Translate

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ (ΠΟΙΗΤΗΣ/ΘΕΟΛΟΓΟΣ), Η ΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΠΡΟΣΩΠΟΛΗΨΙΑ, ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΡΕΠΟΥΣΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ

ΠΗΓΗ



Η ΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΠΡΟΣΩΠΟΛΗΨΙΑ, ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΡΕΠΟΥΣΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου __________________
Τις τελευταίες μέρες με αφορμή τις γνωστές δηλώσεις του Μητροπολίτη Λεμεσού για τις συμπροσευχές, αλλά και την υπενθύμιση των αναφορών του στο Ντόρτμουντ, λόγω του επίκαιρου χαρακτήρος των, πλήθος σχολίων έχουν κατακλύσει αρκετούς διαδικτυακούς ιστότοπους. Ανάμεσα στο πλήθος των αναρτημένων σχολίων, διέκρινες ότι αρκετά από αυτά δεν ήταν σύμφωνα με το πρέπον εκκλησιαστικό ήθος. Υπήρχαν ανάμεσα σ’ αυτά και σχόλια τα οποία προέβαιναν σε εμπαθείς χαρακτηρισμούς που προκαλούν λύπη, αλλά και σχόλια που δυστυχώς παρατείνουν το μεροληπτικό παραλήρημα. 

Θα επισημάνουμε όμως ότι υπήρχαν και αρκετά σχόλια τα οποία εξέφραζαν όχι μόνο την απογοήτευσή τους για τα λεχθέντα, αλλά επεξέτειναν αυτή και προς της Εκκλησία. Αυτό κι αν ήταν απαράδεκτο. Δεν είναι λίγοι δυστυχώς εκείνοι που στον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο, δίνουν την εντύπωση ότι δύο μονάχα Επίσκοποι ‘’υπάρχουν’’ στην Κύπρο, ίσως και λόγω της υπερπροβολής που τους γίνεται από τα μέσα ενημέρωσης. 

Γι’ αυτό διάβαζες στα σχόλια, ‘’πάει ο Λεμεσού’’, ‘’μας έμεινε ο Μόρφου’’, ‘’…αν παρατηρήσουμε κάτι και σ’ αυτόν, ποια η εμπιστοσύνη μας στην Εκκλησία’’; Και αυτά παρακαλώ από τον χώρο της Μητροπολιτικής Ελλάδας κυρίως. Αυτά δεν είναι μόνο λυπηρά, αλλά και επικίνδυνα, για την εν Χριστώ ζωή. Πολύ επικίνδυνα, καθότι φανερώνουν τους καρπούς από την ιδιοτελή προσωποληψία. Αυτά δυδτυχώς έχει ως επακόλουθα η εκτροπή από την πρέπουσα χριστιανική αγάπη προς τον Επίσκοπο. 

Δηλαδή αν μάθουν κάτι και για τον ‘’δεύτερον τη τάξει Μητροπολίτη’’, σύμφωνα με την αξιολόγησή τους, θα χαθεί η εμπιστοσύνη τους στην Εκκλησία; Κρίμα. Δηλαδή αν περιπέσει κάποιος εξ αυτών περιηγούμενος το διαδίκτυο, στο κείμενο που δημοσιεύτηκε στο Amen.gr στις 4/9/2013 με τίτλο ‘’Πανήγυρις στον Άγιο Μάμα στην κατεχόμενη Μόρφου’’, όπου μεταξύ άλλων έγραφε ότι ‘’Παρών στον εσπερινό ήταν και ο Αρχιεπίσκοπος των Μαρωνιτών Κύπρου κ. Ιωσήφ ο οποίος στον σύντομο λόγο του, τόνισε τα κάτωθι…’’, αλλά και σε άλλα διαδικτυακά κείμενα και βίντεο, θα κλονιστεί η εμπιστοσύνη του στην Εκκλησία;
Παρενθετικά παραθέτομε μέρος της προαναφερθείσας ομιλίας, όπως αυτή δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Μαρωνιτών www.news.maronitedaily.com : «Ανυψώνουμε σήμερα την προσευχή και τη δέησή μας για το νησί μας, για την Συρία, για την περιοχή της Μέσης Ανατολής που υποφέρει πολύ και έχει τόσο μεγάλη ανάγκη σήμερα την ειρήνη…Όλοι μας, μέσα τη διαφορετικότητά μας, καλούμαστε να νοιώθουμε και να αισθανόμαστε μια μοναδική οικογένεια του Θεού…Πανιερώρατε (απευθύνεται στον Μητροπολίτη Μόρφου), μαζί σας σήμερα και ενωμένοι με όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης, προσευχόμαστε για την ειρήνη…». Όπως αναφέρεται μάλιστα σε αρκετούς διαδικτυακούς ιστότοπους όχι μόνο παρευρέθηκε και απεύθυνε και σχετικό λόγο, αλλά και στη Λιτανεία που ακολούθησε λιτάνευσε εικόνα Αγίων. Αυτό το δημοσίευσαν αρκετά ιστολόγια, αλλά και τηλεοπτικός σταθμός, καθώς και αρκετά βίντεο. 

Δηλαδή μπορεί κάποιος εξ αυτών που μεροληπτούν, να χάσει την εμπιστοσύνη του στην Εκκλησία, εξ αφορμής του ότι δεν έπρεπε η εσπερινή κατάνυξη να διακοπεί με τη μαρωνίτικη παρεμβολή ομιλίας; 

Η νοσηρότητα της προσωποληψίας έχει πικρούς καρπούς. Είναι πολύ επικίνδυνη για την εν Χριστώ ζωή, η εμπαθής προσωποληψία σε Επισκόπους. Η εν αληθεία αγάπη δεν επιτρέπει να παρεισφρύουν ιδιοτελείς και μονομερείς εμμονές στην εκκλησιαστική ζωή. 

*Η μονοθελίτικη αίρεση την οποία στήριξαν οι Μαρωνίτες, καταδικάστηκε από την Στ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Οι Μαρωνίτες ενώθηκαν με τους Παπικούς οριστικά, με ουνιτικού τύπου ένωση, το έτος 1445 στη Παπική σύνοδο της Φερράρας.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΑΝΩ ΚΡΙΤΙΚΗΣ;





ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν  Πειραιεί  τη 16η Ιανουαρίου 2017 .

ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΑΝΩ ΚΡΙΤΙΚΗΣ;
         Είναι όντως πολύ ανησυχητικό το φαινόμενο του επισκοποκεντρισμού στις μέρες μας, το οποίο, βεβαίως, δεν έχει σχέση με την περί επισκοπικής διακονίας ορθόδοξη παράδοση της Εκκλησίας μας. Κι’ αυτό διότι εισέβαλλε στην Εκκλησία μας, ως νοοτροπία, η ιεροκρατία του αιρετικού παπισμού, η οποία απορρέει από την απόλυτη «θεϊκή» εξουσία του «Πάπα», ο οποίος «αντιπροσωπεύει» το Χριστό στη γη, ως «Vicarious Christi» και κυβερνά την «εκκλησία», με βοηθούς του τους «κληρικούς» του. Εκκλησία για τον παπισμό δεν είναι το Σώμα του Χριστού, αλλά το ορατό κυβερνητικό σχήμα (πάπας – κληρικοί). Ο κυβερνώμενος λαός δεν είναι το ένα σώμα του Χριστού, αλλά κάτι διαφορετικό από τους κληρικούς, γι’ αυτό και του αποστέρησαν να κοινωνεί από το Αίμα του Χριστού, από το οποίο κοινωνούν μόνο οι «κληρικοί». Αυτή η αντιχριστιανική νοοτροπία και πρακτική πέρασε δυστυχώς και στον ορθόδοξο χώρο μας από τη μακροχρόνια δράση των αιρετικών δυτικών (μισιοναρίων) και την συναναστροφή των ορθοδόξων κληρικών και λαϊκών θεολόγων με αυτούς, σπουδάζοντας στα δυτικά πανεπιστήμια. Δεν είναι τυχαίο πως μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων, λέγοντας Εκκλησία, εννοεί την Ιεραρχία!
         Θυμίζουμε εδώ στους αναγνώστες μας τις συνταρακτικές αποκαλύψεις που έκανε ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης, ο μέγιστος των ορθοδόξων θεολόγων του περασμένου αιώνα, ο οποίος απέδειξε επιστημονικά την εκτόπιση της ορθοδόξου πίστεως στη Δύση και την επιβολή της φράγκικης παγανιστικής και αιρετικής παράδοσης σε αυτή, μετά τον 9ο αιώνα. Ως απότοκο της φεουδαρχίας των Φράγκων, οι κληρικοί θεωρήθηκαν εξουσιαστές και αποτέλεσαν ειδική τάξη στο εκκλησιαστικό σώμα, όπως οι πολιτικοί ηγεμόνες, οι οποίοι κυβερνούσαν «ελέω Θεού», χωρίς αμφισβήτηση από τους κυβερνώμενους.  Φθάνει να μελετήσουμε τους αγώνες των ορθοδόξων παπών αυτή την περίοδο, για να αναχαιτίσουν τον παποκαισαρισμό και την ιεροκρατία, η οποία είχε επικρατήσει στην φραγκοκρατούμενη (από τον 6ο αιώνα) βόρεια και κεντρική Ευρώπη.
       Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από πρόσφατο άρθρο του αγωνιστή θεολόγου κ. Β. Χαραλάμπους στο ιστολόγιο «ΑΚΤΙΝΕΣ», με τίτλο: «ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΑΣΧΕΤΑ ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟΙ». Πρόκειται για φράση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λεμεσού (Κύπρου) κ. Αθανασίου, την οποία είπε, μεταξύ άλλων, πριν από καιρό σε σύναξη στο Ντόρτμουντ της Γερμανίας, θέλοντας να υπερασπίσει τις επιλογές των Επισκόπων, οποίοι έλαβαν μέρος στη «Σύνοδο» της Κρήτης, το περασμένο καλοκαίρι.
      Θεωρούμε ότι οι απόψεις του Σεβασμιωτάτου κ. Αθανασίου, υπήρξαν άστοχες και απέχουν από την ορθόδοξη παράδοσή μας. Βεβαίως ο κ. Β. Χαραλάμπους έδωσε, νομίζουμε, αποστομωτική απάντηση. Εμείς θεωρήσαμε καθήκον μας να δώσουμε και τη δική μας απάντηση. Διότι θεωρούμε κεφαλαιώδους σημασίας γεγονός την αποκάθαρση της Εκκλησίας του Χριστού από κάθε κακόδοξη επίδραση, επειδή αυτές ασκούν καταλυτική δράση στην πνευματική πορεία των πιστών μας και έχουν σοβαρές συνέπειες στη σωτηρία τους. Εν προκειμένω, η νοοτροπία της ιεροκρατίας και της απόλυτης επισκοπικής εξουσίας υποβιβάζει το λαϊκό στοιχείο, από ισότιμο μέλος της Εκκλησίας, σε άβουλο  οπαδό, σε ουραγό, χωρίς λόγο και συμμετοχή στο εκκλησιαστικό σώμα.
      Το αξίωμα του Επισκόπου στην Εκκλησία, δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε εξουσία, αλλά διακονία του λαού του Θεού «Το Πνεύμα το Άγιον έθετο επισκόπους, ποιμαίνειν την Εκκλησίαν του Κυρίου και Θεού» (Πραξ.20,28). Η λέξη «ποιμαίνειν» δε σημαίνει «εξουσιάζειν», αλλά διακονείν. Ο Επίσκοπος δεν εκπροσωπεί το Χριστό, όπως δοξάζει ο αιρετικός παπισμός, διότι ο Χριστός δεν απουσιάζει και είναι αιωνίως παρών στην Εκκλησία Του (Ματθ.28,20), αλλά αυτός ίσταται «εις τόπον και τύπον» Εκείνου (άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος), είναι η ορατή παρουσία Του και όχι η «αντιπροσωπεία» Του. Η Εκκλησία μας χρησιμοποίησε και συνεχίζει να χρησιμοποιεί τον όρο «χειροτονία» στην ιερουργία του μυστηρίου της αρχιεροσύνης, το οποίο σημαίνει την ανάταση της χειρός (χείρα τείνω), ενώ η επίθεση των χειρών ονομάζεται χειροθεσία. Με την πρακτική της χειροτονίας (ανάταση χειρός) έχουμε την ανάδειξη του Επισκόπου, με την ψήφο του λαού του Θεού, με σκοπό τη διακονία του από αυτόν. Ο λαός, που τον ανάδειξε, έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να τον ελέγχει και αν διαπιστώσει ότι δεν τον ικανοποιεί η διακονία του, να τον απομακρύνει. Αυτή βεβαίως η εξουσία δόθηκε, για ιστορικούς και πρακτικούς λόγους στην Σύνοδο των Επισκόπων, η οποία χειροτονεί (εκλέγει), χειροθετεί και ελέγχει τον κάθε Επίσκοπο, κατ’ εντολήν πάντα του λαού του Θεού (κλήρου και λαού).
