητικώς ή και πρακτικώς, Σχίσματα και την ακοινωνησία με τα ΟΡΘΟΔΟΞΑ Πατριαρχεία όπου δεν αναγνωρίζουν τα κακόδοξα αποφασισθέντα της Κρήτης, αλλά ούτε κάν εσυμμετείχαν για καθαρά λόγους Πίστεως;
Εμείς καταγγέλουμε τους Σχισματικούς, ως Σχισματικούς, και τους Οικουμενιστές, ως Οικουμενιστές. Τι δεν αντιλαμβάνεσε;

Θεωρείς ότι άπαντες οι αποτειχισμένοι, έχωσι εφαρμώσι ΙΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΑ την ιερά Αποτείχιση;

Η ΚΥΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΒΑΛΛΑΣ ΚΑΙ ΤΡΙΚΚΗΣ


Η ΚΥΡΙΑ ΕΛΕΝΗ ΛΩΡΙΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΒΑΛΛΑΣ ΚΑΙ ΤΡΙΚΚΗΣ
=====

Το "Άγιο Πνεύμα" στην μία περίπτωση έπεσε μέσα στις προβλέψεις του, στην δε άλλη περίπτωση απέτυχε ....δηλαδή τα έκανε θάλασσα .....!

Δεν έχω καμμία διάθεση να βλασφημήσω το Πανάγιο Πνεύμα, τον Παράκλητο της Εκκλησίας και της καρδιάς μας, το ομοούσιο και συναίδιο και ομόθρονο τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, που καταρδεύει με τις άκτιστες ενέργειές του την Εκκλησία και επιφοιτά την εις τους αιώνας παρατεινόμενη Πεντηκοστή της. 

Μόνο καταδικάζουμε και περιγελούμε όλες αυτές τις γελοιότητες που εμπίπτουν στην κατηγορία της σιμωνίας, δηλαδή είναι καρπός μαγειρεμάτων, ανταλλαγμάτων, συναλλαγών, ευνοιοκρατίας, με την οποία"σιμωνία" παρακωλύεται η κατ' ευδοκίαν έκφραση του θείου θελήματος. 

Βλασφημία είναι να αποδίδουμε στο Άγιο Πνεύμα την προαγωγή και την επικράτηση των αιρετικών, οι οποίοι πλειοδοτούν στα αιρετικά των διαπιστευτήρια. Θα μας πει κάποιος και πού βλέπω την σιμωνία, την ανταλλαγή, την συναλλαγή! Ο κ. Τελεβάντος θα μας πει δεν εξελέγη κάποιος εκ περιτροπής από την ομάδα του Δημητριάδος, αλλά από την ομάδα του Θεσσαλονίκης και επιφυλάσσονται για τον άλλον ..... 

Ακόμα δεν στέγνωσε το μελάνι από την υπογραφή του κ. Τόλιου στην ποινικοτραγική, εκκλησιαστικοτραγελαφική δίωξη των αντιοικουμενιστών πατέρων της Θεσσαλονίκης και η συναλλαγή έγινε τοις μετρητοίς και στο χέρι και όχι επί πιστώσει και καρτέρει. Ποιές άκτιστες ενέργειες του Αγίου Πνεύματος! Κτιστές και χειροπιαστές! Εδώ και τώρα! Χαρίζουν τις άκτιστες ενέργειες σε αυτούς που τις πιστεύουν και τους παρηγορούν, εφ' όσον λέγεται και Παράκλητος, και αυτοί παίρνουν τις κτιστές δωρεές του! Κτιστά δώρα του Θεού είναι η Θάσος και τα Μετέωρα που σε ανάγουν στην θεωρία των όντων και την ευπορία των παρόντων .....

