Translate

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ, ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ, ΑΡΙΘΜΟΣ 112


ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ
_________

Ορθόδοξη Μαρτυρία, Έκδοση Παγκυπρίου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως “Οι φίλοι του Αγίου Όρους”, Αριθμός 112, Άνοιξη-Καλοκαίρι 2017, σσ 112.

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Έχουμε στα χέρια μας το 112 τεύχος του καλού και παραδοσιακού περιοδικού “Ορθόδοξη Μαρτυρία”.

Πολύς ο κόπος για την έκδοση του περιοδικού που είναι καρπός του μόχθου και της επιμέλειας του κ. Ανδρέα Κυριακού, τέως λυκειάρχη, Εκδότη του περιοδικού  και Γενικού Γραμματέα του Παγκυπρίου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως “Οι φίλοι του Αγίου Όρους”.

Το τεύχος χωρίζεται σε δύο μέρη.

Το πρώτο αναφέρεται σε πνευματικά θέματα (βίους Αγίων, τη θεολογία των εικόνων, σύγχρονες Άγιες μορφές κτλ..)

Το δεύτερο μέρος είναι αφιέρωμα στα πεντακόσια χρόνια του Προτεσταντισμού και περιλαμβάνει 18 άρθρα που καλύπτουν ένα ευρύτατο φάσμα που αφορά τον Προτεσταντισμό.

Είναι σημαντικό το ότι ο κ. Κυριακού κατορθώνει να εξασφαλίζει σε κάθε τεύχος  ένα μεγάλο αριθμό συνεργατών που τους διακρίνει θεολογική επάρκεια και παραδοσιακό φρόνημα και έτσι μπορεί να δίνει στους αναγνώστες του περιοδικού κείμενα που συνιστούν αληθινή ορθόδοξη μαρτυρία.

Η “Ορθόδοξη Μαρτυρία” είναι ένα αντιοικουμενιστικό περιοδικό που προμαχεί για 37 χρόνια τώρα εναντίον της παναίρεσης του Οικουμενισμού που κατατρώγει τα σπλάχνα της Εκκλησίας από τα τέλη του 19ου αιώνα.

Οι αναγνώστες του ιστολογίου μπορούν να διαβάσουν το περιοδικό σε ηλεκτρονική μορφή στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.orthodoximartyria.com/periodiko/112_Spring_Summer_2017.pdf

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [ΜΕΡΟΣ Ε΄ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΝ] ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ: ΚΡΙΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ







ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΠΑΝΟΠΛΙΑΣ ΤΟΥ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑ
Του Παναγιώτη Π. Νούνη
ΜΕΡΟΣ Ε΄ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ
  • Δείτε την  εδώ εδώ και εδώ σε PDF Google Drive και DOCS.

Επισκόπου Ιερεμίου Φούντα, Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ (ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 2017), Δημητσάνα-Μεγαλόπολις, έκδοσις:  Ιερά Μητρόπολις Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, σσ. 544.







ΚΡΙΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ
Στα περί του ΙΕ ΄ ιερού Κανόνος: πράγματι μας παρέχεται απόλυτα το δυνητικό δικαίωμα καθότι δεν νομοθετεί τινά Κανονική υποχρέωση στα περί της διακοπής του Λειτουργικού
Μνημοσύνου. Η διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου από αιρετίζοντα Επίσκοπο είναι ζήτημα της Ελευθέρας Βουλήσεως και της Συνειδήσεως ενός εκάστου Κληρικού και Λαϊκού. Πράγματι ο εν λόγω ιερός Κανών είναι δυνητικώτατος ως προς την ενέργεια και μόνο αυτής στα περί της διακοπής του λειτουργικού μνημοσύνου. Όστις θέλει λοιπόν διενεργεί την διακοπή του μνημοσύνου.
Τούτο το γράμμα και το πνεύμα του Κανόνα δεν σημαίνει καθόλου ότι γίνεται νομοθετικά η άρσις της υποχρέωσης των Χριστιανών να μη αποτειχίζονται ιερώς, απλανώς και ορθοδόξως, από διαβόητους αιρετίζοντες ή ετερόδοξους ψευδεπισκόπους ή και από αφορισμένους αιρετικούς.
Σύνολη η Πατερική Γραμματεία και η ιερά Παράδοσις των Προφητών, των Αποστόλων των Αποστολικών Πατέρων, των Θεοφόρων και Αγίων Πατέρων, μας εντέλλωσι, μας παραγγέλνωσι, μας προτρέπωσι, μας διατάζωσι, μας συμβουλεύωσι, μας υποχρεώνουσι, ότι έχουμε το υψηλότατο χρέος και την μεγίστη υποχρέωση, άπαντες οι νόρμαλ Ορθόδοξοι, να αποτειχιζώμεθα ιερώς από τις αιρετικές πλάνες, καθώς και από τους φορείς αυτών, τουτέστιν τους αιρετίζοντες ή αιρετικούς, να εντειχιζώμεθα απλανώς ως επόμενοι των αγίων πατέρων και να διακόπτουμε εν δυνάμει την κάθε Εκκλησιαστική κοινωνία την επικοινωνία και την συγκοινωνία μας με αιρετικούς και κακοδόξους Επισκόπους, είτε αυτοί τελεσίδικα εκαταδικάσθησαν είτε ακόμη πρίν να καταδικασθούν με τελεσίδικη Συνοδική διαγνώμη.
Προσκομίζω ως μείζονα συμμαρτυρία των
προειρημένων, στα περί της διακοπής της
κοινωνίας (και όχι απλά, της διακοπής του Λειτουργικού μνημοσύνου) της εθιμοτυπικής επικοινωνίας και συγκοινωνίας
τον βίο και την πολιτεία του θεοφόρου Πατρός και Ομολογητού αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου και του αγίου Μαξίμου του Ομολογητου.
Όμως λόγω του ότι ο ιερός ΙΕ΄ Κανών εκπηγάζει από την Πρωτοδευτέρα Σύνοδο όπου συνδέεται ιδιαίτερα και με τον άγιο Οικουμενικό Πατριάρχη και Μέγα Φώτιο, πρόκειται να προσκομίσω και κάποιο ακόμη επιπρόσθετο, αμάχητο επιχείρημα, γραφθέν υπ΄ αυτού του ιερού ανδρός, εφ΄όσον είναι απλανής και θεοφόρος Πατήρ της Εκκλησίας και ο κατ΄εξοχήν Διδάσκαλος του Εκκλησιαστικού Δικαίου.
Σημειώνει ο ιερός Πατήρ στα περί της διακοπής της κοινωνίας από τους αιρετίζοντες και αιρετικούς ψευδεπισκόπους: «Αιρετικός εστιν ο ποιμήν; Λύκος εστί; Φυγείν εξ αυτού και
αποπηδάν δεήσει, μηδ΄ απατηθήναι προσελθείν, καν ήμερον περισαίειν δοκή, φύγε την κοινωνίαν αυτού και την προς αυτόν ομιλίαν ως ιόν όφεως, αγκίστρω μέν και δελέατι ιχθύες αλίσκονται, ομιλία δε πονηρά και τον αιρετικόν ιόν υποκαθήμενον έχουσα πολλούς των απλουστέρων προσιόντως και μηδέν βλάβος παθείν υφορωμένους εζώγρησε, φεύγειν ουν παντί σθένει διά ταύτα προσήκει τους τοιούτουςορθόδοξος εστιν ο ποιμήν, ευσεβεία εσφράγισται, ουδέν της αιρετικής φατριάς επισύρεται; Υποτάγηθι αυτώ, ως εις τύπον προκαθεζομένω Χριστού». (Οικουμενικού Πατριάρχου Κων/Πόλεως Αγίου και Μεγάλου Φωτίου, Άπαντα τα Έργα, Ελληνες Πατέρες της Εκκλησίας (ΕΠΕ), Τόμος 12ος, Ομιλία ΙΕ΄, Λεχθείσα εν τω άμβωνι της Μεγάλης Εκκλησίας, σελ. 400-402).
Συνεπώς γίνεται ξεκάθαρο ποια είναι η προτροπή των θεοφόρων Πατέρων, σε περίπτωση που εντός της Εκκλησίας αντιληφθούμε λυκοποιμένες, ψευδεπισκόπους, ψευδοπροφήτες και ψευδοδιδασκάλους. Διακόπτουμε την κάθε Εκκλησιαστική κοινωνία και επικοινωνία, διότι, υποβόσκει ο μέγας κίνδυνος, διά του κατηχητικού προφορικού ή γραπτού κηρύγματος, ο μολυσμός και η πτώσις μας από το θανατηφόρο δηλητήριον της αιρέσεως.
Μάλιστα στο εν λόγω σημείο ο Μέγας Φώτιος δεν διενεργεί ουδεμία διάκριση μεταξύ
αιρετιζόντων και αφορισμένων αιρετικών. Διενεργεί μάλλον ιερά διάκριση μεταξύ ορθοδόξων και κακοδόξων Κληρικών. Μάλιστα μας διευκρινίζει καθαρά ότι ομιλεί για κανονικούς Κληρικούς (πλήν ετερόδοξους) όπου ιερουργώσι έγκυρα Μυστήρια εντός της Εκκλησίας. Εξάλλου, ούτως ή άλλως, η Εκκλησία απαγορεύει την κάθε εκκλησιαστική κοινωνία ή επικοινωνία μετά των αφορισμένων καταδεδικασμένων και καθαιρεμένων αιρετικών.
Ο μέγας Φώτιος μας αποσαφηνίζει βέβαια, και μία ακόμη σημαντικώτατη ιερα διάκριση, ότι οι ετερόδοξοι ή κακόδοξοι Κληρικοί (πρίν ακόμη να καταδικασθώσι με Συνοδική διαγνώμη)
