Translate

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [ΜΕΡΟΣ ΙΒ΄] ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ (Η ΔΙΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΘΕΣ/ΝΙΚΕΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΣΤΗΝ Ι. Μ. ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ)




TO ΧΡΟΝΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ (9/10-14/10) ΤΟΥ ΙΕΡΩΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΘΕΝΤΑ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟΝ


Του Παναγιώτη Π. Νούνη


ΜΕΡΟΣ ΙΒ΄ (ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ) 


  • Δείτε το παρακαλώ ολόκληρο απο εδώεδώ και εδώ σε μορφή PDF/DOCS.

Ε΄. Η ΔΙΑΜΟΝΗ ΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟΥ

Την επόμενη ημέρα ημέρα 13/10/17 ο ιερώς Αποτειχισθής π. Θεόδωρος Ζ. και Μοναχός Σεραφείμ Ζ. παρέμειναν για ξεκούραση στη Μονή (διότι η επόμενη ημέρα 14/10 ήτο η ημέρα της αναχωρήσεως από την Κύπρον) και συζητούσαν εκτενώς, για τα εν εξελίξει σύγχρονα Εκκλησιαστικά δρώμενα με Λαϊκούς και Κληρικούς προσκυνητές και με τους Σταυρουβουνιώτες πατέρες. Κληρικοί, Μοναχοί και Λαϊκοί αναπαύθησαν πολύ από τις εύστοχες και παρήγορες θεολογικές απαντήσεις και εκτιμήσεις του π. Θεοδώρου.

Μοναχοί και λαϊκοί προσκυνητές ζήτησαν περαιτέρω εξειδικευμένες πληροφορίες για τον ιδιαίτερο ρόλο των Τεκτονικών Στοών και του Μασσωνισμού εν σχέσει με τον Παπισμό και τον Οικουμενισμό.

Σε αυτά τα ειδικά ζητήματα ο (πρώην Αγιοταφίτης) Μοναχός Σεραφείμ (Ζήσης) ο Αγιοσαββαΐτης έχει αποδείξει μέσω  τινών σημαντικών αντιΤεκτονικών μελετών του την λιπαρή θρησκειολογική και θεολογική του συγκρότηση και γνώση επί τη βάσει της διεθνούς Τεκτονικής βιβλιογραφίας. Είναι δηλαδή ειδήμων περί του Τεκτονισμού και προτείνω μάλιστα στους αναγνώστες μας, όπως εντοπίσουν τις μόλις τελευταίες και άκρως ενδιαφέρουσες αντιτεκτονικές οπτικοακουστικές («βίντεο») διαλέξεις του από το «YΟU TUBE». (Δείτε εδώ, εδώ, εδώ και εδώ).

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης, εδήλωσε μάλιστα και επεσήμανε επάνω σ΄αυτά, ότι η λεγομένη ψευδοΣύνοδος του Κολυμπαρίου ήτο κατευθυνόμενη απ΄αυτά τα σκοτεινά και τεκτονικά κέντρα γι΄αυτό και οι αντιδράσεις είναι ολιγοστές. Βέβαια, πληροφορηθήκαμε από τον Μοναχό Σεραφείμ, ότι  μέχρι την Β΄ Βατικάνεια Σύνοδο οι πάπες της «Ετερόδοξης Εκκλησίας» της Ρώμης επολεμούσαν ακαταπαύστως τα Τεκτονικά τάγματα.
Τούτο το σημείο επιβεβαιώνεται, πράγματι, από αρκετά τεκτονικά εγχειρίδια. Μετά την Β΄ Βατικανή Σύνοδο, μας εδήλωσε και πάλιν ο ίδιος, επήλθεν ειρήνη νηνεμία και συμμαχεία στις μεταξύ τους πολεμικές και απολογητικές συγκρούσεις.

Η Β΄ Βατικανή Σύνοδος του «Καθολικισμού» ή αν θέλετε των «Ρωμαιοκαθολικών», ήτο εκείνη η ψευδοΣύνοδος όπου ενέσπειρε ανά την οικουμένη τα Οικουμενιστικά δόγματα του Παπισμού. Μάλιστα, το Βατικανό, πράγματι αναθεώρησε, ριξηκέλευθα, την αποκλειστική Παπική Εκκλησιολογία της και την μετήλαξεν σε μια άκρως Οικουμενιστικήν Εκκλησιολογία του Βατικανού. Οι Παπικοί ανεγνώρισαν τότε, συγκρητιστικώς, την δράση του θεού των, τόσον στον Ιουδαϊμόν, όσο και στον Ισλαμισμόν. Εξ ού και το συγκρητιστικό και πάγιο μότο των «ορθοδόξων» αρχιΟικουμενιστών περί των τριών Μονοθεϊστικών Θρησκειών (Χριστιανισμού, Ισλαμισμού, Ιουδαϊσμού). Άραγε, όμως, συναμφότερα τα συγκεκριμένα και δήθεν μονοθεϊστικά θρησκεύματα λατρεύουν τον ίδιον και απαράλακτον Θεόν;

Άδραξαν τότε της ευκαιρίας οι Μασσώνοι για να ανοίξουν «διαθρησκειακό διάλογον» μετά των Παπικών. Ο εν λόγω «διάλογος» τεκτόνων μετά των παπικών δήθεν δεν κατέληξε πουθενά. Κατ΄ουσίαν όμως ο εν λόγω διάλογος μεταξύ Μασσωνισμού και Παπισμού, επέτυχεν, διότι εις το επίσημο Βατικάνειο Πηδάλιον του Παπισμού έγινε η άρσις και η διαγραφή του Τεκτονισμού από τις αιρετικές και αποκρυφιστικές θρησκευτικές λατρείες. Επήλθε δηλαδή οριστικός συμβιβασμός με τους πρότερους άσπονδους εχθρούς. Έτσι διείσδυσε ο Τεκτονισμός στον Παπισμό και ο Παπισμός στον Τεκτονισμό και υποτάχθησαν (συν)αμφότεροι στο κοινό Θεοσοφικό όραμα της αναμενόμενης Συγκρητιστικής Πανθρησκείας.

Ανάμεσα στα πολλά και διάφορα συζητήσαμεν επίσης και για το σκοτεινό ρόλο τινών ελλαδιτών «Δογματολόγων» όπως λ.χ. του κ. Σταύρου Γιαγκάζογλου κ.ά. όπου προωθούν μετά μανίας, συνεσκιασμένα και μεθοδικά, τον επάρατον Συγκρητισμό  και δή στο παιδαγωγικό σχολικό περιβάλλον μέσω των σχολικών εγχειριδίων. Δόξα τω Θεώ όπου μερικοί ελλαδίτες Ιεράρχες εξύπνησαν τελευταία και παροτρύνουν τον λαό να επιστρέψουν ως απαράδεκτα τα νέα σχολικά εγχειρίδια όπου διοχετεύτην εντός τους το Κολυμπαροκυάνειο του Βατικάνειου συγκρητισμού.