        Ο κάθε Επίσκοπος είναι ο φορέας της θείας χάριτος (χάρισμα της ιεροσύνης), αλλά αυτό το χάρισμα έχει ισχύ και λειτουργία όταν αυτός εκφράζει την εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος της Επισκοπής του, της τοπικής του Εκκλησίας, στην οποία είναι η φανέρωση ολοκλήρου της Εκκλησίας. Συμμετέχοντας στα συνοδικά όργανα της Εκκλησίας (Τοπική, Επαρχιακή, Οικουμενική) μεταφέρει σε αυτή την αγιοπνευματική εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος της Επισκοπής του και μόνο τότε ορθοδοξεί όταν εκφράζει επακριβώς αυτή την εμπειρία. Η συνοδική λειτουργία δεν είναι τίποτε άλλο από την συνισταμένη των εμπειριών των τοπικών εκκλησιών, τις οποίες μεταφέρουν οι Επίσκοποι σε αυτή. Σε αυτή έγκειται και το αλάθητο των αποφάσεών της και όχι στην πολυμάθεια κάποιων Επισκόπων, όταν αυτή αυτονομείται. Όταν οι Επίσκοποι δεν εκφράζουν την εμπειρία του εκκλησιαστικού σώματος και στηρίζονται σε δικές τους υποκειμενικότητες και συχνά ιδεοληψίες, τότε η συνοδική λειτουργία παρεκκλίνει και συχνά φτάνει σε ακραίες καταστάσεις (π. χ. ληστρικές Συνόδους, βλέπε ψευδοσύνοδος Φεράρας Φλωρεντίας). Αυτή είναι η ορθόδοξη περί επισκοπικής διακονίας και συνοδικότητας διδασκαλία.  
      Η φράση του Σεβασμιωτάτου κ. Αθανασίου: «Το ζητούμενο είναι να στηρίζεις τους επισκόπους, ασχέτως με το τι θα κάνουν αυτοί», πόρρω απέχει από την ορθόδοξη παράδοση και δυστυχώς απηχεί ξεκάθαρα την παπική ιεροκρατία. Ίσως θα έπρεπε ο Σεβασμιώτατος να είχε μελετήσει την εκκλησιαστική ιστορία, πριν διατυπώσει αυτή την αντορθόδοξη θέση, για να διαπιστώσει πως ουδέποτε υπήρξε εποχή που οι Επίσκοποι «έκαναν ό, τι ήθελαν», χωρίς να τους ελέγχει το εκκλησιαστικό πλήρωμα. Απλοί κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, όταν διαπίστωναν ότι ο Επίσκοπός τους, ή ακόμα και Σύνοδοι Επισκόπων, παρέκκλιναν από την πίστη, ασκούσαν δριμύ έλεγχο. Χάρις σε αυτή την πρακτική διασώθηκε η σώζουσα ορθόδοξη πίστη μας. Έστω για παράδειγμα ο έλεγχος και η αποδοκιμασία του συνόλου σχεδόν των Επισκόπων, που έλαβαν μέρος στην ψευδοσύνοδο της Φεράρας – Φλωρεντίας (1438-1439) και είχαν υπογράψει τον εξουνιτισμό της Εκκλησίας, ο πιστός λαός τους αποδοκίμασε και τους ανάγκασε να μετανοήσουν, φωνάζοντας από τα πλοία «η γλώσσα μας που είπε το ναι ας ξεριζωθεί. Το χέρι μας που υπέγραψε ας κοπεί»! Αν σκεπτόταν ο ορθόδοξος λαός όπως ο Σεβασμιώτατος κ. Αθανάσιος και ίσχυαν οι θέσεις του, δηλαδή αν ο λαός έπρεπε άκριτα να δεχτεί αυτό που «έκαμαν αυτοί», σήμερα δεν θα υπήρχε Ορθοδοξία, αλλά ένα ορθοδοξοφανές μόρφωμα και ο ίδιος θα ήταν (αν ήταν) ένας ουνίτης «επίσκοπος»!
     Ίσως ακόμη δεν έλαβε υπόψη του την σημαντική συνοδική απόφαση της Συνόδου των Πατριαρχών του 1848, σύμφωνα με την οποία «… παρ’ ημίν ούτε Πατριάρχαι, ούτε Σύνοδοι εδυνήθησαν ποτέ εισαγαγείν νέα, διότι ο υπερασπιστής της θρησκείας εστίν αυτό το σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός, όστις εθέλει το θρήσκευμα αυτού αιωνίως αμετάβλητον και ομοειδές τω των Πατέρων αυτού».
     Ο Σεβασμιώτατος, για να δώσει έμφαση στα λεγόμενά του, είπε και το εξής απαράδεκτο:  «Όσοι κατακρίνουν τις πράξεις των Πατριαρχών και Επισκόπων, όσοι στηλιτεύουν και καταδικάζουν τις πράξεις τους, αυτοί δεν αγαπούν την Εκκλησία»! Δηλαδή, όλοι όσοι, στη δισχιλιόχρονη εκκλησιαστική μας ιστορία, στηλίτευσαν κακοδοξίες και αντορθόδοξες πρακτικές Επισκόπων δεν αγαπούσαν την Εκκλησία και αντίθετα την αγαπούσαν όσοι ανέχονταν τις αιρέσεις μιας πλειάδας αιρετικών Επισκόπων; Λησμονεί ίσως πως οι μεγαλύτερες αιρέσεις είχαν διατυπωθεί (και) από Επισκόπους (Νεστόριος, Διόσκουρος, Σεβήρος, κλπ); Ο Μέγας Αθανάσιος, ο πρόμαχος της Ορθοδοξίας, ο οποίος φέρει ο Σεβασμιώτατος και το τίμιο όνομά του, όταν στηλίτευε τους αρειανούς επισκόπους, δεν αγαπούσε την Εκκλησία; Όσοι σήμερα στηλιτεύουν τα απαράδεκτα οικουμενιστικά ανοίγματα, δεν αγαπούν την Εκκλησία; Σοβαρολογείτε Σεβασμιώτατε;
      Αλλά ο Σεβασμιώτατος έφτασε και σε άλλες ακρότητες. Είπε το εξής παράδοξο: «αν κάποιοι επίσκοποι συλλειτουργήσουν με αιρετικούς ή κοινωνήσουν αιρετικούς, δεν βλάπτουν την Εκκλησία αλλά μόνον τον εαυτό τους»!  Ρωτάμε τον Σεβασμιώτατο: Οι Επίσκοποι λειτουργούν, όταν λειτουργούν, για τον εαυτό τους, ή για το λαό του Θεού; Από πότε έχουν αυτονομηθεί οι Επίσκοποι από το πλήρωμα; Αυτό δεν είναι μια κατάφορη διείσδυση της δυτικής αιρετικής ιεροκρατίας στην Εκκλησία μας; Δεν καταπατούν τους Ιερούς Κανόνες, οι οποίοι απαγορεύουν τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς; Δεν δίνουν το κακό παράδειγμα και αμβλύνουν σιγά – σιγά το ορθόδοξο αισθητήριο του ορθοδόξου πληρώματος; Προφανώς ο Σεβασμιώτατος εννοεί ότι με την πράξη τους αυτή θα δώσουν λόγο στο Θεό εν ημέρα κρίσεως, αλλά η προσωπική κρίση είναι άλλο πράγμα από τον επιβεβλημένο έλεγχο του εκκλησιαστικού σώματος.
      Κλείνοντας την ανακοίνωσή μας θέλουμε να εκφράσουμε την πικρία μας για τα λεγόμενα του Σεβασμιωτάτου, τον οποίο κατά τα άλλα αγαπούμε, τιμούμε και υποληπτόμαστε, διότι τον θεωρούμε παραδοσιακό εκκλησιαστικό άνδρα. Δεν γνωρίζουμε αν έχει ανασκευάσει τις θέσεις του αυτές. Αν δεν το έχει κάνει, τον παρακαλούμε, με σεβασμό και άδολη αγάπη να το κάνει, διότι έχουν πάρει μεγάλες διαστάσεις στο διαδίκτυο και προκαλούν σφοδρό σκανδαλισμό των πιστών, αφού,  προφανώς, χωρίς να το θέλει, παρουσίασε παπικές κακοδοξίες ως ορθόδοξες! Οι δημόσιες τοποθετήσεις μας έχουν κόστος, διότι τα δημοσίως λεγόμενα, δημοσίως πρέπει να ελέγχονται. Όλοι μας είναι δυνατόν να κάνουμε λάθη, σημασία έχει να τα διορθώνουμε. Η αναγνώριση των λαθών μας, η ταπείνωση και η διόρθωσή μας είναι ηρωισμός και πράξη θεάρεστη!    

