Translate

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Π. ΝΟΥΝΗΣ, [ΜΕΡΟΣ Β΄] ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΦΑΛΩΝ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΛΟΓΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΓΙΑΓΚΟΥ



ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΦΑΛΩΝ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΛΟΓΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΓΙΑΓΚΟΥ
ΜΕΡΟΣ Β΄
τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη



Ε΄. ΠΟΥ ΑΠΟΣΚΟΠΕΙ Η ΑΔΙΑΚΡΙΤΗ ΚΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗ/ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ;

 Κατά το τρίτον (3) σημεῖον τῆς μελέτης τοῦ Γιάγκου, παρατηρῶ δυστυχῶς μία ἐπιπρόσθετη, φαντασιοκοπία ἀνιστόρητη καθῶς καί φαρσοκωμωδία ὁλκῆς. Φαινομενικά, ἄν κανεῖς ἁπλός ἀναγνώστης τολμήσει νά μελετήσει, την διάτρητη μελέτη του καθηγητοῦ, ἀσφαλέστατα καί θα πελαγώσει, ἀπό τον καταιγισμό τῶν πολλαπλῶν και φαινομενικά «ἀποδεικτικῶν» πληροφοριῶν· ἀλλά σίγουρα ἀπό την ἄλλη, θέλει γερά νεύρα και Ἰώβειον ὑπομονή, γιά να ξεδιπλωθεῖ καλῶς, ὁ σωτήριος «Μίτος τῆς Ἀριάδνης» ἵνα ἀπεγκλωβισθῶμεν, ὁριστικῶς και ἀμετακλήτως, ἀπό τά Μινωταύρια κέρατα και τά ἐν λαβύρινθῳ θεολογικά στερεότυπα, τῆς νεοΦαναριώτικης κουστωδείας και ἀπό τους ἡμιμαθεῖς δογματισμούς τῶν ἀκαδημαϊκῶν φερεφώνων της.

Εἰδικώτατα θεωροῦμε: λόγῳ τοῦ ὅτι οἱ Νεοφαναριῶτες καταπίνωσιν ἀμάσητη την Φραγκολατινική παράδοσιν και προπαγάνδαν, ἐτοῦτη ἔκανε θανατηφόρον μετάστασιν και εἰς τά ἀκαδημαϊκά ἔδρανα, πού δῆθεν κάνει παντιέρα ἡ ἐλεύθερη (!) και δημοκρατική (!!) κριτική (!!!) σκέψις. Ἕνα ἐπιστημονικοῦδι θα ἤθελα σημειώσω ἵνα μη πλατιάζω και μακρυγορῶ, μάταια, ἄν και ἔχουμε δρόμο ἀκόμη, και ὅποιος εἶναι καλοπροαίρετος ἐρευνητής το ἐρευνᾶ ἐξονυχιστικά: ὑφίστατο μία ἀνιστόρητη φαντασιοπληξία καί συστηματική ἀκαδημαϊκή ἄποψις, δηλ. ἐσφαλμένη ἐπιστημονική γνώμη, ἡ ὁποῖα σερβίρεται ἀδιάλειπτα ἐκ τοῦ σεπτοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅτι γέγονεν Μέγα Σχίσμα (το 1054) μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ρωμῃῶν (Νέας Ρώμης) μετά τῶν Ὀρθοδόξων Λατίνων Ρωμῃῶν (τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης), διό συχνάκις μᾶς παπαγαλίζωσιν τοῦτο: «Σχίσμα μεταξύ τῆς Δυτικῆς και Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας», ὅπερ και εἶναι μᾶλλον, ἄκρως ἀπαράδεκτον, ἐξ ἱστορικῆς κατ΄ἀρχᾶς ἐπόψεως, και ἔπειτα ἐκ τινάς Ἐκκλησιολογικῆς, Κανονικῆς και Δογματολογικῆς ἄποψις. Ἄς ξεδιαλύνει το ἐνθᾶδε Ἱστοριολογικόν μυστήριον ὁ πρύτανης τῶν κορυφαίων  Δογματολόγων και τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ἱστορικῶν ὁ μακαριστός π. Ἰωάννης Ρωμανίδης:

« (…) Ἐπί Μεγάλου Φωτίου ὑπήρχε σχίσμα και συγχρόνως δεν ἔγινε δογματικόν σχίσμα. Δηλαδή πρέπει να διακρίνωμεν σαφῶς τους Φράγκους ἀπό τους ἐν Ἰταλίᾳ Ρωμαίους. Μεταξύ Φράγκων και Ρωμαίων ὑπήρχε σχίσμα ἐξ αἰτίας ταῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου και τοῦ Fiolioque. Ἀλλά μεταξύ δυτικῶν και ἀνατολικῶν Ρωμαίων ΟΥΤΕ ὑπήρχεν ΟΥΤΕ ἔγινεν ἐπί Φωτίου και ΟΥΤΕ μετά ταῦτα ἔγινε δογματικόν σχίσμα, ἀφοῦ εἰς τά θέματα ταῦτα ὑπήρχε ἀπόλυτος συμφωνία.  Οἱ δυτικοί και ἀνατολικοί Ρωμαῖοι τοῦ θ΄ αἰῶνος ἐθεώρουν ἀλλήλους ὡς Ὀρθοδόξους και τους Φράγκους ὡς ἑτεροδοξους, ὡς φαίνεται σαφῶς ἀπό τάς κατά τῶν Φράγκων άποφάσεις τῆς ἐπί Φωτίου Η΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου περί εἰκόνων και Filioque και ὡς φαίνεται ἐπίσης σαφῶς ἀπό το ἔργον ταῶν ἁγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, οἱ ὁποῖοι ἐκήρυξαν το ὀρθόδοξον σύμβολον ἐν ἀντιθέσει προς το Φραγκικόν ὡς ὑπηρέται και ἀντιπρόσωποι ταῶν Ρωμαίων Ὀρθοδόξων παπῶν ταῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης… ἠγωνίσθησαν σκληρῶς οἱ ἐν Ἰταλίᾳ Ὀρθόδοξοι Ρωμαῖοι (σημ. δική μας: κατά τῶν Φράγκων και Λογγοβάρδων) να διατηρήσουν την πίστιν τῆς Ζ΄ και Η΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου». (ΡΩΜῃΟΣΥΝΗ ΡΩΜΑΝΙΑ ΡΟΥΜΕΛΗ, ἔκδοσις Τρίτη, ἐκδ. Πουρναρᾶ, 2002, σελ. 112-113)

Κάντε τώρα την ἀντιπαραβολήν τοῦ πιο πάνω ἱστορικοῦ Ρωμανείδιου ἀποσπάσματος με τά ὅσα, ἀνόνητα, παπαγαληδόν, ψευδο-ἀποδεικτικά σοφίσματα τοῦ Γιάγκου και τῶν σύν αὐτῷ, πού ἀδυνατῶσιν παντελῶς να κάνωσι ἐπιστημονικά, τήν ἱστορικήν (να μᾶς πάρει ἡ Εὐχή) διάκρισιν, μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Λατίνων (Ρωμαίων ἤ Ρωμῃῶν) με τους ἑτερόδοξους Τευτονόφραγκους/Φράγκους/Φραγκογερμανούς/Λογγοβάρδους κ.ο.κ. Μη σᾶς πῶ ἀγαπητοί μου, ὅτι πάμπολλοι «ὀρθόδοξοι» καί ἀνθενωτικοί Οἰκουμενιστές, θεωρῶσιν φαντασιολογικῶς και προκλητικῶς, ἐλέω τῆς πλύσεως ἐγκεφάλου και τῆς καταμπαζωμένης δογματικῆς συνειδήσεώς των, πού ἐπικρατεῖ αἰῶνες τώρα, ὅτι: ὁ διαχρονικός ἔνοικος Πάπας και οἱ ὁπαδοί τοῦ Βατικανοῦ (Παπικοί ἤ Φραγκολατίνοι), εἶναι τις ὀρθόδοξος (sic) χριστιανός (;!) καί Λατίνος πάπας, ὡσάν τοῦς  Λατίνους πάπες ἐπί τῆς ἐποχῆς τοῦ Μεγάλου και Ἁγίου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Φωτίου. Μιλᾶμεν, διά μείζονα διεστραμένη, ἀνιστόρητη, ἀθεολόγητη, ἀπνευμάτιστη κ.ο.κ. ψευδο-ἀντίληψιν.