Το πρόβλημα βέβαια, εξ όσων το παρατηρεί στενά και ο γράφων, μεταφέρεται πλέον και στην Κύπρον. Ήδη οι Θεολογικές Σχολές τις Κύπρου, σε προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα, τινές Καθηγητές προπαγανδίζουν εμμέσως πλήν σαφώς το απεχθές και τοξικότατον Κολυμπαροκυάνειο. Οι μικροί φοιτητές μας άνευ ενεργοποίησεως της κριτικής σκέψης δηλητηριάζονται άρδην από τέτοια ακαδημαϊκά σκύβαλλα. Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου μετά των ταγών Της προσκυνημένη και εξευτελισμένη από το αντίχριστο θηρείον του Κολυμπαρισμού, προσκαλλεί, ως μη ώφειλεν, τον ορκισμένο αρχιΜασσωνιστήν και Κολυμπαριστήν Δημητριάδος για να μας συμβουλεύσει πώς ακριβώς να αναβαθμίσουμε τα Θρησκευτικά του Σχολείου. Οι μισθοφόροι εκπαιδευτικοί θεολόγοι καθηγητές ελάχιστοι νήφουν και αναστενάζουν και είναι υποψιασμένοι για το μεγάλο μας παιδαγωγικό και θρησκευτικό κατάντημα, άλλοι τρίβουν τά χέρια τους από ανόητη χαρά, ενώ μερικοί άλλοι σφυρούν κλέφτικα ελέω παχυλής αδιαφορίας.

Μοναδική θεία παρηγοριά μας, σκέτη Χαριτόβρυτη όασης, μας παρέμεινε ο «Στύλος» και ο «Φάρος» της εν Κύπρω Ορθοδοξίας η Ιερά Μονή του Σταυροβουνίου. Όπου για μία ακόμη φορά, η ιδιαίτερη ευαισθησία και η αγωνία του αντιΟικουμενιστού Γέροντος Αθανασίου Σταυροβουνιώτη για την Πίστην μας, μετασχηματίζεται, σε έναν διακριτικό και αντιρρητικό εξάπαντος ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ διηνεκές αγώνα, δογματικός και αντιαιρετικός αγώνας μέχρι εσχάτων, κατά των διαβόητων αρχιΟικουμενιστών και Κολυμπαριστών τόσον εντός  όσον και εκτός της νήσου των Αγίων.

Είναι όμως, η ωμή αλήθεια, ας το ομολογήσουμεν στυγνά και ας παύσουμε να σώζουμε τα ειδεχθή φαινόμενα, ότι πλέον είναι πολύ δύσκολο να εντοπίσουμεν πραγματικούς αγίους Μητροπολίτες, Πατριάρχες ή και Αρχιεπισκόπους, και δή στην Κύπρον. Διότι πλέον, λ.χ. αυτοί οι ολίγοι που έχουμεν, καταστρώνουν σατανικά σχέδια πώς ο ένας θα εξολοθρεύσει με μπαγαποντιά τον άλλον ανθυποψήφιό του. Προπαγανδίζουν έμμεσα ή άμεσα την Ληστρική Σύνοδο του Κολυμπαρίου, ώστε να μεταλλάξουν την Αποστολική και Πατερική Πίστη των Κυπρίων. Έχουμεν όμως, αγίους Κληρικούς, αγίους Μοναχούς, και αγίους Λαΐκους, και τούτον είναι υπερ αρκετό ώστε να εντοπίζουμε τους κομπογιαννίτες συναδέλφους τους.

Βέβαια το Πνεύμα της Αληθείας καραδοκεί και φανερώνει ακατάπαυστα, εντός της Εκκλησίας, με ποικίλους τρόπους ποιος επ΄ακριβώς είναι ο κατ΄εξοχήν Προφητάναξ ή Κριτάναξ και «Δίκαιος» Φίλος του Θεού. Για άκρως ανεξήγητους λόγους, μοναδική ηγέτιδα υπερδύναμη του αντιΟικουμενιστικού αγώνος τα τελευταία τουλάχιστον τριάντα χρόνια εν τη Κύπρω είναι η Ιερά Μονή Σταυροβουνίου. Όλοι ανεξαιρέτως οι αντιαιρετικοί αγώνες, κατά του Οικουμενισμού, που διεξήχθησαν και διεξάγονται στην Κύπρον με απόλυτη επιτυχία ήτο και είναι με τις ευλογίες του θεόπνευστου και αγίου Γέροντα Αθανασίου Σταυροβουνιώτη.

Όπως παρουσίασα σε προγεγραμμένα αποκαλυπτικά σημεία, οι Σταυροβουνιώτες πατέρες έχουν τρομερή αλλεργεία στα αιρετικά άκρα και δή εκείνο του ανόητου «Ζηλωτισμού». Ούτε φανατικοί είναι, ούτε «ζηλωτές», ούτε οικουμενιστές, ούτε φιλοΟικουμενιστές, πολλώ μάλλον αποστρέφονται αυτούς, χωρίς να κάνουν αβαρεία στην Εντολή της Αγάπης (απόδειξη τρανή, ότι φιλοξενούν αρχιΟικουμενιστές και φιλοΟικουμενιστές, όπως π.χ. τον Πατριάρχην της Σερβίας και τον Αρχιμανδρίτη Εφραίμ του Βατοπαιδίου κ.ά.), διότι αγωνίζονται τον κατά Θεόν δίκαιον αγώνα και μας διδάσκουν εν μέσω κυπριακού νεοΜεσσαίωνα πώς ακριβώς να αντιταχθούμε, διακριτικώς και με κατά Θεόν ζήλον την παναίρεση του αιώνα μας την λεγομένη, και ως Οικουμενισμό ή, αν θέλετε και Οικουμενικήν Κινήση.