Η αλήθεια είναι ότι πολύ θλιβόμαστε για όλη αυτή την κατάντια του αμπελώνος, που μπήκαν οι κλέφτες την νύχτα και τον καταπάτησαν και δεν έμεινε τίποτα για να τρυγήσει ο νοικοκύρης, για να γίνει η ζύμωση για το νάμα. Μας θλίβει και μας πονά. Κάποιες ψυχές το έχουν εκφράσει με σχόλιά τους στο διαδίκτυο, ότι δεν ακούμε τίποτα το καλό, μόνο προδοσίες της πατρίδος, πίστεως, Εκκλησίας, αξιών, κλοπές του εθνικού και εκκλησιαστικού χρήματος. Μας πονά η κλοπή του πνευματικού και πολιτιστικού μας πλούτου, η αποδόμηση της φυσιογνωμίας της πατρίδος μας, αλλά και της Εκκλησίας μας από ορθόδοξη και παραδοσιακή σε αιρετική, οικουμενιστική, που προωθεί την πανθρησκεία του αντιχρίστου και ασφαλώς προωθεί και τα εκτελεστικά της όργανα προς αυτή την κατεύθυνση. Συμμετέχουμε στην κατάθλιψη της Ολυμπιάδος για τον διωγμό των δικαίων. 

Η παρηγοριά μας είναι η πανσθενής χειρ του Κυρίου, στην οποία αναθέτουμε τους φανερούς και αφανείς εκ των έσω εχθρούς του για να τους συντρίψει κατά κράτος όπως η σοφία του γνωρίζει. Εμείς επιζητούμε την παρηγοριά του Παρακλήτου Αγίου Πνεύματος να συντροφεύσει όλες τις ψυχές, που αυτή η κατάσταση μας έχει προκαλέσει αφόρητη οδύνη. Οι μιναρέδες θα τρυπήσουν την ρατσιστική και ξενοφοβική ψυχή μας. Ευχή και κατάρα μας: που να μην σώσουν να γίνουν!

Νομίζω ότι δεν εξελέγησαν πρόσωπα, ότι δεν έχει
καμμία σημασία αν εξελέγη του Θεσσαλονίκης και όχι του Δημητριάδος ή αν εξελέγη του Μεσσηνίας και όχι κάποιου άλλου αρχιοικουμενιστή. Θεωρώ ότι δεν εξελέγησαν πρόσωπα, αλλά εξελέγη ο Οικουμενισμός, η Σύνοδος της Κρήτης, η πολυπολιτισμικότητα, η ισλαμολαγνεία. Ένα ηχηρό ναι στο τζαμί, στις παρελάσεις των gay, στα νομοθετήματα της διαστροφής που οι τοιούτοι δεν έβγαλαν άχνα, ένα ηχηρό ναι στην διδασκαλία της πανθρησκείας στα σχολεία. Ένα ηχηρό ναι στην συνεργασία με την Νέα Τάξη, που προβλέπει τον δημογραφικό αφανισμό της χώρας μας, την αντικατάσταση του πληθυσμού της και της κυριότητος των σπιτιών της και των χωραφιών της από μελαμψούς αφέντες, την φυγάδευση του ελληνικού πληθυσμού. Ένα ηχηρό ναι στην λήθη της γλώσσας του, της ιστορίας του, των πολιτιστικών του αποθεμάτων. Ένα ηχηρό ναι σε αυτούς που εκπροσωπούν όλα αυτά με την εντολή να τα προωθήσουν. Τι δεν καταλαβαίνουμε; 

Κανείς δεν είναι αθώος από αυτό το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας. Αυτό δέν ήταν εκλογή, αλλά ψήφος εμπιστοσύνης στον οικουμενιστικό κατήφορο! Ας τον πάρουν και ας γκρεμοτσακιστούν, αν θέλουν αυτεξούσιοι είναι, εμείς δεν θα τους ακολουθήσουμε στον οικουμενιστικό όλεθρο, στο ξεπούλημα της πατρίδος μας. Το αίμα των εξελίξεων στο κεφάλι τους. Ας προχωρήσουν σε καθαιρέσεις, αφορισμούς, διωγμούς ...