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΟΤΑΝ ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΔΙΕΝΕΡΓΩΣΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

ΠΗΓΗ


ΟΤΑΝ ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΤΩΝ ΨΕΥΔΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΔΙΕΝΕΡΓΩΣΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

(Ἀνθολόγιον σχολιασμῶν ἐκ τοῦ «Φέϊζμπουκ»)

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη



  • Δεῖτε παρακαλῶ ἐδῶἐδῶ καί ἐδῶ ἐκτενῶς καί ἀναλυτικῶς ὅλα σχεδόν τά σχόλια συγκεντρωμένα σε μορφῆ PDF, DOCS Google Drive.


















Ἡ ἐν λόγῳ ἀνθολογία καί σύνθεσις παρελθοντικῶν καί μόλις πρόσφατων ἀντιρρητικῶν σχολιασμῶν ἐκ τῶν Φέϊζμπουκ-λογομαχιῶν γέγονε ὑπό

τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ

14/01/2017



·         Η ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΟΛΙΑΣΜΩΝ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΦΕΪΖΜΠΟΥΚΣ ΤΩΝ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΣΧΟΛΙΑΣΤΩΝ: ΕΔΩ, ΕΔΩ καί ΕΔΩ.

·         Ἡ συζήτησις πυροδοτήθηκε ἐξ ἀφορμῆς τούτου τοῦ ἀντιῤῥητικοῦ δοκιμίου: Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΣΥΓΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΛΟΙΔΩΡΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΕΓΚΩΜΙΑΖΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΝ, (http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/01/blog-post_66.html).

·         [ΒΙΝΤΕΟ] Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΣΙΓΟΝΤΑΡΕΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ, (http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/01/blog-post_7.html).


ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ), ΜΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ






  • Ἡ σημαίνουσα ἀποκοπή, τοῦ ἐν λόγῳ Χρυσοστομικοῦ ἀποσπάσματος καί τῆς ἀξιόλογης ἀπλανοῦς θεολογικῆς ἑρμηνείας τοῦ Παύλειου Γραφικοῦ χωρίου, ἔγινεν ἀπό τόν κ. Παναγιώτη Π. Νούνη (θεολόγος τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσού) ἐν ὄψει τῆς νεωτεριστικῆς εἰσαγωγῆς και ἀποφάσεως τῆς Ληστρικῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, ὥστε νά διεξαχθεῖ συζήτησις ἵνα (ἐπαν)εἰσαχθεί καί (ἐπαν)ἀναβιωθεῖ ὁ πανάρχαιος καί παρωχημένος «θεσμός τῆς Διακόνισσας»!...
  • Ἐνῷ δυστυχῶς ἦδη εἰσήχθη εἰς τήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου καί δή στην Ἱερά Μητρόπολην Λεμεσοῦ ὁ νεωτερισμός καί ὁ ἀντιΚανονικός «θεσμός τῆς Ἱεροψάλτριας»!
  • Περισσότερες πληροφορίες γιά τό ὅλον καινοφανές ἀντιΠαραδοσιακόν ζήτημα, δεῖτε ἐδῶ: Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΕΣΑΟΡΙΑΣ κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΕΙΣΑΓΑΓΕΙ ΚΑΚΟΔΟΞΕΣ ΦΛΥΑΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ  (http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/01/blog-post_17.html).

ΛΕΩΝ ΜΠΡΑΝΓΚ (Δρ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ), ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΟΥΝ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ (50): Η ΑΠΟΣΧΙΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ


Τι δεν κατανοούν οι Παπικοί από την Ορθοδοξία (50)