Η κάθοδος στην Κύπρο του αδιαφιλονίκητου αρχηγέτου του
αντιΟικουμενιστικού αγώνος και ιερώς Αποτειχισθέντα πατέρα Θεοδώρου Ζήση μετά του κατά σάρκα υιού του Μοναχού Σεραφείμ Ζήση, δεν ήτο καθόλου μια τυχαία προσκυνηματική περιδιάβασις. Ούτε βέβαια ήτο τυχαίον το προσκυνηματικό οδοιπορικόν σε 15 σχεδόν Ιερά Κοινόβια της νήσου Κύπρου. Χωρίς ιδιαίτερες τυμπανοκρουσίες, ταπεινά και σιγανά, οι Σταυροβουνιώτες Μοναχοί ξενάγησαν αυτούς σε όλα σχεδόν τα εν Κύπρω ιερά Κοινόβια και ο Πατρολόγος π. Θεόδωρος Ζήσης, επληροφόρησε, ενημερώσε, έδωσεν απολογίαν και ομολογίαν παντί τω αιτούντι, στα περί του Οικουμενισμού, στα περί των κακοδόξων αποφασισθέντων της ληστρικής Συνόδου της Κρήτης, ανέπτυξε και εδιασαφήνισε το ζήτημα της ιεράς Αποτείχισεως. Πληροφόρησε άριστα και συνδιαλέχθηκε με πνεύμα ευθές και αληθεύουσα  διακριτική αγάπη, με απόλυτη ευγένεια, με πραότητα και με λεοντόκαρδη ανδρεία με Επισκόπους, Γέροντες, Γερόντισσες, Μοναχούς, Μοναχές, Κληρικούς, Λαϊκούς, και με μικρά παιδάκια της Κύπρου μας. Ο κύβος δηλαδή ερρίφθη.

Σ΄αυτό το σημείο, να υποψιάσω και να προβληματίσω, ότι παρ΄όλην την ισχυρά και ψευδώνυμο προπαγάνδα των «παντοδύναμων» αρχιΟικουμενιστών το νερό ήδη κυλάει στο αυλάκι. Η χαραυγή μιας νέας κατά Θεόν Εκκλησιαστικής πραγματικότητος ανατέλλει.

Επειδή πρόσφατα τυγχάνει για προσωπικούς λόγους να μελετώ ένα ενδιαφέρον επιστημονικό εγχειρίδιον περί Εισαγωγής στην Κοσμολογίαν (Η ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΝΟΗΣΗΣ, των Αστροφυσικών Καθηγητών: Μάνου Δανέζη και Στράτου Θεοδοσίου, σελ. 109 ), το οποίον είναι και διδακτικό μάθημα της Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Επιστημών στο Πανεπιστήμιου Αθηνών, να μου επιτρέψετε να αντιγράψω μόνο τρείς γραμμές, ώστε να σας δώσω μια ελπιδοφόρα πρόγευση των μελλοντικών εξελίξεων στα Εκκλησιαστικά πράγματα.

«Γεγονότα τα οποία, αν και δεν έχουν πραγματοποιηθεί, έχει ολοκληρωθεί ήδη ολόκληρη σχεδόν η σειρά των γενεσιουργών αιτίων που αμετάκλητα θα τα προκαλέσουν. Εδώ έχουμε γεγονότα τα οποία μπορεί μέν να μην έχουν συμβεί ακόμα, αλλά η πραγματοποίηση τους είναι αναπόφευκτη».

Ένα τέτοιο σημαίνων γεγονός, το οποίον ακόμη δεν έχει πραγματοποιηθεί, αλλά το πλήρωμα της επίγειας και ουράνιας Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας, ο Κλήρος και  ο Λαός, το Βασίλειον ιεράτευμα, αδημονεί προσευχητικά με αναστεναγμούς και αλαλαγμούς για να πραγματοποιηθεί όσο το δυνατό πιο σύντομα, είναι η απόλυτη η επίσημη καταδίκη και η πλήρης απαξίωση της «Πανορθόδοξης Συνόδου» της Κρήτης μετά της Συνοδικής διαγνώμης και καταδίκης των αιρετιζόντων επισκόπων.

Τα γενεσιουργά αίτια της αμετάκλητης καταδίκης της εν λόγω μοιχοΣυνόδου έχουν ως γνωστόν γονιμοποιηθεί από την ανεπανάληπτη και ιστορική Θεολογική Ημερίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς (σε αγαστή συνεργασία με ακόμη πέντε Μητροπόλεις) όπου εκ των προτέρων της συγκλήσεως εκείνης, ανετίναξεν, εκ θεμελίων την όποια αμυδρά θεολογική αξιοπιστία και το μηδαμινό εκκλησιαστικό κύρος της και οδήγησε εν τέλει Τέσσερα Αυτοκέφαλα Πατριαρχεία (Ρωσσίας, Γεωργίας, Βουλγαρίας και Αντιοχείας) να αρνηθούν να συμμετάσχουν στο εν λόγω ληστρικό φιάσκο των νεοΦαναριωτών οικουμενιστών.

Τι θέλω να πώ επ΄ακριβώς; Θέλω να πώ, ότι θα πρέπει εν τέλει κάποιοι εν Ελλάδι και Κύπρω Μητροπολίτες και δή οι αντιΟικουμενιστές επίσκοποι, να βγούν από την επισκοπικήν αυτάρκεια και ασφάλεια της ανασφαλούς ησυχίας τους και να επιδείξουν ιδιαίτερη μέχρι και σημαντική φιλαδελφική εμπιστοσύνη και υποστήριξη στις σωρηδόν μαχητικές και αντιαιρετικές ομολογιακές ενέργειες του Μητροπολίτη Πειραιώς κυρίου Σεραφείμ και να τον υποστηρίξουν με κάθε μέσω και μέχρι εσχάτων.

Τέλος, να σημειώσω για όσους δεν το έχουν εννοήσει καλά τι ακριβώς προσπαθώ να εκφράσω γραπτώς, είναι, ότι η επίσημη καταδίκη της Ληστρικής Συνόδου του Κολυμπαρίου, πρόκειται να πραγματοποιηθεί. Παντελώς άγνωστο χρονολογικά το πότε. Ας μη κοιμούνται ήσυχα οι ορκισμένοι Οικουμενιστές.  Θα πέσουν επίσης και κεφάλια τινών αρχιΟικουμενιστών. Οι οικουμενιστές έχουν μια τελευταία ευκαιρία για να αλλάξουν τροπάρι και να μετανοήσουν άρδην και γιατί όχι να παραταχθούν με κατά Θεόν ζήλον στο στρατόπεδο του αντιΟικουμενισμού.

Ο σατανικός ζήλος τους, υπέρ του Οικουμενισμού, θα τους κατατρώγει ψυχοσωματικά μέχρι της συντέλειας των αιώνων, και πολλοί εξ αυτών θα κολάζονται εις ατελεύτητους αιώνες. Η επιλογή και ευθύνη της αιώνιας καταδίκης τους θα είναι αποκλειστικά και απόλυτα ιδική τους, διότι αντήλληξαν μιαν επίγειον και πρόσκαιρην καριέρα αντί της Βασιλείας των Ουρανών. Όπως είναι αναπόφευκτος ο βιολογικός μας θάνατος, καθώς αναπόφευκτο γεγονός θα είναι και η εν δόξει Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, άλλο τόσον αναπόφευκτον γεγονός θα είναι, τόσον η καταδίκη του Οικουμενισμού όσον και η καταδίκη της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης. Ήδη το Βασίλειον ιεράτευμα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας απορρίπτει και απαξιώνει τόσον τους οικουμενιστές όσον και την μοιχοΣύνοδο των Κολυμπαριστών.