δημιουργούν, συνασπίζονται και παρατάσσονται με ομόφρονές τους, εντός τινάς αιρετικής φατριάς (π.χ. Φανάριον, Θεολογικές Σχολές ή Ακαδημίες Θεολογικών Σπουδών), όπερ, η σύσταση τέτοιας αιρετίζουσας φατριάς, εντός της Εκκλησίας, είναι αντικανονικό και κακόδοξο ολίσθημα.
Συνεπώς, πρέπει ή δεν πρέπει, να εξασκηθούμε, για να διακρίνουμε στις ημέρες μας ποιοι θεσμοθέτησαν μία ή πολλές κακόδοξες φατριές και ανύψωσαν την κακοδοξία και την αίρεση σε υψηλότατον Ληστρικόν Δόγμα, άνομο χρέος και καθήκον, ώστε να μας μολύνωσι ομοθυμαδόν με τον ψυχόλεθρο ιό και το τοξικώτατο υδροκυάνειο δηλητήριο, εκείνο της πολύ-αιρέσεως της Μεταπατερικής Θεολογίας και του Βατικάνειου ή «Ορθοδόξου» Συγκρητισμού;
Επίσης, μπορεί ένας Επίσκοπος ή Μητροπολίτης ή Πατριάρχης ή Αρχιεπίσκοπος να είναι δεινός παραβάτης αρκετών ιερών Κανόνων αλλά να μη διακηρύττει κακοδοξία. Εξαρτάται σαφώς ποιους ι. Κανόνες παραβαίνει. Συνεπώς ο
σεβασμιώτατος κ. Ιερεμίας απέφυγε μάλλον να διευκρινίσει με κάθε θεολογική ακρίβεια, ότι το δικαίωμα της διακοπής του Λειτουργικού Μνημοσύνου παρέχεται και ενεργοποιείται, δυνητικώς, αν και μόνον άν  ο Επίσκοπος, κηρύττει αίρεση και κακοδοξία, και όχι επειδή είναι, γενικώς και αορίστως, ένας παραβάτης των Ιερών Κανόνων. Συνεπώς και αυτό το σημείο πρέπει, να διορθωθεί, κατά την προσωπική μας εκτίμηση.
Διότι, αφήνεται να εννοηθεί καθαρά, από μέρους του σεβασμιωτάτου, σαφώς και αναντίρρητα, ότι το δικαίωμα για τη διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου, παρέχεται, γενικώς, κατά των παραβατών των ιερών Κανόνων. Πράγμα εσφαλμένο θεολογικά, διότι σε πάμπολλες περιπτώσεις αντιΚανονικής διενεργείας (πλήν της διακηρύξεως αιρέσεως) της διακοπής μνημοσύνου, για κάποια συγκεκριμένα αντικανονικά ολισθήματα και αμαρτήματα, αν διενεργηθεί η παύσις του Λειτουργικού μνημοσύνου, τότε δημιουργείται Σχίσμα.
Παράλληλα ο ίδιος συγγραφέας μας παραπέμπει καλώς και δικαίως στο Κανονικό εγχειρίδιον «ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ» του Αρχιμανδρίτου π. Επιφάνιου Θεοδωροπούλου όπου μας παραθέτει ο κ.
Ιερεμίας ένα σημαντικό παράδειγμα. Έχει δίκαιο ο σεβ. ότι ο ιερός Κανών δεν νομοθετεί κάποιαν υποχρέωση στη διακοπή του Λειτουργικού Μνημοσύνου. Η απορία μας σ΄αυτό το σημείον είναι μήπως ο άγιος Κύριλλος ο Αλεξανδρείας «εκοινώνει κατ΄οικονομίαν» με αιρετικό Επίσκοπο (τον Θεοδωρο Μοψουεστίας) προτού τελεσίδικα δικασθεί και καταδικασθεί με Συνοδική διαγνώμη, ο αιρετίζων Μοψουεστίας, ως αιρετικός; Διότι αν δεν είναι αυτό που έγινε, τότε πώς ακριβώς συνδέεται και συσχετίζεται αμέσως μετά από το προηγούμενο ζήτημα των «κατ΄οικονομίαν συμπροσευχών»; Αφήνεται δηλαδή, να πλανάται ένα εσφαλμένο θεολογικά πνεύμα, ότι ο άγιος Κύριλλος «κατ΄οικονομίαν εκοινώνει» με ένα καταδικασμένο Κληρικό;
Υφίσταται, δηλαδή, κάμποση και παράδοξη ασάφεια και σύγχυσις, στα περί της οικονομίας ή ακρίβειας, διότι, το ζήτημα του ΙΕ΄ Κανόνα, συδέεται και συσχετίζεται από τον Σεβασμιώτατο κ. Ιερεμία, με το ακριβώς προηγούμενο ζήτημα, εκείνο περι των  συγκρητιστικών συμπροσευχών μετα των αφορισμένων αιρετικών.
Κάποιος απλοϊκός στην πίστη, νομίζω ότι πολύ εύκολα θα συμπεραίνει, αφού διενεργούνται από «φιλανθρωπία» ή «κατ΄οικονομία συμπροσευχές» μετά των αιρετικών και σχισματικών, ποιο ή πού είναι το πρόβλημα, αν  ως άτομο να συμπεριφερθεί φιλάνθρωπα και με επιείκεια, καθώς πράττωσι οι Οικουμενιστές, και να υπάγει σε ναούς σχισματικών Παλαιοημερολογιτών ή αιρετικών Προτεσταντών και Παπικών;
Αν το πράξει κανείς αφελής και απλοϊκός, τι επιπτώσεις θα έχει, αφού η «Εκκλησία» καθώς λέγει ο σεβ. «δεν αποκόπτει τους πταίσαντας» παραβάτες των ιερών Κανόνων; Και επειδή δεν αποκόπτει τους δεινούς παραβάτες, σεβασμιώτατε, θα πρέπει να θεωρήσουμε ως «κατ΄οικονομίαν» ενέργειες τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς; Αν και δεν γράφεται, το λεξίδιον «κατ΄οικονομία», εξυπονοείται αυτό εσφαλμένα από τα συμφραζόμενα και το πνεύμα της απαντήσεως, διότι καταγράφεται το λεξίδιον της ποιμαντικής «ακρίβειας».
Τέλος, εύχομαι ολόθερμα, η παρούσα βιβλιοκρισία μας να μη απαξιωθεί, και να (συν)προβληματιστεί μετά του μητροπολιτικού επιτελείου του αγαπητού μας σεβασμιωτάτου κ. Ιερεμίου Φούντα, ώστε να μη χρειασθεί να (ξανα)επανέλθουμε και να επιμένουμε στα εν λόγω αμφιλεγόμενα προβληματικά και εν
αποκλίσει σημεία της. Αν και μόνο αν, γίνωσι τέλος πάντων οι αναγκαίες και χρήσιμες θεολογικές διορθώσεις τότε θα έχουμε μία μη διάτρητη και καθόλα Ορθόδοξη Κατηχητική και Δογματική πανοπλία για τον Κλήρο και το Λαό της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας.
Του Παναγιώτη Π. Νούνη
Ορθόδοξως Θεολογών