Πηγή: Ιστολόγιον «PANAYIOTIS TELEVANTOS», http://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2017/10/blog-post_87.html

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ, ΚΑΤΑΦΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

ΘYMIAMA
«Θυμίαμά Σοι προσφέρομεν, Χριστέ Θεός μν, ες σμήν εωδίας πνευματικς»
βδομαδιαο περιοδικό ριθμ. φύλ. 22
Συντάκτης: πίσκοπος ερεμίας
IEΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ
ΚΑΤΑΦΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

1. Στό προηγούμενο κήρυγμα, δελφοί χριστιανοί, σς μίλησα γιά τήν γνώση τοΘεοκαί σς επα τι δέν μπορομε μες οπεπερασμένοι νθρωποι νά γνωρίσουμε τόν Θεό. μως, σς επα, δέν χουμε καί πλήρη γνοια τοΘεο, γιατί Θεός μς πεκάλυψε τόν αυτό Του καί μέ τήν «φυσική», λλά κυρίως μέ τήν «περφυσική» ποκάλυψή Του. «Φυσική» ποκάλυψη εναι τό μεγαλεο τοΘεοστήν φύση, στήν δημιουργία Του. Καί βλέποντας καί μβαθύνοντας τά θαυμάσια τς δημιουργίας, θαυμάζουμε τόν Δημιουργό της Θεό καί λέγουμε: «ς μεγαλύνθη τά ργα Σου, Κύριε, πάντα ν σοφίᾳ ἐποίησας» (Ψαλμ. 104,24). Περισσότερο μως Θεός πεκάλυψε τόν αυτό Του μέ τήν «περφυσική» Του ποκάλυψη, τήν ποία κανε σαρκωθείς Υός τοΘεο, Κύριος μν ησος Χριστός καί εναι γραμμένη στήν Καινή Διαθήκη. Ἡ ἀποκάλυψη ατή εναι τέλεια καί δέν μπορενά πάρξει πιό τέλεια πό ατήν. Γιά νά κατανοήσουμε μως τήν τέλεια ατή ποκάλυψη, πρέπει νά γίνουμε καί μες «τέλειοι». Γιατό μόνον οἱ ἅγιοι ννοον καλς τά λόγια τοΧριστοκαί τν γίων ποστόλων. Γιατί τά λόγια ατά εναι θεόπνευστα λόγια καί πρέπει κανείς νά χει τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιά νά τά ννοήσει. Καί τήν Χάρη ατή τήν χουν οκαθαροί στήν καρδιά καί ατοί εναι οἱ ἅγιοι.
2. λλά γιά νά σς π, χριστιανοί μου, τήν πλήρη λήθεια, δστήν γπού ζομε, δέν μπορενά χουμε τέλεια γνώση τοΘεο. Ὁ ἀπόστολος Παλος μιλεγιά «πίγεια» καί «πουράνια» γνώση τοΘεο. Καί γιά τήν «πίγεια» γνώση λέγει τι εναι «κ μέρους» καί «δι᾽ ἐσόπτρου ν ανίγματι» (Α´ Κορ. 13,9.12). Τό «κ μέρους» σημαίνει τι να μόνο μέρος πό τήν γνώση τοΘεοκατέχουμε. Καί τό «δι᾽ ἐσόπτρου ν ανίγματι» σημαίνει τι γνωρίζουμε τόν Θεό σάν πό μεταλλικό καθρέπτη. Τόν γνωρίζουμε θαμπά καί μέ τόση τέλεια, στε νά μς μένουν πολλά ανίγματα πού δέν μπορομε νά τά ξηγήσουμε. τσι ρμηνεύεται τό «δι᾽ ἐσόπτρου ν ανίγματι» πού λέει ὁ ἀπόστολος Παλος σχετικά μέ τήν γνώση τοΘεο, πού χουμε δστήν γοἱ ἄνθρωποι. Στόν ορανό μως οἱ ἅγιοι θά χουν τέλεια γνώση τοΘεο. πως τό λέγει ὁ Ἀπόστολος, θά γνωρίσουν τόν Θεό «πρόσωπον πρός πρόσωπον» (Α´ Κορ. 13,12)! , πως τό λέγει Εαγγελιστής ωάννης, «μοιοι ατῷ ἐσόμεθα, τι ψόμεθα ατόν καθώς στιν» (Α´ ωάν. 3,2)!