Τι άλλο μας απομένει; Διηνεκές αγών μέχρι εσχάτων!...

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Ορθόδοξος Θεολογών









ΣΙΓΚΜΟΥΝΤ ΦΡΟΫΝΤ (ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ), Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΦΟΒΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ


ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΣΗΣ (ΜΟΝΑΧΟΣ), Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΡΟΔΩΣΕ ΣΤΟ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ... «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» ΤΗΣ!

ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ: Στὴν Ἱερᾶ Μονὴ τοῦ Τιμίου Προδρόμου, Κύπρου, (στὸ Ἀρχονταρίκι)
τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη.


Ἡ Μακεδονία εἶναι μία καί ἑλληνική.  Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία καί Ὀρθόδοξη!
Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος πρόδωσε ἤδη στό Κολυμπάρι τήν ἐκκλησιολογική ... «Μακεδονία» Της !


τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ Ζήση
(πρώην Ἁγιοσαββαΐτου)


Τίς ἡμέρες αὐτές, τίς τόσο καθοριστικές γιά τόν εὐλογημένο καί ἔνδοξο ἀκριτικό τόπο μας, τήν Μακεδονία, ἐντείνονται οἱ προσπάθειες γιά τήν ἐξεύρεση βιώσιμης καί ὁριστικῆς λύσεως τοῦ προβλήματος τοῦ Κράτους τῶν Σκοπίων, τοῦ λεγομένου F.Y.R.O.M. Ἐντείνεται εὐλόγως καί ἡ ἀνησυχία μας, μήπως ἡ πολλαχῶς ἀποτυχοῦσα καί πολλάκις ἀπογοητεύσασα τήν Πατρίδα καί τό Γένος μας Κυβέρνηση τῶν ΣΥΡΙΖ.ΑΝΕΛ καί τῶν δορυφορικῶν τους «προοδευτικῶν συνιστωσῶν» (εἰκονομαχικῶν, ὁμοφυλοπροωθητικῶν, διαθρησκειοτρόφων, πολυτεκνοκτόνων, πατριδο-αλλεργικῶν, τρομοσυμβατῶν, ἀναρχογόνων κ.τ.σ.) δέν ἀρθεῖ στό ὕψος τῆς περιστάσεως καί ἐπιτρέψει στούς βορείους γείτονες αὐτοπροσδιορισμό πού θά ὑπονομεύσει καί «παγιδεύσει» μέ τήν ἐκρηκτική ὕλη τοῦ ἀλυτρωτισμοῦ τήν (καί πάλιν καί πολλάκις) ἐκτεθειμμένη καί ὑπό πολλῶν ὑποβλεπομένη «πυριτιδαποθήκη» τῶν Ὀρθοδόξων (εἰσέτι) Βαλκανίων.


Ἐπισκόπων ἐθνικοφρονικές «κορῶνες» ...


Προκαλεῖ σαφῶς εὐχάριστη αἴσθηση ὁ ζῆλος μέ τόν ὁποῖον οἱ Ἀρχιερεῖς μας ἐδῶ στόν Ἑλληνικό Βορρᾶ, στίς ἀρχαιότατες χῶρες τῆς Ἑλλάδος, προασπίζονται (ἤ θά προασπισθοῦν τίς ἐρχόμενες ἑβδομάδες) τήν μοναδικότητα τοῦ ὀνόματός μας, τῆς Μακεδονίας, ἀκόμη καί ἄν οἱ ἴδιοι δέν εἶναι, ὡς συμβαίνει συνήθως, Μακεδόνες. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, ἄν ἕλκουν ἀπό τήν Μακεδονία μας τήν καταγωγή, θά ἔχουν παραλάβει μέ ζέση, καθώς ὅλοι μας οἱ ἐκ Δωριέων Μακεδνοί, μέσα ἀπό τίς διηγήσεις τῶν πάππων καί τῶν μαμμῶν μας, ἀπό τά αἱματοβαμμένα μνημεῖα τοῦ τόπου μας, ἀπό τό «πατριωτικό συλλογικό ἀσυνείδητο», τήν παρακαταθήκη τῆς θυσίας καί τοῦ ἀκραιφνοῦς Ὀρθοδόξου, Πατριαρχικοῦ (δέν ταυτίζουμε τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο μέ τόν αἱρεσιάρχη Προκαθήμενο, βεβαίως) καί Ρωμαίικου φρονήματος τῆς μαρτυρικῆς γῆς μας, τῆς πάλαι ποτέ κοσμοκράτειρας Μακεδονίας, τῆς γῆς τῶν ἡρώων τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος!
Ὁ διώκτης τῶν Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί ἀθωωτής τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμος, ἔχει ἤδη προειδοποιήσει (ἐδῶ): «Θέλουν νά δώσουν τό ὄνομα Μακεδονία σέ γειτονική χώρα καί θά τό δεχτεῖτε; Ρωτῆστε καί τό λαό. Δέ θέλουμε ἀναταραχές». Παλαιότερα, τό 2011 εἶχε δηλώσει (ἐδῶ): «Δέν μποροῦν νά λεχθοῦν ποτέ “Μακεδονία”, οὔτε μέ ὄνομα πού νά ἔχει τή ρίζα τῆς λέξεως “Μακεδονία”. Ἔχουν ὡραιότατα ὀνόματα παλαιά ἀπό τήν χώρα στήν ὁποία βρίσκονται».
Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κίτρους καί Κατερίνης κ. Γεώργιος, ἀπό τούς χαριζομένους καί αὐτός στήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διεκήρυξε (ἐδῶ) ἐπίσης πρό ἑνός μηνός: «Ἐμεῖς ἐπιμένουμε καί διατρανώνουμε πρός κάθε κατεύθυνση ὅτι ἡ Μακεδονία εἶναι μία καί Ἑλληνική». Εἶμαι βέβαιος, ὅτι περαιτέρω ἔρευνα θά ἀποκάλυπτε καί ἄλλες παρόμοιες δηλώσεις Μητροπολιτῶν, πρόσφατες καί μή.
Πολύ ὡραῖα ! Προφανῶς, οἱ Ἱεράρχες μας ἀντιλαμβάνονται, ἄν καί δέν προαπαιτεῖται γιά τήν ἐπισκοποποίηση ἡ ἀκριβής γνώση τῆς γεωπολιτικῆς, ὅτι ἡ ἀπόδοση στούς Σλαύους γείτονές μας ὀνόματος συνθέτου μέ τή λέξη «Μακεδονία», ἀποτελεῖ ἐθνική ἀπειλή, ὡς κατοχυρωμένο «προηγούμενον» (“precedent”) ὁμολογίας ἐθνικῆς αὐτοσυνειδησίας τῶν Σκοπιανῶν Νοτιοσλαύων, ὡς ἀπομείωση τῆς ἑλληνικῆς «ἀποκλειστικότητος» ἐπί παντός μακεδονικοῦ πράγματος, μέ ἀποτέλεσμα τήν διεκδίκηση καί σλαυικοῦ χρωματισμοῦ ἐπ΄ αὐτῶν, ἀλλά καί ὡς ὡρολογιακή βόμβα σέ περίπτωση (μή γένοιτο) μελλοντικῆς ὑποτέλειας τοῦ χώρου τῆς κεντρικῆς μας Μακεδονίας σέ ἑτερώνυμους ἐχθρούς (ὁπότε οἱ Σκοπιανοί πλέον θά μονοπωλοῦν ἐν παντί τό ὄνομα) κ.λπ. κ.ο.κ.