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΣ, ΑΝΤΙ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ 1928



ΑΝΤΙ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ 1928

Του κ. Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Διαβάσαμε, στο ιστολόγιο “Ακτίνες” από τον “Ορθόδοξο Τύπο”, το ακόλουθο απόσπασμα από το άρθρο “Η Ελλάς κάτω από την δαμόκλειον σπάθην του προσφυγικού προβλήματος”:

“Το ερώτημα όμως που τίθεται είναι εάν επιθυμούμε να ζήσουμε σε μία Χώρα όπως μας την παρέδωσαν οι Πατέρες μας και τι κάνουμε για αυτό; Για τον λόγο αυτό και ο Ο.Τ. πολύ συχνά στα άρθρα του τονίζει ότι είναι επιτακτική ανάγκη σήμερα να συσπειρωθή όλη η Εκκλησιαστική Διοίκηση στην Εκκλησία της Ελλάδος και όχι να είναι διασπασμένη σε πέντε διαφορετικά Διοικητικά Εκκλησιατικά κέντρα, ώστε να δοθή το μήνυμα της ενότητας προς πάσαν κατεύθυνσιν, Εκκλησιαστική και Εθνική”.

Το άρθρο κάνει μια καλή ανάλυση των κινδύνων που προκύπτουν εξαιτίας του προσφυγικού προβλήματος. Δυστυχώς αντί ο συντάκτης του να εξάγει το ορθό συμπέρασμα παραθέτει την πιο πάνω παράγραφο.

Υπάρχουν τρεις εκδοχές για την παρουσία της άσχετης παραγράφου στο εν λόγω κείμενο.

1.) Μπήκε κατά λάθος από άλλο κείμενο που αναφερόταν στην εκκλησιαστική διοίκηση της Ελληνικής επικράτειας.