H απόσχισις του Παπισμού από την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού
Του Λέοντα Μπράνγκ, Δρ Θεολογίας
Η εξωτερική αφορμή του σχίσματος του 1054 ήταν η διεκδίκηση και εκ μέρους των Φράγκων και εκ μέρους του Πάπα της Κάτω Ιταλίας. Ήδη επί Όθωνος Α΄ είχε ξεκινήσει το ενδιαφέρον των Φράγκων για τον έλεγχο της περιοχής αυτής. Αρχικά επί Πιπίνου του Βραχέως οι Φράγκοι είχαν νικήσει τους Λογγοβάρδους (754) και ο Καρλομάγνος το 774 κατέκτησε το βασίλειο της Παβίας και το προσάρτησε στην επικράτειά του. Αφού μετά το θάνατό του με το διαμελισμό του βασιλείου απετέλεσε το κέντρο αρχικά του καρολίγγειου και έπειτα του οθώνειου βασιλείου της Ιταλίας, ο Όθων Α΄ κατά την τρίτη του εκστρατεία στην Ιταλία (966-972) προχώρησε προς την κατάκτηση της Κάτω Ιταλίας, ερχόμενος έτσι σε άμεση σύγκρουση με τους Ρωμαίους αυτοκράτορες της ορθόδοξης Ανατολής. Μέσα στο πλαίσιο αυτό των διεκδικήσεων των Φράγκων αναβαθμίστηκε εκ μέρους της ορθόδοξης Ανατολής η Κάτω Ιταλία και εκκλησιαστικά. Στην περιοχή, που εκκλησιαστικά υπαγόταν στο Πατριαρχείο Κων/πόλεως από την εποχή του πάπα Λέοντος Γ΄ (795-816), ο πατριάρχης Πολύευκτος (956-970) δημιούργησε τώρα με συναίνεση του αυτοκράτορα Νικηφόρου αρχιεπισκοπή στο Οτράντο με εξαρτημένες από αυτήν πέντε επισκοπές. Επίσης απαγορεύτηκε η λατινική γλώσσα για τη λατρεία σε όλη την Καλαβρία και Απουλία. Ο γάμος του υιού του Όθωνα Β΄ με την βυζαντινή πριγκίπισσα Θεοφανώ (972) οδήγησε σε μια εξομάλυνση των σχέσεων. Τα πράγματα άλλαξαν όμως πάλι με τις αξιώσεις του Ερρίκου Γ΄ (1039-1056) για την Κάτω Ιταλία. Παράλληλα και οι πάπες, ενώ ουσιαστικά λόγω της μεγάλης διαφθοράς κατά τον 10ο και στις αρχές του 11ου αιώνα δεν ήταν σε θέση να προβάλλουν αξιώσεις, με δύο τρόπους δεν έπαυσαν να δρουν κατά τον Άγιο Νεκτάριο: από τη μια πλευρά διέδιδαν παντού στη Δύση συκοφαντίες για τις δήθεν αιρέσεις στην ορθόδοξη Ανατολή και από την άλλη διεκδικούσαν τις επαρχίες της Κάτω Ιταλίας. Ο Ερρίκος Γ΄ ενισχύθηκε με τις διεκδικήσεις του, όταν ανέβηκε στον παπικό θρόνο ο Λέων Θ΄ (1049-1054), ο οποίος ως δεύτερος εξάδελφος του αυτοκράτορα είχε προωθηθεί στη θέση αυτή από τον ίδιο τον Ερρίκο.
Ένθερμος οπαδός του μεταρρυθμιστικού κλουνιακού τάγματος της Βουργουνδίας (ιδρύθηκε το 910), ο Λέων Θ΄ προώθησε ήδη ως επίσκοπος Τουλ τη μοναστική αυτή μεταρρύθμιση, διοργανώνοντας τα επισκοπικά μοναστήρια της επαρχίας του σύμφωνα με τις αρχές του τάγματος. Επίσης διόρισε ως γραμματέα και πιο έμπιστο συνεργάτη του τον Ουμπέρτο, ηγούμενο μοναστηρίου του κλουνιακού τάγματος και μετέπειτα καρδινάλιο της Σίλβα-Κάνδιδα. Τον πήρε κοντά του στη Ρώμη μαζί με άλλα σημαίνοντα στελέχη και συνεργάτες του, όπως τον νεαρό μοναχό του Κλουνιακού Χίλντεμπραντ, τον μετέπειτα πάπα Γρηγόριο Ζ΄ (1073-1085) - πρωταγωνιστή στον περί «Περιβολής» αγώνα, για τον οποίο είχαμε μιλήσει σε άλλη ενότητα -, όπως και τον Φρειδερίκο της Λοραίνης, τον μετέπειτα πάπα Στέφανο Θ΄ (1057-1058), - συνεχιστή των μεταρρυθμιστικών προσπαθειών του Λέοντος Θ΄.
Μόλις ενθρονίστηκε ως πάπας Λέων Θ΄, εκτός από τον αγώνα εναντίον της σιμωνίας και του ανήθικου βίου των κληρικών, βασικό του μέλημα ήταν η ενίσχυση του παπικού θεσμού - την επέτυχε με πολλά ταξίδια στην Ιταλία, Γερμανία και Γαλλία και με μεταρρυθμιστικές συνόδους στις οποίες προΐστατο - όπως και η διεκδίκηση της Κάτω Ιταλίας. Έτσι διόρισε τον Ουμπέρτο τιτουλάριο επίσκοπο της Σικελίας (1050) και, ενώ επίσημα φάνηκε ότι αναζητούσε τη συμμαχία του βυζαντινού αυτοκράτορα εναντίον των Νορμανδών, στην πράξη πρόδωσε αυτή τη συμμαχία. Οι Νορμανδοί, οι οποίοι εκκλησιαστικά προτιμούσαν το παπικό καθεστώς, απέδωσαν τις κατακτημένες περιοχές των βυζαντινών επαρχιών της Κάτω Ιταλίας στον παπικό θρόνο.

Με το δεδομένο αυτό βρήκε ο Πάπας τη μοναδική ευκαιρία, παρά τη συμμαχία του με τον βυζαντινό αυτοκράτορα, να επιβάλει τα λατινικά έθιμα στις βυζαντινές επαρχίες και, καθαιρώντας τον βυζαντινό αρχιεπίσκοπο Σιπόντου, να εντάξει την αρχιεπισκοπή αυτή στην λατινική αρχιεπισκοπή Βενεβέντου.
Οι πράξεις αυτές του πάπα Λέοντα μαρτυρούν σαφέστατα με την προκλητικότητά τους την ύπουλη στόχευσή του. Προφανώς ήθελε να οδηγήσει την κατάσταση στα άκρα, ώστε στη συνέχεια θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ο αναθεματισμός της ορθόδοξης Ανατολής.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ (ΠΟΙΗΤΗΣ/ΘΕΟΛΟΓΟΣ), ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΙΔΟΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, Η ΛΙΤΑΝΕΥΣΗ ΕΙΚΟΝΑΣ ΑΠΟ  ΑΙΡΕΤΙΚΟ ‘’ΕΠΙΣΚΟΠΟ’’


ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΙΔΟΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, Η ΛΙΤΑΝΕΥΣΗ ΕΙΚΟΝΑΣ ΑΠΟ  ΑΙΡΕΤΙΚΟ ‘’ΕΠΙΣΚΟΠΟ’’
Του  Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
__________________
Η συμμετοχή αιρετικού ‘’επισκόπου’’, ‘’λιτανεύοντος’’ εικόνα Αγίου, αποτελεί είδος συμπροσευχής.   Επιτρέπεται σε Εσπερινή Ακολουθία κατά τη Λιτανεία, να συμμετέχει και αιρετικός ‘’επίσκοπος’’ κρατώντας  ΕικόναΔεν αποτελεί τούτο συνεορτασμό και συμπροσευχή;   Η Λιτανεία δεν είναι μέρος της Εκκλησιαστικής Ακολουθίας.  Η συμμετοχή αιρετικού ‘’επισκόπου’’ λιτανεύοντος εικόνα Αγίου, δεν αποτελεί είδος συμπροσευχής;  Ο Κανών ΛΓ΄ της εν Λαοδικεία Συνόδου λέγει «Ου δει αιρετικούς ή σχισματικούς συνεύχεσθαι».  Δεν αποτελεί παράδειγμα σχετικοποίησης των Ιερών Κανόνων, ο συνεορτασμός αυτόςΠρος τι ο συνεορτασμός μετά αιρετικού ‘’επισκόπου’’ και ο συνεπαγόμενος σκανδαλισμός του πληρώματος της Εκκλησίας;