... καί ἐκκλησιολογικές «κοτρῶνες»


Ἀπορῶ, δέν κατέστη δυνατόν ἡ ἴδια κοινή (παραγωγική) λογική νά ἐπικρατήσει καί στήν λήψη ἀποφάσεων στή φαρμακερή Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου; Διότι κατά κοινή παραδοχή τῶν ἐπαϊόντων, ἡ θεολογική καί ἰδίως ἐκκλησιολογική λεπτότητα τῶν Ἱεραρχῶν μας ἐδοκιμάσθη στό Κολυμπάρι κολυμβῶσα καί ... ἀπεπνίγη ! Τό ὅτι τό «Σύμβολον τῆς Πίστεως Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως» (τό γνωστό μας «Πιστεύω» ... ) ρητῶς διαγορεύει ὅτι πιστεύομεν «εἰς Μίαν Ἐκκλησίαν», δέν ἐβάρυνε ἆραγε διόλου στήν συνείδηση ἐκείνων πού ὑπέγραψαν (καί ὅσων στήν Ἱ. Σ. Ἱ. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τόν Νοέμβριο τοῦ 2016 προσυπέγραψαν καί ἐπικύρωσαν), ὅτι οἱ ἑτερόδοξοι εἶναι καί κεῖνοι «Ἐκκλησίες», κατά τήν 6η παράγραφο τοῦ σχετικοῦ ἐκκλησιολογικοῦ Κειμένου τοῦ Κολυμπαρίου («Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον»), ὅτι δηλ. ἀποδέχθηκαν «τήν ἱστορικήν ὀνομασίαν τῶν μή εὑρισκομένων ἐν κοινωνίᾳ μετ’ αὐτῆς [τῆς Ὀρθοδόξου] ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν;». Δέν λυπήθηκαν τούς καματηρούς ἀγῶνες τῶν Πατέρων κατά τῶν αἱρέσεων; Δέν σεβάσθηκαν τό θεόσδοτο δικαίωμα τῶν αἱρετικῶν ἑτεροδόξων νά μάθουν τήν Ἀλήθεια, ὅτι ἡ Μία (μόνη) Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος; Δέν φοβήθηκαν τά θεόπνευστα λόγια (7ος ἱ. Κανών τῆς Γ΄Οἰκ., Ϛ΄ καί ζ΄Πράξεις τῆς 8ης Οἰκ. Συνόδου) πού ἐπαπειλοῦν βαρέα σέ ὅσους ἀθετοῦν ἤ ἀλλοιώνουν τό Σύμβολο τῆς Πίστεως;
Ὥστε ὁ Παναγιώτατος κ. Ἄνθιμος, ἀντίθετα μέ τήν Μακεδονία, χῶρο ἐπίγειο καί οἰκεῖο, δέν θεωρεῖ ὅτι ὀφείλει νά τηρήσει τήν ἴδια στάση καί γιά τήν Ἐκκλησία, χῶρο τῶν «οὐρανίων δογμάτων» ! Δέν θεωρεῖ ὅτι ὄφειλε νά πεῖ, προσαρμόζοντας τά παραπάνω λόγια του: «Θέλουν νά δώσουν τό ὄνομα Ἐκκλησία σέ φαινομενικῶς γειτνιάζουσα ὁμολογία καί θά τό δεχτεῖτε; Ρωτῆστε καί τό λαό. Δέ θέλουμε ἀναταραχές». Ἤ, «δέν μποροῦν νά λεχθοῦν ποτέ “ Ἐκκλησία”, οὔτε μέ ὄνομα πού νά ἔχει τή ρίζα τῆς λέξεως “ Ἐκκλησία”. Ἔχουν ὡραιότατα ὀνόματα παλαιά ἀπό τόν θεολογικό χῶρο στόν ὁποῖο βρίσκονται, Σεβηριανοί, Μονοφυσῖτες, Παπικοί, Λουθηρανοί κ.λπ.». Λοιπόν, δύο μέτρα καί δύο σταθμά, ὁ Παναγιώτατος μήπως; Ἀλλά πόση ἡ ὑπεροχή τῆς Ὀρθοδοξίας πρός τήν Μακεδονία ! Καί ὄχι μόνον αὐτό, ὄχι μόνον ὁ ἴδιος «δέν ἐρώτησε τόν λαό», οὔτε τόν ἐνημέρωσε, ἀλλά καί διώκει ἀπηνῶς ὅσους ἀγωνίζονται ὑπέρ τῶν πατροπαραδότων τούτων δογμάτων.
Τί ὡραῖα θά ἦταν ἄν ἀκούγαμε στήν ἐκκλησιαστική της ἐκδοχή θαρραλέα καί τήν ὡς ἄνω ὁμολογία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κίτρους: «Ἐμεῖς ἐπιμένουμε καί διατρανώνουμε πρός κάθε κατεύθυνση ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία καί Ὀρθόδοξη»! Ἄλλα, ὅμως, ἔπραξε ὁ ἅγιος Κίτρους ἀθωώνοντας στή Ἱερά Σύνοδο τό αἱρετικό Κολυμπάρι ! Μήπως, δύο μέτρα καί δύο σταθμά καί ἐδῶ ; !
«Εἶναι», θά ποῦν κάποιοι προδότες καί οἱ ὑπηχοῦντες, «θέμα νοηματοδοτήσεως τοῦ ὅρου “ Ἐκκλησία”»! Μά, καί μέ τήν Μακεδονία ἔτσι δέν εἶναι; Γιατί ἐκεῖ, λοιπόν, ἀγωνίζονται, διαμαρτύρονται, διακηρύσσουν, προειδοποιοῦν, ὄχι ὅμως γιά τό Κολυμπάρι; Διότι δῆθεν ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀήττητος; Διότι «πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν Αὐτῆς» (Ματθ. 16, 18), ὁπότε δέν κινδυνεύει; Ναί, βεβαίως, ἡ Ἐκκλησία θεοφθόγγως δέν κινδυνεύει, ἀλλά κινδυνεύουν τά μέλη Της νά πέσουν σέ αἵρεση, καί μάρτυρες τούτου οἱ ἑκατοντάδες ἑκατομμυρίων ψυχῶν τῆς σταδιακῶς ἀπο-ορθοδοξοποιημένης χριστιανικῆς Δύσεως. Καί ἐκεῖ ὑπῆρχε ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας!