2.) Αυτός που το έγραψε είναι παρανοικό άτομο, επειδή ασφαλώς δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ της Πατριαρχικής Πράξης του 1928 και του προσφυγικού προβλήματος, όπως δεν υπάρχει καμία σύγκρουση στην Ελληνική Πολιτεία και κοινωνία επειδή υπάρχουν διάφορες εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες. 

3.) Ο συντάκτης του άρθρου σκόπιμα έβαλε αυτή την παράγραφο ως συμπέρασμα του άρθρου του για το προσφυγικό, όχι επειδή είναι παρανοικό άτομο αλλά επειδή είναι άνθρωπος με εμμονές και ιδεοληψίες που προσπαθεί να βγάλει από την πέτρα λάδι για να προωθήσει την ατζέντα του.

Εμείς δεν θα υπεισέλθουμε στη διαδικασία να διαπιστώσουμε ποια από τις τρεις εκδοχές ισχύει.

Αλλά δεν μπορούμε να αποφύγουμε την εξαγωγή του συμπεράσματος ότι από τότε που ο π. Βασίλειος Βολουδάκης θρονιάστηκε με ανορθόδοξες μεθοδεύσεις στον “Ορθόδοξο Τύπο” παρατηρούνται περίεργα φαινόμενα ξένα προς την παράδοση της εφημερίδας. Σε πολλά άρθρα, σχόλια και ρεπορτάζ της που γράφει ο ίδιος ο π. Βασίλειος ή άλλοι ανώνυμοι και ψευδώνυμοι συντάκτες της, γίνεται συστηματική προσπάθεια να αποπροσανατολιστεί ο αντιοικουμενιστικός αγώνας και να εκτραπεί σε προσπάθεια κατάργησης της πατριαρχικής πράξης του 1928 ως εάν αυτό είναι το σημαντικό θέμα που αντιμετωπίζει η Εκκλησία μας σήμερα και όχι το ότι ο Οικουμενισμός θεσμοθετήθηκε συνοδικά με τις αντορθόδοξες αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης.

Σας παρακαλούμε θερμά π. Βασίλειε. Σταματήστε να υποσκάπτετε τον αντιοικουμενιστικό αγώνα.

ΠΗΓΗ: Ιστολόγιον «PANAYIOTIS TELEVANTOS», http://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2017/01/1928.html

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΕΡΤΖΑΝΗΣ, Τολμάμε την αλήθεια. Εσείς Σεβασμιώτατε  Μεσογαίας κ. Νικόλαε;



Τολμάμε την αλήθεια. Εσείς Σεβασμιώτατε  Μεσογαίας κ. Νικόλαε;

«Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του Φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι.
Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία!»
Ανδρέας Κάλβος