Τι σημαίνει λιτανεία;  Η  λέξη λιτανεία προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη λιτή που σημαίνει προσευχή. Αρκετοί ίσως έχουν την εντύπωση ότι λιτανεύω, σημαίνει απλά κάνω περιφορά την εικόνα Αγίου.  Λιτανεύω θα πει ικετεύω, θα πει προσεύχομαι.  Το ρήμα παρουσιάζεται και ως λιταίνω.  Από το ρηματικό τύπο λιταίνω εξάλλου προέρχεται και το επίθετο λιτανός, που ερμηνεύεται ικετευτικός.  Λιτανεία λοιπόν σημαίνει προσευχή, σημαίνει ικεσία. Δεν είναι μορφή συμπροσευχής, η παρουσία  και λιτάνευση εικόνας Αγίου από αιρετικό ‘’επίσκοπο’’

Στα πλαίσια της Εκκλησιαστικής Ακολουθίας γίνεται η Λιτανεία.  Εφόσον λοιπόν πρόκειται περί προσευχής, ποία η έννοια της συμμετοχής ‘’λιτανεύοντος’’ αιρετικού ‘’επισκόπου’’, του οποίου η συμμετοχή τονίζεται μάλιστα με το να λιτανεύει Εικόνα Αγίου;  Δεν αποτελεί τούτο είδος συμπροσευχήςΕπιτρέπεται αυτό από ‘’αγάπη’’, κατ’ οικονομία;   Γιατί λοιπόν το απαράδεκτο της «κατ΄οικονομία συμπροσευχής » ή καλύτερα της ανοικονομήτου παράβασης;  Προς τι ο συνεορτασμός μετά αιρετικού ‘’επισκόπου’’;

Ο Ιωσήφ Βρυένιος λέγει χαρακτηριστικά ότι «ει τι των δοκούντων τοις θεοφόροις Πατράσι σαλεύει τις, τούτο ουκέτι οικονομίαν κλητέον, αλλά παράβασιν και προδοσίαν πίστεως και περί το θείον ασέβειαν». 

Μετά πως μπορείς να πείσεις ένα αιρετικό συνάνθρωπό μας, που ανήκει στην ίδια αίρεση με τον ‘’λιτανεύοντα’’ αιρετικό ‘’επίσκοπο’’,  για την αναγκαιότητα επιστροφής του στην Ορθόδοξη Εκκλησία;  Προς  τι η ακρότητα της συμμετοχής αιρετικού ‘’επισκόπου’’, ‘’λιτανεύοντος’’ εικόνα Αγίου;  «Τούτο ουκέτι οικονομίαν κλητέον».

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΛΟΓΟΥ/ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ π. ΘΕΟΔΟΩΡΟΥ ΖΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΔΙΚΩΣ ΚΑΘΑΙΡΕΜΕΝΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ π. ΚΥΠΡΙΑΝΟ ΣΤΑΪΚΟ

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΕΣΑΟΡΙΑΣ κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΕΙΣΑΓΑΓΕΙ ΚΑΚΟΔΟΞΕΣ ΦΛΥΑΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ



Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΜΕΣΑΟΡΙΑΣ κ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΕΙΣΑΓΑΓΕΙ ΚΑΚΟΔΟΞΕΣ ΦΛΥΑΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη


  • Δεῖτε παρακαλῶ καí κατεβάστε γιá μελέτη ἐδῶ, ἐδῶ καí ἐδῶ σέ μορφῆ PDF, DOCS καί Google Drive. 



Μνήμη Αγίας Μάρτυρος Τατιανής (12 Ιανουαρίου)

Η Εκκλησία μας σήμερα τιμά τη μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Τατιανής, η οποία καρατομήθηκε επί αυτοκράτορος Αλεξάνδρου Σεβήρου, επειδή ήταν Χριστιανή και ομολογούσε με θάρρος την αληθινή Πίστη. Καταγόταν από τη Ρώμη και ο πατέρας της είχε διατελέσει ύπατος.

Η Αγία Τατιανή είχε το εκκλησιαστικό αξίωμα της διακόνισσας και στην υμνολογία αναφέρεται ως μαθήτρια των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

Να σημειωθεί ότι οι διακόνισσες κατά τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού ήταν σπουδαία ομάδα γυναικών που τις διέκρινε ο ένθεος ζήλος και ο ενάρετος βίος και το έργο τους ήταν βασικά να βοηθούν στην εξυπηρέτηση των γυναικών στο βάπτισμα και τη μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων. Είναι γεγονός ότι για ποικίλους λόγους μέσα στους αιώνες εγκαταλείφθηκε η θέση προσφοράς των διακονισσών. Άρχισε και πάλι να συζητείται ανάμεσα στους εκκλησιαστικούς και θεολογικούς κύκλους κατά τον 20ο αιώνα.

Το ζήτημα επανήλθε στα πλαίσια των εργασιών της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, τον περασμένο Ιούνιο στην Κρήτη, όπου αποφασίστηκε να το μελετήσει η κάθε τοπική Εκκλησία λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα και τις ανάγκες της κάθε γεωγραφικής περιοχής.

Η επισημότητα της καταγωγής της Αγίας Τατιανής και ο ένθεος ζήλος της, έδωσαν στην μάρτυρα περιφανή θέση μεταξύ των Χριστιανών. Οι Εθνικοί όμως, δεν μπορούσαν να ανεχθούν μια γυναίκα της αριστοκρατικής τάξης να καταφρονεί τα είδωλα και να υπηρετεί με αυταπάρνηση τους Χριστιανούς και μάλιστα τις χριστιανές γυναίκες.

Όταν διετάχθη δίωξη των Χριστιανών, η Τατιανή συνελήφθη και οδηγήθηκε μπροστά στο βασιλιά για να δώσει εξηγήσεις. Μπήκε μαζί του σε ένα ειδωλολατρικό ναό και με τη θερμή προσευχή της η Τατιανή συντάραξε τα ξόανα, τα ξύλινα δηλ. αγάλματα των θεοτήτων της ειδωλολατρίας και τα γκρέμισε στο δάπεδο. Για τον λόγο αυτό την υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια. Την έριξαν στη φωτιά, αλλά δεν έπαθε τίποτα και ακολούθως σε πεινασμένα άγρια θηρία, τα οποία όμως δεν τόλμησαν να την βλάψουν. Στο τέλος, έκοψαν την τίμια κεφαλή της και με τον τρόπο αυτό παρέδωσε το πνεύμα της στον Θεάνθρωπο Κύριο.