Ἡ «ἀνθρωπάρεσκος ἀντιμεταχώρησις» ...


Φαίνεται, λοιπόν, ὅτι οἱ Ἐπίσκοποί μας, δυστυχῶς, πλήν μιᾶς μειονότητος, εἴτε δέν πιστεύουν στήν ὕπαρξη πραγμάτων ἀξιακῶς ὑπερτέρων, ὑπεροχικῶς ἀνωτέρων ἀπό τήν ἐπίγεια Πατρίδα, ἐν προκειμένῳ ἀπό τήν Μακεδονία μας (ἀποδεικνύμενοι αἱρετικοί ἐθνοφυλετιστές, κατά τό Κολυμπάρι), εἴτε εἶναι ἐκκλησιολογικῶς ἀμαθεῖς (γι΄ αὐτό καί προσλαμβάνουν συχνότατα ἔμμισθους θεολογικούς «ΟΦΑ» συμβούλους καί ὑπομνηματιστές), εἴτε, γιά νά μή στενοχωροῦν ἐκείνους τούς ὁποίους φοβοῦνται, ἀκολουθοῦν τήν εὔκολη λύση τῆς «ἀνθρωπαρέσκου ἀντιμεταχωρήσεως». Ποιά εἶναι αὐτή;
Παρατηρεῖστε, παρακαλῶ, ὅτι πλεῖστοι Ἐπίσκοποί μας σέ ἐθνικά θέματα ἀναδεικνύονται Παπαφλέσσαι! Καί πλεῖστοι τῶν πολιτικῶν μας ταγῶν, στά θέματα Ὀρθοδοξίας, προκύπτουν σχεδόν ὁμολογηταί! Γιατί; Ἐπειδή ἀκριβῶς δέν εἶναι ὁ τομεύς εὐθύνης τους! Οὔτε τούς Ἀρχιερεῖς θά κατηγορήσει κανείς κυρίως γιά τήν ἀπομείωση ἐθνικῶν συμφερόντων, οὔτε τούς πολιτικούς κυρίως γιά τήν προδοσία τῆς Ὀρθοδοξίας. Διότι ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, ἑκάτερος θά ἐπικαλεσθεῖ τήν ἁρμοδιότητα τοῦ ἄλλου (ἐνθυμεῖσθε τό κλασσικό ἀρχιεπισκοπικό ἐκεῖνο «ἔχουμε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στό Ὑπουργεῖο Παιδείας»;). Ἀντιθέτως, κάνοντας «ἀντιμεταχώρηση», ἐπεκτείνεται ἑκάτερος ὑπερβολικῶς στόν γειτνιάζοντα χῶρο, μόνον καί μόνον γιά νά προσπορισθεῖ εὔνοια («Τί πατριώτη Δεσπότη πού ἔχουμε, ἰσάξιος τοῦ Γερμανοῦ Καραβαγγέλη!»·«Πόσο εὐλαβής εἶναι ὁ Βουλευτής μας, ὅλο γιά τήν Ὀρθοδοξία μιλάει»). Ἀλλά στόν ἴδιό τους τομέα εὐθύνης καθίστανται σέ πολλές περιπτώσεις, πλήν τῶν γνωστῶν ἐπαινετῶν ἐξαιρέσεων, μειοδότες τῶν ἀνατεθειμμένων σέ αὐτούς καθηκόντων, εἴτε ἱεροδογματικῶν καί κανονικῶν, εἴτε ἐθνικο-πολιτικῶν ἀντιστοίχως. Ποῦ, ἆραγε, ταξινομοῦνται οἱ ἐθνικόφρονες Ἐπίσκοποί μας; Ὑπάρχει ἄλλη ἐξήγηση πού μᾶς διέφυγε;
Μακάρι νά ἀναλογιστοῦν καί νά ἐντραποῦν οἱ ἁμαρτήσαντες ἐκκλησιαστικοί μας Ταγοί τήν σύγκριση τοῦ κινδύνου προδοσίας τῆς Μακεδονίας μας, μέ τήν ἤδη συντελεσθεῖσα ἀπό αὐτούς προδοσία ὡς πρός τήν ὁμολογία τῆς μοναδικότητος τῆς ἁγίας ἐκκλησιαστικῆς ... «Μακεδονίας», τῆς Ὀρθοδοξίας (σύμφωνα μέ τήν ἐτυμολογία τοῦ λεξικογράφου Ἡσυχίου, «μακεδνός» σημαίνει «οὐράνιος» «μετέωρος»: «μακεδνά σκῦλα, τά οὐράνια καί μεγάλα· ἤ ὅτι τά τρόπαια μετέωρα ἵσταται»). Ἄς φεισθοῦν, ἐπιτέλους, οἱ Ταγοί μας τῶν μακεδνῶν Τροπαίων τῆς οὐρανίου Ὀρθοδοξίας !
Ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης ὁρίζει ἐπακριβῶς, εἰς πεῖσμα ἀναξίων τινῶν Ποιμένων, τί εἶναι Ἐκκλησία καί ὅτι δέν εἶναι προτεραιότητα οἱ θεσμοί καί οἱ «τοῖχοι», ἀλλά ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ ὀρθοπραξία: «Τό ὅτι Ἐκκλησία εἶναι τό σύνολο τῶν πιστῶν πού ἔχει συγκροτηθεῖ ἀπό τήν ὀρθή πίστη καί τόν ὀρθό τρόπο ζωῆς εἶναι φανερό σέ αὐτούς πού ἔχουν γευθεῖ τήν σοφία [...] ἄλλο εἶναι ἡ Ἐκκλησία καί ἄλλο ὁ Ναός, γιατί ἡ πρώτη ἀποτελεῖται ἀπό ἄμεμπτες ψυχές, ἐνῷ ὁ Ναός κτίζεται μέ πέτρες καί ξύλα [...] Ὁ Βασιλεύς τῶν οὐρανῶν δέν ἦλθε ἐδῶ γιά χάρη τῶν τοίχων, ἀλλά τῶν ψυχῶν».
«Ὅτι γάρ τό ἄθροισμα τῶν ἁγίων τό ἐξ ὀρθῆς πίστεως καί πολιτείας ἀρίστης συγκεκροτημένον Ἐκκλησία ἐστί, δῆλόν ἐστι τοῖς σοφίας γευσαμένοις [...] ἄλλο ἐστίν Ἐκκλησία καί ἄλλο ἐκκλησιαστήριον· ἡ μέν γάρ ἐξ ἀμώμων ψυχῶν συνέστηκε, τό δ΄ ἀπό λίθων καί ξύλων οἰκοδομεῖται [...] Οὐ γάρ τοίχων ἕνεκεν, ἀλλά ψυχῶν, δεῦρ’ ἐπεφοίτησεν ὁ τῶν οὐρανῶν Βασιλεύς» (PG 78, 685Α – ΕΠΕ 2, 356).
Καλή μετάνοια στούς πεπτωκότες, καλή καί ἀπερίτρεπτη ὑπομονή καί ὁμολογία στούς ἐκκλησιαστικούς, οὐρανίους καί ὑψίφρονες, τούς ἀληθεῖς, «Μακεδόνες».