Του κ. Νικολάου Μερτζάνη,
Καθηγητή Θεολόγου

Τολμάμε -στην εκκλησιαστική ζωή, ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο τόλμημα- να κρίνουμε λόγους και θέσεις Επισκόπου που δημόσια κατατέθηκαν. Και μάλιστα, ενός ανθρώπου που  προβάλλεται από τα ΜΜΕ για την επιστημοσύνη, τον πράο και μειλίχιο χαρακτήρα του, τη διαλλακτικότητα  και τη ρητορική δεινότητά του. Συγκεκριμένα, θα αναφερθούμε σε κάποιες από τις θέσεις του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, κ. Νικολάου,  που εκτίθενται στο κείμενο – παρέμβασή του στη Σύνοδο της Ιεραρχίας (27.6.2017) με τίτλο «Ἀποτίμηση τοῦ ἔργου τῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὸ ΜτΘ». Ένα διπλωματικότατο κείμενο, στο οποίο ο συγγραφέας του, εξ΄ αρχής διατυπώνει καθαρά και ξάστερα τη συμφωνία του με τα νέα Προγράμματα του Μαθήματος των Θρησκευτικών, ενώ στη συνέχεια του κειμένου του, φαίνεται πάλι καθαρά ότι τα απορρίπτει! Δηλαδή και συμφωνεί και εγκρίνει και απορρίπτει; Βεβαίως! Διότι πρώτα απ΄ όλα πρέπει να διατηρηθεί ένα συγκεκριμένο προφίλ. Να έχουμε και τους μεν και τους δε ευχαριστημένους. Και εκείνους που τα αρνούνται, διότι είναι αντορθόδοξα και εκείνους που τα υποστηρίζουν ως «ορθόδοξα»,εξαπατώντας τους αδαείς και εξυπηρετώντας τους εργολάβους τους. Αυτό σημαίνει να «ορθοτομεί κανείς τον Λόγο της Αληθείας»; Να είναι και με το ψέμα και με την αλήθεια, «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ»;
Η πρώτη δικαιολογία που βρίσκει ο Μητροπολίτης Μεσογαίας είναι η εξής: Τα αποδέχεται ως τετελεσμένα, συμβιβαζόμενος με την ιδέα ότι το μόνο που μπορεί να γίνει, προς το παρόν, είναι απλώς να βελτιωθούν κάποια σημεία τους και, ίσως μελλοντικά, να υπάρξουν αλλαγές, στα σχολικά βιβλία που θα συγγραφούν. Τα βιβλία, όμως, γράφονται με βάση το Πρόγραμμα, το οποίο η Επιτροπή των Αρχιερέων το άφησε ανέπαφο, με απειροελάχιστες ανούσιες αλλαγές. Η δεύτερη δικαιολογία: Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας επιρρίπτει, σχεδόν εξ΄ ολοκλήρου, την ευθύνη στους Θεολόγους που τα συνέταξαν αλλά ταυτόχρονα και σ΄ εκείνους που αντιδρούν!
Έτσι, ο συγγραφέας του κειμένου, με το δικό του γνωστό επιβλητικό ύφος, εγκρίνει κατ΄ ουσίαν τα νέα Προγράμματα, αφού τα υιοθέτησε ως μέλος της Επιτροπής της Εκκλησίας, αλλά, από την άλλη, θέλοντας να βγει και αλώβητος από όλη αυτήν την ιστορία, μιας και όλοι περίμεναν ότι αυτός τουλάχιστον θα στήριζε τον Ορθόδοξο προσανατολισμό των Προγραμμάτων, αποσείει την ευθύνη του για το αποτέλεσμα και τη μεταθέτει στους «άλλους», κριτικάροντας, εκ του ασφαλούς, τους πάντες και τα πάντα. Παράλληλα προτείνει λύσεις, που αφενός η πραγματοποίησή τους εξαρτάται από πολλούς παράγοντες και, αφετέρου, μετατίθενται στις καλένδες, δηλαδή στον αόριστο  μέλλοντα χρόνο, ενισχύοντας ουσιαστικά την άμεση εφαρμογή των νέων Προγραμμάτων.
Ένα κείμενο, λοιπόν, πολύ καλό για να τονώσει το προσεκτικά κατασκευασμένο προφίλ του συντάκτη, διότι υποτίθεται ότι εκείνος εντόπισε τη «χρυσή, μέση οδό» μεταξύ των αντιμαχόμενων στρατοπέδων. Έτσι, θεωρεί ότι μπορεί να ελιχθεί επιτυχώς μέσα σε μια συγκρουσιακή κατάσταση, πάντα για το δικό του προφίλ και όχι για να επιτύχει τα καλύτερα αποτελέσματα στον διεξαγόμενο διάλογο μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας για το μάθημα των Θρησκευτικών.
Παράλληλα, το κείμενο αυτό,  ικανοποιεί και τη ματαιοδοξία μιας δήθεν «αμερόληπτης» κρίσης και γνώσης των γεγονότων όλων όσων παρακολουθούν ως θεατές τις εξελίξεις και τους αρέσει να παραμυθιάζονται με ανέξοδες αναλύσεις, που τους απαλλάσσουν μάλιστα από κάθε ευθύνη, στην πραγματικότητα, όμως, αυτές οι αναλύσεις, δεν αγγίζουν την ουσία του θέματος, που είναι η απόρριψη και μη εφαρμογή αυτών των «επικίνδυνων και ακατάλληλων» Προγραμμάτων.
Είναι, λοιπόν, σαν να μας έραψαν, χωρίς να μας ρωτήσουν, καινούργιο κουστούμι και ο Μητροπολίτης Μεσογαίας μας προτείνει να το φορέσουμε χωρίς να θέλουμε, κάνοντας μόνο κάποιες μικροδιορθώσεις στον γιακά και στο κούμπωμά του. Ευχαριστούμε αλλά δεν θα πάρουμε, με κάθε τρόπο θα το πολεμήσουμε και θα το αποβάλουμε το νέο Πρόγραμμα!
Αξίζει, όμως, να τεθούν κάποια ερωτήματα/ζητήματα στον Μητροπολίτη Μεσογαίας:
1. Αρχικά, να θυμίσουμε ότι τα ΦΕΚ του κ. Φίλη ήταν τετελεσμένο γεγονός, και ο ίδιος μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο και άλλους δύο Ιεράρχες, ως αντιπροσωπεία της Ιεραρχίας, συναντήθηκαν με τον Πρωθυπουργό και πέτυχαν την από μηδενική βάση συζήτηση του θέματος, την αξιολόγηση των Προγραμμάτων στο τέλος της σχολικής χρονιάς 2016-2017 και, τελικά, όπως τα ΜΜΕ συμπέραναν, την απομάκρυνση του κ. Φίλη από το Υπουργείο Παιδείας. Σήμερα, για ποιο λόγο θεωρείται ότι η κατάσταση δεν επιδέχεται δυναμικής παρέμβασης από μέρους της Εκκλησίας και δεν είναι δυνατή η αποτροπή της εφαρμογής των «επικίνδυνων και ακατάλληλων» Προγραμμάτων;
2. Τσουβαλιάζοντας στο ίδιο σακί θύτες και θύματα, με δηλώσεις του τύπου «τὸ νέο ΜτΘ σχεδιάζεται ἀπὸ θεολόγους ποὺ ἀγνόησαν τὴν Ἱερὰ Σύνοδο, πολεμεῖται ἀπὸ θεολόγους ποὺ θέλουν νὰ τὴν χειραγωγήσουν», επιτυγχάνεται άραγε, ο διακηρυγμένες στόχος «νὰ ἑνώσουμε τὸν διχασμένο θεολογικὸ κόσμο καὶ νὰ βοηθήσουμε νὰ συνδεθεῖ ὑγιῶς μὲ τὴν Ἐκκλησία»; Μας προκαλούν ζωηρή έκπληξη οι παραπάνω δηλώσεις. Άραγε, αγνοήθηκε πράγματι η Ιερά Σύνοδος από τους συντάκτες των νέων Προγραμμάτων; Και η αντίδραση της ΠΕΘ, και όλων όσων απορρίπτουν τα Προγράμματα αυτά, είναι χειραγωγία της Ιεράς Συνόδου; Προφανώς Σεβασμιώτατε, είστε από εκείνους που διαγνώσατε αυτή την προσπάθεια χειραγώγησης της Ιεράς Συνόδου από την ΠΕΘ και από όσους αντιδρούν στα νέα Προγράμματα. Προφανώς, είστε από εκείνους που προτείνατε και σχεδιάσατε και την αποπομπή της ΠΕΘ από τον διάλογο, γνωρίζοντας σαφέστατα ότι ο ΚΑΙΡΟΣ συμμετείχε εκ προοιμίου σε αυτόν. Όμως, μας γεννάται το ερώτημα, αν η ΠΕΘ απομακρύνθηκε από τον διάλογο, αλλά ο ΚΑΙΡΟΣ συμμετείχε, τιμή και δόξα, τότε ποιος χειραγωγεί ποιον;;; Αυτός που ζητά να ακούγεται ή αυτός που καταφέρνει να επιβάλει το δικό του και να είναι σε όλα μέσα; Αν η Ιερά Σύνοδος απομακρύνει την ΠΕΘ αλλά συζητά με τον ΚΑΙΡΟ, τότε η χειραγώγηση είναι από την ΠΕΘ;Σεβασμιώτατε σας ρωτάμε ευθέως, μας κοροϊδεύετε; Ή δεν βλέπετε ότι η ΠΕΘ εκτοπίζεται με πολλή μαστοριά από παντού, προκειμένου αυτοί που μεθοδεύουν τα πάντα να επιβληθούν;
Αναρωτιέται, τελικά, κάποιος, παρακολουθώντας την όλη αρθογραφία τη σχετική με το μάθημα των Θρησκευτικών:  Μήπως, εκτελείται, ένα συμβόλαιο επικοινωνιακού θανάτου και εκκλησιαστικής απαξίωσης του μαθήματος και της ΠΕΘ, με στόχο την περιθωριοποίηση του μοναδικού εκφραστή της συντριπτικής πλειονοψηφίας των μάχιμων Θεολόγων καθηγητών που κυριολεκτικά θηριομαχεί για να κρατήσει τον ορθόδοξο χαρακτήρα του μαθήματος; Μήπως τελικά ο λόγος που πολεμιέται η ΠΕΘ είναι γιατί παλεύει εναντίον των πολεμίων του μαθήματος κι εναντίον των υποτίθεται «ρεαλιστών» στην ουσία, όμως, εναντίον όλων εκείνων των ολότελα συμβιβασμένων με την ιδέα ενός εκκοσμικευμένου και άνευρου μαθήματος; Μήπως ο πόλεμος αυτός συνδέεται τελικά με την «βούληση» που υπάρχει σε υψηλό επίπεδο να μετατραπεί το μάθημα σε μια διδασκαλία που το μόνο που θα του επιτρέπεται είναι να επιδίδεται σε ρηχές επιδερμικές κοινωνικο-πολιτικο-φιλοσοφικές αναλύσεις και ανούσιες αγαπολογίες, αλλά που, τελικά, δεν θα ενοχλεί και δεν θα προσφέρει μήνυμα και ελπίδα ζωής σε κανέναν, γιατί απλά δεν θα κηρύττει τον Ιησού Χριστό ως τον μοναδικό αληθινό Σωτήρα Θεό.
Και ένα τελευταίο σχόλιο, ενθυμούμενοι παλαιότερη συνέντευξη του Μητροπολίτη Μεσογαίας, στην οποία δήλωνε αυτοκριτικά ότι «Έχανα τον εαυτό μου με το ψευτομεγαλείο των γνώσεών μου». Θεωρούμε ότι ο Μητροπολίτης Μεσογαίας, πράγματι διαθέτει τη σοφία να μην παρασύρεται από την ψεύτικη γνώση, αλλά να διακρίνει πρόσωπα και καταστάσεις, έτσι ώστε, τελικά, η κρίση του να βαρύνει υπέρ μιας πραγματικά ξεκάθαρης αντιμετώπισης των θεμάτων και των προσώπων, που δεν θα δολιχοδρομεί, αλλά θα ορθοτομεί με κάθε θυσία την αλήθεια των πραγμάτων. Άλλωστε, ο λόγος του Θεού είναι σαφής και κατηγορηματικός ως προς αυτό το θέμα, σύμφωνα με όσα μας λέει ο Ιωάννης ο Θεολόγος, στην Αποκάλυψή του:  «οἶδά σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἶ οὔτε ζεστός· ὄφελον ψυχρὸς ἦς ἢ ζεστός.  οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου.»(Αποκ. 3, 15-16)