Με το μαρτύριο της Αγίας Τατιανής που τιμούμε σήμερα διακηρύσσεται ακόμη μια φορά η θέση και η αξία της γυναίκας ως ισότιμου προσώπου με τον άνδρα στο θάρρος και την τόλμη απέναντι στους διώκτες της αλήθειας. Ακόμη κατανοούμε περισσότερο, με εκκλησιαστικό φρόνημα, το νόημα στη διανομή των θέσεων προσφοράς και υπηρεσίας μέσα στην Εκκλησία ως τάλαντα για πνευματική καλλιέργεια και πνευματική αύξηση του ανθρώπου, και ανδρών και γυναικών.

Του Επισκόπου Μεσαορίας Γρηγορίου




ΚΡΙΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟΝ: 1. Ἀς ἀρχίσω ἀπό τό τελευταίον σημάδι, μέ τήν ὑπογραφή τοῦ Θεοφιλεστάτου Μεσσαορίας κ. Γρηγορίου: τί σόϊ Ἐπίσκοπος τῆς Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι αὐτός, πού συμπορεύεται, ἀνοικτά ἤ ἀνιεροκρύφια, μέ τήν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Δέν εἶναι ἀποδοχή καί συμπρόρευσις μετά τῆς Πανθρησκείας τοῦ «Ὀρθοδόξου» Συγκρητισμοῦ ὅταν κάποιος, Κληρικός ἤ Λαϊκός, ἀναγνωρίζει ΔΗΜΟΣΙΑ τά νεωτεριστικά κακόδοξα ἀποφασισθέντα  τῆς Ληστρικῆς Συνόδου; Συνεπῶς, μήπως τιμοῦμε θεωρητικῶς τήν Μάρτυρα Τατιανή;

α΄. Πότε ἀκριβῶς Θεοφιλέστατε, νά προχωρήσουμε ῥωμαλέα στήν τιμητική πράξη τῆς Μαρτυρίας καί Ὁμολογίας τῆς Πίστεως κατά τῆς πολύ-αιρέσεως τοῦ «Ὀρθοδόξου Νεοεκκλησιολογισμοῦ»; Πότε νά ξεκινήσει μία Κληρικολαϊκή Ὁμολογία Πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Ποῖος ἀρνεῖται στίς γυναίκες νά δραστηριοποιηθῶσι, παντοειδῶς, στίς ἱερές Ενορίες τους; Ἀλλά ὅμως, εἶναι τόσον μεγίστη ἀνάγκη, κατά την σήμερον, ὥστε νά ἐπαναφέρουμεν ἕνα παρωχημένο καί ἀρχαῖο θέσμιον; Γιά ποῖον λόγον ᾆραγέ;



2. Ἔχει σαφῶς δίκαιον ὁ Θεοφιλέστατος, μόνον, στό σημεῖον τῆς τελευταίας παραγράφου (ὅπου ὑπογραμίζουμε μέ ἔμφαση) περί τῆς ἱσοτιμίας, στήν Ἁγιότητα ἤ Μαρτυρία καθῶς καί στήν Ὁμολογία Πίστεως, ἀνδρῶν καί γυναικών, μέσα στό Σῶμα τῆς Ἔκκλησίας. Ἔχει δίκαιον καί γιά ὅσα Μαρτυρολογικά καταγράφει περί τῆς Ἁγίας, ἀλλά μάλιστα νά προσθέσουμε, ὅτι ὅντως ἔχει δίκαιον, ὅτι κάποτε, «μίαν φορά καί ἕναν καιρό», ὑφίστατο πράγματι ἐνεργοποιημένος ὁ «Θεσμός τῶν Διακονισσῶν» ἀλλά ὅμως στήν πορεία τῷ ὅντι κατέπαυσεν, ὄχι ὅμως ἀναιτιολόγητα!... Γιατί ὅμως, ὁ Θεοφιλέστατος, δέν μᾶς ἀναπτύσσει τίς κύριες αἰτίες πού ἐξαλήφθην τοῦτος ὁ θεσμός; Μήπως ἡ κατάπαυσις τούτου τοῦ θεσμοῦ, ἐρείδετο, σέ καμμία στενή διασύνδεσιν μέ «ἠθικά κωλύματα» ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Βήματος ἀλλά καί πάσης λογῆς σκάνδαλα;

α΄. Γιατί ὅμως, Ἀρχιεπίσκοποι, Μητροπολῖτες, Ἐπίσκοποι τῆς Εκκλησίας τῆς Κύπρου καί ἀλλοῦ, βραχυκυκλώνουσι πνευματικά τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς Εκκλησίας (Κληρικούς Μοναχούς/ές καί Λαϊκούς) γιά νά μή διενεργῶσι ἀντιαιρετικόν καί δή ἀντιΟἰκουμενιστικόν ἀγώνα; Τοῦτο εἶναι τό «δημοκρατικόν» καί ἐκκλησιαστικόν σας φρόνημα κύριε Θεοφιλέστατε;





3. Μήπως Θεοφιλέστατε θά πρέπει ἐν τέλει νά αναθεωρήσουμε καί τά πλανεμένα-κακόδοξα κριτήρια ἤ τις «ἀκαδημαϊκές» προϋποθέσεις τῆς χειροτονίας τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας; ᾎραγέ, θά πρέπει κάποτε νά θεραπευθεῖ ἄμεσα ὁ Κληρικαλιστικός ἤ ὁ Ἱεροκρατικός (Παπιστικός) κομπογιαννητισμός;

α΄. Εἶναι πασίγνωστον, διά μέσῳ τῆς Πατερικῆς Γραμματείας, ὅτι οἱ πατριάρχες, ἐπίσκοποι καί μητροπολῖτες, ἐχειροτονοῦντο, συνήθως, διά τῆς βίας καί Θεοπροβλήτως, καί ὄχι διά τῆς Σιμωνίας, δηλ. τῆς ἄνομης συνανταλαγῆς και προσχεδιασθεῖσας (προ)συμφωνίας, πολλῷ δέ μᾶλλον οὐχί σύμφωνα μέ τινά Κομματικοκρατικά ἤ Πολιτειοκρατικά ἤ καί ἄλλα λ.χ. Ἀκαδημαϊκά προσόντα. Συμφωνεῖτε θεοφιλέστατε, ναί ἤ οὐ;

β΄. Μήπως θά πρέπει  κατ΄ ἀρχήν, νά ἐπιστρέψουμε, στόν θεσμό τοῦ Ἐπισκόπου-Θεόπτη, ἤ ἔστω τουλάχιστον, στόν Εὐαγγελικόν θεσμό τοῦ Ἐπισκόπου-Φωτισμένου; Φωτισμένου, ἀποδεικτικῶς, διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μέ τό Οὐράνιο χάρισμα τῆς Διακρίσεως τῶν Πνευμάτων. Καί νά ἀποταχθοῦμε ἅπαξ καί διαπαντῶς τόν φαιδρό θεσμό τοῦ Ἐπισκόπου-πτυχιοῦχος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς; Ἄν εἶναι βέβαια, Φωτισμένος ἤ καί Θεόπτης μαζί μέ ἐλλειπῆ ἤ καί λιπαρά θύραθεν ἀκαδημαϊκή παιδεία δέν μᾶς ἐνοχλεῖ διόλου. Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος, ὁ Ἅγιος Σπυρίδωνας, ὁ Γέρων Παΐσιος, κ.ἄ. εἶναι ὁμότιμοι καί ἰσάξιοι Ἅγιοι -ἐντός τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν- Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, μαζί μέ τά ἱερά τέρατα μορφώσεως τους Ἁγίους Θεοφόρους καί Τρεῖς Ἱεράρχες, Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.