Η ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗΣ ΕΥΧΗΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ


ΕΛΕΝΗΣ ΛΩΡΙΤΟΥ (ΖΩΓΡΑΦΟΣ), ΤΗΣ ΠΟΠΗΣ ΤΟ ΚΑΓΚΕΛΟ (ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑ-ΧΑΡΛΕΫ)




ΤΗΣ ΠΟΠΗΣ ΤΟ ΚΑΓΚΕΛΟ

(Σχόλιο για τον παπα Χάρλευ)

Της κ. Ελένης Λωρίτου
=====

Και σας τι σας ενδιαφέρει, κ. Τελεβάντο, αφού ο συγκεκριμένος πρωτότυπος και ιδιότυπος παπάς αρέσει στο ποίμνιό του, μια χαρά επικοινωνία έχει με το ποίμνιό του, το ποίμνιό του είναι ξετρελλαμένο μαζί του, γνώριζε την κ. Πόπη και την σχέση της με τον παπά και την επικροτούσε; Μην γίνεστε σας παρακαλώ αλλοτριοπράγμων! Όχι μόνο το ποίμνιο, αλλά και ο μητροπολίτης θα γνώριζε ή ωφειλε να γνωρίζει την κ. Πόπη, όπως γνωρίζει την παπαδιά με το μίνι, την παπαδιά-γκόμενα με το κολλητό τζήν, όπως γνωρίζει ή θα ώφειλε να γνωρίζει την κρίση στο γάμο των κληρικών με τα διαζύγια και τις παπαδιές να έχουν ξεσαλώσει, με τις πτώσεις των κληρικών. Όμως πού καιρός για τέτοια! Με αυτά τώρα θα ασχολούμαστε! Δεν μας μένει καιρός από τα τρεχάματα και τα συνέδρια! Άλλωστε μοντέρνοι άνθρωποι είμαστε συνεχιστές του "ελάτε όπως είστε." Για να είμαστε ειλικρινείς ενθαρρύνουμε την κάθε μοντερνωσύνη, την κάθε κιτσαρία και μετά βδελυγμίας αποστρεφόμαστε το καθωσπρεπίστικο λούκ της θεούσας, που είναι παρωχημένο και διόλου επικοινωνιακό. Η κάθε Χαρούλα, η κάθε Αρτεμούλα απέβαλαν τα μακρυά φουστάνια, τα κομποσχοίνια, τις πλεξούδες και υπό τα διδάγματα του οικουμενισμού υιοθέτησαν μία μεταμόρφωση, ένα σύγχρονο λουκ. Θα μου πείτε και ο δεσπότης τι θα κάνει; Τον αστυνόμο ή θα κρατά καμμιά μεζούρα για να μετρά την φούστα της Χαρούλας ή θα μπει μέσα στο τζην της παπαδιάς να δει πόσο στενό είναι; Όχι, δεσπότη μου, δεν είπαμε αυτό! Ούτε είπαμε να αφήσετε αμολάτο τον Δαμασκηνό για πεδίο δράσεως με φωνές. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να ασκήσετε το ποιμαντικό σας έργο, εάν το θέλατε. Η εντύπωσή μου είναι ότι δεν το θέλετε, αντίθετα ενθαρρύνετε την κάθε κιτσαρία. Καλέστε, σας παρακαλώ, την Χαρούλα στο γραφείο σας και με καλό και πατρικό τρόπο πείτε της: Βρε κορίτσι μου, ξέρεις δεν θα πάθει κανείς καμμία κατάπληξη αν δει στην παραλία τους ωραίους πόδας και το βρακί σου! Όμως δεν τιμά εσένα, την ιερωσύνη και τον παπά που έχεις δίπλα σου. 
Τώρα τι να πούμε, κ. Τελεβάντο, νομίζω ότι σε όλα τα επίπεδα πέσαμε στον πειρασμό να αρέσουμε στον κόσμο και όχι στον Θεό, πέσαμε στο αμάρτημα της ανθρωπαρέσκειας. Ο ίδιος ο επίσκοπος Ιγνάτιος είναι απορροφημένος στις δικές του ακροβασίες στις οποίες μιμητικά τον ακολουθεί ο παπάς, η παπαδιά, ο λαός. Οι γονείς πια δεν μπορούν να συμμαζέψουν τα παιδιά τους, όταν τα πρότυπα καταρρέουν, όταν η ευλάβεια αντί να ενθαρρύνεται πολεμείται. Η ίδια η Εκκλησία έχει μπει στην αποσύνθεση και στην πτωμαίνη και μάλιστα με το σύνθημα της ανανέωσης.

Κάποτε όμως θα έρθει και ο λογαριασμός των πεπραγμένων μας. Και αυτόν τον λογαριασμό, κ. Τελεβάντο, μην ανησυχείτε, δεν έχει καμμία διάθεση να τον πληρώσει ο πανέξυπνος επίσκοπος Ιγνάτιος. Ο επίσκοπος Ιγνάτιος έχει πολλά δικά του γραμμάτια ανεξόφλητα στην κοινή γνώμη και δεν έχει καμμία διάθεση να φορτωθεί και την κωλοφαρδία του παπα-Χάρλευ. Ο παπα-Χάρλευ θα πληρώσει τα γραμμάτιά του, τις μηχανές του, τα πέτσινα μπουφάν, τα δαχτυλίδια της Πόπης μόνος του. Ούτε που θα ασχοληθεί ο επίσκοπος Ιγνάτιος. Το πολύ-πολύ θα τον καλέσει ο πρωτοσύγκελλος, θα του μπήξει καμμιά φωνή και θα του παραδώσει τα δέοντα. Θα μου πείτε δεν θάπρεπε; Λέω μόνο ότι το θέμα έχει πολλά επίπεδα μερικά από τα οποία προαναφέραμε. Ας συμπληρώσουμε μόνο και ο δοκών εστάναι βλεπέτω μη πέσει.