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [ΜΕΡΟΣ Δ'] ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ: ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ






ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΠΑΝΟΠΛΙΑΣ ΤΟΥ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑ
ΜΕΡΟΣ Δ΄
Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Επισκόπου Ιερεμίου Φούντα, Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ (ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 2017), Δημητσάνα-Μεγαλόπολις, έκδοσις:  Ιερά Μητρόπολις Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, σσ. 544.

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ
Αγιογραφική θεμελίωση: Η ελεγκτική ορθόδοξη ενέργεια του Προφήτου και Βαπτιστού Ιωάννου και Τιμίου Προδρόμου, όπως καταγγείλει βροντερά την Μοιχειανική Αίρεση και
θεσμοθετημένη μοιχική πράξη του βασιλέως Ηρώδου μετά της μοιχαλίδος Ηρωδιάδος, τι ακριβώς ήτο; Ήταν αμαρτωλός εξαναγκασμός και φανατική επιβολή ή εμμονή υπό ενός «ατόμου» στα της Ποιμαντικής ακριβείας εκεί όπου «η Εκκλησία» (το Φαρισαϊκό Ιερατείον της εποχής) ανεχόταν παράνομα την «κατ΄οικονομία μοιχεία» στα του Καίσαρος;
Πατερική θεμελίωση: Η ελεγκτική ορθόδοξη ενέργεια του Αγίου και Ομολογητού Θεοδώρου
του Στουδίτου, όπως καταγγείλει βροντερά την Μοιχειανική Αίρεση και θεσμοθετημένη μοιχική πράξη του αυτοκράτορα Κωνσταντινουπόλεως Κωνσταντίνου του Στ΄, τι ακριβώς ήταν σεβασμιώτατε; Ήταν αμαρτωλός εξαναγκασμός και φανατική επιβολή ή εμμονή υπό ενός «ατόμου» στα της Ποιμαντικής Ακρίβειας εκεί όπου «η Εκκλησία» (το Μιχοζευκτικό Ιερατείον της εποχής) ανεχόταν παράνομα την «κατ΄οικονομία μοιχεία» στα του Καίσαρος;
Με απλούστερα λόγια: είναι θεόπνευστον και θεάρεστον σύμφωνα με το κατά γράμμα και κατά πνεύμα του ιερού Ευαγγελίου και των ιερών
Κανόνων να εισάξουμε καινοτόμως στα της ορθοδόξου Πίστεως, το «κατ΄ οικονομία των συμπροσευχών», ή αν θέλετε, στα του τιμίου Γάμου να εισάξουμε το «κατ΄οικονομία της μοιχείας», ως σωτήριον Ποιμαντική οικονομία στην Εκκλησία Του; Αν όντως «η Εκκλησία» μας εισηγείται τέτοια αθεόφοβη και βλάσφημη (παρα)οικονομία στις συμπροσευχές, και δή στα περί της Πίστεως, τότε γιατί να μη «οικονομηθούμε» τέλος πάντων και εμείς οι ταλαίπωροι έγγαμοι με ανάλογες εξώγαμες ή και παράλληλες «πολύ-γαμικές» σχέσεις;
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)



  • Δείτε την ΟΛΟΚΛΗΡΗ εδώ εδώ και εδώ σε PDF Google Drive και DOCS.