4. Πῶς εἶναι δυνατόν, μέ τόσα σωρηδόν ἄλυτα πολυποίκιλα Ἐκκλησιαστικά προβλήματα νά αποφασίζετε (ἐρήμην τοῦ Κληρικοῦ καί Λαϊκοῦ στοιχείου) νά διαπραγματευτεῖτε καί νά προσθέσετε ἕνα ἀκόμη λελυμένο πρόβλημα, ὡς σοβαρόν Ζήτημα;

α΄. Γιατί Θεοφιλέστατε, ἐσεῖς οἱ Οἰκουμενιστές σπέρνετε ὁμοθυμαδόν, διχώνιες, διαιρέσεις, διχοστασίες, σχίσματα καί κακοδοξίες στό Σῶμα τῆς Εκκλησίας, διά τινῶν ληστρικών ἀποφασισθέντων, βάσει τῆς ἰδιότυπης Ληστρικῆς Συνόδου τῆς Κρήτης; Ἐνῶ ἔπειτα, ἔρχεσθε ὅλοι ἐσεῖς οἱ φανατικοί ὀπαδίσκοι τοῦ ψευδόδοξου Κολυμβαρισμοῦ ἐν πλήρει πανουργίᾳ και παπιστική μαεστρίᾳ νά συκοφαντεῖτε ἤ λοιδορεῖτε, ὅσους νόρμαλ Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ἀντιΟἰκουμενιστάς διαμαρτύρονται ἰσχυρῶς μέ πᾶν εἰρηνικό μέσον, ὅτι εἶναι δῆθεν σχισματικοί, φανατικοί, φονταμενταλιστές κ.ο.κ.;



5. Γιατί ᾆραγέ ἐπανῆλθε τέτοιον «Ἐκκλησιαστικό Ζήτημα» πρός συζήτησιν; Ποῖος ὀρέγεται γυναίκες ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Βήματος; Μήπως τά κριτήρια γιά ἐτοῦτο τό κακο-φλύαρον καί ψευδοἘκκλησιαστικόν Ζήτημα εἶναι βάσει τῶν προϋποθέσεων τοῦ ὀρθοδόξως καί ἀπλανῶς θεολογεῖν-ἐπισκοπεῖν; Προφανῶς ὅχι, διότι τά ἀποδεικτικά Ντοκουμέντα, φωτογραφίζωσι Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Μητροπολῖτες, να ἐπιθυμῶσι να ἐπαναβιώσουμε τον «Θεσμόν τῶν Διακονισσῶν» σύμφωνα με τά ἀρχέτυπα, ὅχι τοῦ ἀρχέγονου Χριστιανισμοῦ, ἀλλά βάσει τῆς πολυαιρετικῆς Κοινότητος τοῦ Ἀγγλικανισμοῦ!...



6. Γιατί πιθηκίζετε ἀνελέητα, Θεοφιλέστατε καί Μακαριώτατε;



7. Γιατί παραβιάζετε-καταπατεῖτε, μεθοδικῶς καί συστηματικῶς, τούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καί εἰσαγάγετε ἦδη, τόν ἀντιΚανονικόν «θεσμό τῶν Ψαλτριῶν» στους Ἱερούς Ναοῦς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, καί δή στήν «Ἁγιορείτικη» Ἱερά Μητρόπολη Λεμεσοῦ; Ἐπιτρέπεται ἤ ἀπαγορεύεται, δεινῶς, οἱ γυναίκες νά ψέλνωσι ἐν ὥρᾳ Θείας Λατρείας καί Θείας Λειτουργείας; Ἐπιτρέπεται ἤ ἀπαγορεύεται, δεινῶς, γυναίκες καί ἄντρες, νά εἰσέρχονται, ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Βήματος; Γιατί τότε ἡ διοίκησις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ἀλλοιώνει και διαστρέφει, σωρηδόν, Ἱερῶν Κανόνων; Οἱ Ἀρχιερεῖς, εἶναι ὑπερ ἄνω, ἤ μᾶλλον, ὠφείλουσι νά ὑπόκεινται τῶν Θείων καί Ἐκκλησιαστικῶν ἱ. Κανόνων πού ἐκαταγράφθησαν ἐμπειρικῶς, καί ἐπεκυρώθησαν θεσμικῶς διά τινῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἁπλανῶς και ὀρθοδόξως ἐκ τῆς Θεαρχικῆς ἐπιστασίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Ὁ σχετικισμός τοῦ Ἱεροῦ Πηδαλίου, δέν εἶναι στυγνῆ κακοδοξία, Θεομπαιξία, αἵρεσις καί δεινή διαστροφῆ τῆς Πατερικῆς Θεολογίας;

Εἰκάζω καί καθόλου αὐθαίρετα, ὅτι γίνεται κατανοητόν, στούς καλοπροαίρετους ἐρευνητές καί φιλότιμους μελετητές τῶν κειμένων μας, ὅτι ἡ κακοΣύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου, ἄνοιξεν διαπαντῶς τούς ἀσκούς τοῦ Αἰώλου!...

Ἄνοιξεν δηλαδή τήν κερκόπορτα τῆς Λουθηροκαλβινικῆς ἀλώσεως τῆς Φίλης Ὀρθοδοξίας. Μέχρι καί τά Μαρτυρολόγια καί Συναξάρια νοσφίζονται ἵνα εἰσάξωσι τίς οἰκουμενιστικές προπαγάνδες ἤ καί αἱρετίζουσες ἰδεοληψίες τους. Τελικά, μόνον ὁ Τριαδικός Θεός δύναται νά μᾶς βοηθήσει μαζί με τους «300 τῶν Λεωνίδων»!

Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λεμεσοῦ



Δεῖτε ἐπίσης, γιά τό ἴδιον ἀκριβῶς φαυλεπίφαυλον θέμα, μέ σημαντικές μόλις πρόσφατες ἀποδεικτικές πληροφορίες:

·         ΟΙ ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΤΕΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ* ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ «ΔΙΑΚΟΝΙΣΣΕΣ» ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ! (http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/12/blog-post_24.html)