Πάντως, παπα Χάρλευ μου, να σου πω κάτι; Φαίνεσαι γενικώς φευγάτος. Οι μηχανές αυτό μαρτυρούν. Ψιλοφευγάτη είμαι και εγώ και καταλαβαίνω την αγάπη σου γι’ αυτές. Τώρα θα μου πεις θεούσα με ποδήλατο κάπως τρώγεται -δεν είναι μόνο το βρακί της Χαρούλας- αλλά θεούσα με Χάρλευ δεν τρώγεται! Τι τα θες τώρα εσύ ένας ελεύθερος άνθρωπος με το παπαδαριό! Μην επιτρέψεις τον εξευτελισμό να σου μπήξει τις φωνές ο κοντός, κοντζάμ άνδρας! Πήγαινε μόνος σου να παραλάβεις τα χαρτάκια σου και μη περιμένεις κατανόηση και πατρική συμπεριφορά. Αν ήταν θα σου την είχαν δείξει και θα προλάβαιναν το κακό. Τουλάχιστον εξαρχής θα σου είχαν πει με κάθε ντομπρωσύνη, ότι δεν κάνεις για παπάς, δεν θα σήκωνες τους περιορισμούς. Είναι θέμα αγάπης πολλές φορές η σκληρή φαινομενικά γλώσσα.

Από ό,τι βλέπετε, κ.Τελεβάντο, εδώ στον Βόλο απολαμβάνουμε έναν αέρα πλήρους ελευθερίας! Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, ό,τι γουστάρει. Η Χάρλευ του παπά, το ποδήλατο της θεούσας, το βρακί της Χαρούλας, το κολάν της παπαδιάς, τα δαχτυλίδια της Πόπης, γενικώς είμαστε μια απίθανη παρέα, εμείς είμαστε ... Και γιατί όμως να μην είμαστε; Σε ποιόν πέφτει λόγος; Αφού ο παπάς θέλει την παπαδιά του με μίνι ή με κολλητό τζήν -εδώ που τα λέμε ποιός μπορεί να την συμμαζέψει, έχει ξεσαλώσει- ή αφού το ποίμνιο του παπα Χάρλευ αγαπά την Πόπη και δεν έχει πρόβλημα, σε ποιόν πέφτει λόγος; Αφού το ποίμνιο του παπά και της παπαδιάς με το μίνι μέχρι το βρακί αρέσκεται στους νεωτερισμούς, στο να ντύνει τα κοριτσάκια παπαδάκια, γιατί αυτό ενοχλεί τους πιστούς της άλλης ενορίας; Όποιος δεν του αρέσει μπορεί να μην πάει στην αγία Παρασκευή, όπου ντύνονται τα κοριτσάκια, αλλά να πάει σε άλλη εκκλησία. Επίσης όποιος δεν γουστάρει τις μεταφράσεις του παπα Αλέξανδρου στο παλαιό κοιμητήριο, μπορεί να πάει στο νέο κοιμητήριο -έτσι και αλλιώς κοιμισμένος είναι- ή να πάει σε μιά άλλη ενορία που ενδεχομένως εκεί κάνουν μιά καλύτερη μετάφραση της αρεσκείας του. Αυτά γούστα είναι! Δεν πέφτει λόγος στον πιστό της κοντινής ενορίας πόσο μάλλον σε εσάς από την Νέα Υόρκη! Κάντε, σας παρακαλώ, την δουλειά σας και μην αλλοτριοπραγμονείτε τόσο φορτικά για το τι θα κάνει ο κάθε παπάς στην ενορία του με τους πιστούς του ή στο σπίτι του με την γυναίκα του. Εδώ δεν ασχολείται κοντζάμ δεσπότης παγκοσμίου ακτινοβολίας και ασχολείστε εσείς; Αυτό είναι το πρώτο χαρτί του παπαΑλέξανδρου που προσεχώς θα ξεδιπλώσει στην δικαστίνα και θα το τρίψει στη μούρη των πανεπιστημιακών καθηγητάδων. Άντε τώρα να τα βγάλεις πέρα με τον λεβέντη και τον καραμπουζουκλή! Όπως πάω με βλέπω καγκελάριο συνάδελφο της Μέρκελ.

Και ας ήταν μόνο ο Καραμπουζουκλής, κ. Τελεβάντο!

Ολόκληρα συνέδρια και ημερίδες γίνονται στα υψηλά standards της θεολογικής ακαδημίας, που ανάγουν το deal, την επικοινωνία, την χημεία σε ύψιστο θεολογικό κριτήριο. Ο σεβασμιώτατος αντιμετωπίζει όλα τα θεολογικά επιχειρήματα και όλες τις λέξεις που κανείς δύσκολα καταλαβαίνει όπως νοησιαρχία, μέθεξη, υπερβατικότητα, το άρρητον και αθέατον, όλα τα αντιμετωπίζει, όλα τα μαχαιρώνει με την ανατριχίλα της Κούλας. Όταν η Κούλα άκουσε την μετάφραση του Ιγνατίου ανατρίχιασε.
Το λέω και συγκινούμαι! Δεν είναι μόνο η Πόπη είναι και η ανατριχίλα της Κούλας! Τώρα η Πόπη μας πείραξε; Έπεσε λίγο παραπάνω deal, λίγη παραπάνω χημεία και να το test βγήκε θετικό!

Θέλω, δηλαδή, να πω, ότι γενικώς στην μητρόπολη Δημητριάδος γίνεται της Πόπης. Αυτό είναι ένα γενικό κλίμα όπου ευδοκιμεί η Πόπη, η Κούλα, η Χαρούλα, οι καλλιτεχνικές τάσεις του Καραμπουζουκλή, το ποδήλατο της θεούσας. Στο τέλος, όμως, η Πόπη έχει την χάρη και εγώ το κάγκελο. Στο τέλος εγώ θα κληθώ να πληρώσω της Πόπης το κάγκελο στην μητρόπολη Δημητριάδος. Η Πόπη βόλτα με την Χάρλευ και εγώ καγκελάριος!


ΑΒΒΑΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ, ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΟΥΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΟΥ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙ ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ


ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ (ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑΣ), ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ-Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ (ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ), Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΣΑΚΑΛΙΔΗΣ (ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ), Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ (Η΄)

Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΒΡΑΙΟΣ ΧΑΣΙΔΙΤΗΣ ARIEL KOHEN ALLORO ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΡΑΒΙΝΙΚΟ ΙΟΥΔΑΪΣΜΟ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΘΕΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΩΣ Ο ΜΕΣΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΥ

ΝΙΚΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ (ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ), ΠΕΡΙ ΤΟΥ TRACTATUS LOGICO PHILOSOPHICUS ΤΟΥ ΒΙΤΤΓΚΕΝΣΤΑΪΝ