3. τσι, γιά τήν γνώση τοΘεοῦ ἐδκάτω στήν γ, καί ατοί οἱ ἅγιοι Πατέρες ναγκάζονται νά χρησιμοποιήσουν τήν «ποφατική» θεολογία, ταν μιλον γιά τόν Θεό. Τί σημαίνει ατό; κοστε, δελφοί, νά σς τό ξηγήσω: ταν προσευχόμαστε στόν Θεό λέμε πολλά καί διάφορα πίθετα γιά νά κφράσουμε πόσο καλός καί πόσο μέγας εναι. Λέμε, δηλαδή, «Θεέ μου εσαι γιος, εσαι πάνσοφος, εσαι παντοδύναμος, εσαι δίκαιος, εσαι πανταχοπαρών, εσαι... εσαι». Μιλώντας στόν Θεό μέ ατό τόν τρόπο, προσπαθώντας, δηλαδή, μέ διάφορα λόγια νά κφράσουμε τό τί εναι Θεός, ατό λέγεται «καταφατική» θεολογία. κεῖ ὅμως πού μέ τήν «καταφατική» θεολογία λέμε καί λο λέμε πίθετα καί λόγους γιά νά κφράσουμε τό μεγαλεο τοΘεο, καί παρόλα ατά νοιώθουμε τι δέν τό πετυχαίνουμε, κάπου σταματμε, γιατί δέν χουμε τί νά πομε περισσότερο καί λέμε: «Θεέ μου εσαι, εσαι..., δέν μπορνά ππόσο μεγάλος καί γιος εσαι, εσαι το πν», καί σταματμε!... Ατός δέ λόγος πού επαμε, τι «δέν μπορομε νά πομε πόσο γιος εναι Θεός» καί σιωπή μας πιά στόν λόγο μας γιά τόν Θεό, ατό λέγεται «ποφατική» θεολογία! Καί πως μέ τήν «καταφατική» θεολογία δοξάζουμε τόν Θεό, τό διο καί μέ τήν «ποφατική» θεολογία, μέ τό νά λέμε τι «δέν μπορ», «δυνατ» νά μιλήσω γιά τόν γιο καί περτέλειο Θεό, καί μέ τόν τρόπο ατό, λέγω, δοξάζουμε τό διο καί κόμα περισσότερο τόν Θεό.  Μέ τόν ρνητικό ατό τρόπο δοξάζουμε περισσότερο τόν Θεό πό σο τόν δοξάζουμε μέ τήν «καταφατική» θεολογία.
4. πό τά παραπάνω πού σς επα σχετικά μέ τήν γνώση τοΘεο, δελφοί μου χριστιανοί, καί σατό καί στό προηγούμενο κήρυγμά μου, φαίνεται μιά ντιφατική δός γιά τήν θεογνωσία, γιά τήν γνώση, δηλαδή, τοΘεο. πό τήν μιά μεριά Θεός μς παρουσιάζεται ς καταληπτός, τι, δηλαδή, τόν γνωρίζουμε καί τόν καταλαβαίνουμε («καταφατική» θεολογία) καί πό τήν λλη μεριά μς παρουσιάζεται ς κατάληπτος καί γνωστος («ποφατική» θεολογία). τσι εναι! Θεός εναι καί γνωστός καί γνωστος, καί κρυμμένος καί ποκαλυμμένος, καί νώνυμος καί πολυώνυμος. Ατή εναι «διπλόη» τοΘεο, γιά τήν ποία σς λεγα στό προηγούμενο κήρυγμά μου. λλά, ατή προέρχεται πό να λλο μεγάλο καί σοβαρό δόγμα τς πίστης μας, γιά τό ποο θά σς μιλήσω στό πόμενο κήρυγμα.

Μέ πολλές εχές,
Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως ερεμίας