Ἐπίσης σε τοῦτο το σημεῖον,  να τονίσομεν, προς τον Γιάγκου και κάθε ἀλλον ἐνδιαφερόμενον, ὅτι δεν στέκει ὀρθῶς ἡ ἄποψις, ὅτι οἱ «ἑτερόδοξοι χριστιανοί» χρήζωσιν δῆθεν «ἐπανευαγγελισμό»· μιᾶς και δεν ἔχωσιν ἀκόμη ἀποδεχθεῖ, ἐξ ἀρχῆς, το Εὐαγγέλιον τῆς Ἐκκλησίας με τον ὀρθόδοξον, ἀπλανή και ἀλάθητον τρόπον διά τῆς ἐν Χριστῷ Μετανοίας, ὀρθῆς Κατηχήσεως και Μυστηριακῆς Βαπτίσεως. Πῶς θα ἐπανευαγγελισθῶσιν, οἱ ἀβάπτιστοι και ἀκατήχητοι, αἱρετικοί ὁπαδοί τοῦ Παπισμοῦ, Μονοφυσιτισμοῦ, Λουθηροκαλβισνισμοῦ; Πῶς εἶναι δυνατόν να ὁμιλεῖτε δημόσια, περί ἐπανευαγγελισμοῦ τῶν ἀβαπτίστων και ἀκατηχήτων, μά κυρίως περί τῶν ἀμετανοήτων Ἑτεροδόξων «χριστιανῶν» τοῦ ΠΣΕύδους; Δεν εἶναι ἀντίφασις θεολογική ἐν τοῖς ὅροις; Ἐπανευαγγελισμόν, ἐξάπαντος χρειάζονται τά ἀκατήχητα πλήν βεβαπτισμένα Μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἅπαντα τά ἑτερόθρησκα ἔθνη μαζί και οἱ ψευδοΧριστιανισμοί των, σύμφωνα με τον Κυριακό λόγον, χρήζωσιν ὅλοι τους, ἀπλανῶς και ὀρθοδόξως, κατήχησιν, βάπτισιν, θεία Εὐχαριστία, τουτέστιν ΕΥ-Α-ΓΓΕ-ΛΙ-ΣΜΟΝ, και ὄχι ἐπανευαγγελισμόν καθῶς το δεύτερον λέγεται συχνάκις πιππιληδόν.

Ὁ λίαν ἀγαπητός κύριος Θεόδωρος Γ., κάνει ἀναφορά στο 3ον σημεῖον στην τέταρτη παράγραφόν του, περί τῆς συγγνωστῆς ὑπεροψίας και τῆς διασπαστικῆς, πολιτικοθρησκευτικῆς προπαγάνδας, τῆς Βαβυλώνειας Ρώμης, και τοῦτο εἶναι σχετικά ὀρθόν. Ἡ πτυχή πού ἀπεσιωπεῖτο στο ἐνθάδε σημεῖον, εἶναι: ἡ «ἡμετέρα» αὐτογνωσία καί ἐνδοσκόπησις ποῦ ἐπῆγεν; Μήπως ἡ πολιτικοθεολογική προπαγάνδα τοῦ βατικανοποιημένου Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, δεν διακατέχετο ἀπό Πλανηταρχικήν ὑπεροψίαν και Ἀμερικανοποίητον ἀλαζωνία; Τά ἰδεοληπτικά ρεύματα πού ἐσυσκότεισαν, πλῆρες πλέον, το δύσμοιρον και σκοτεινόν Φανάριον, δεν ἐμβολιάζωσι ἀδιάλλειπτα, το Χριστοφόρον ποίμνιον με ὄζουσες, τοξικές, διασπαστικές και σιγονταροσχισματικές και αἱρετίζουσες τάσεις, τάσεις ἄκρως ἐπικίνδυνες, διά την Σωτηριολογικήν προοπτικήν μας, ἐλέω τινάς στυγερῆς ἐξομωσίας και τρισάθλιας ἀποστασίας;

Ἐξάπαντος ἡ ὑποθετική ρητορική ἀπορία και ἐπερώτησις τοῦ Γιάγκου, εἶναι ὁλοσχερῶς ἄστοχη, κατά την προσωπικήν μας ἄποψιν. Δεν εἶναι δίκαιον και ἀντικειμενικόν το ἐρώτημά του, διότι κατ΄ ἀρχήν: ΔΕΝ διδάσκωσιν ἅπαντες οἱ καθηγητές το πλανημένον, παρωχημένον καί στερεότυπον, ὅτι οἱ ἑτερόδοξοι εἶναι δῆθεν Ἐκκλησία. Ὑφίσταντο ἀρκετοί καθηγητάδες, με ζηλότυπον καί ζωηρᾶ κριτική σκέψιν, πού ἀρνούνται κατηγορηματικά, να διδάξωσιν, στεῖρον ἐπιστημονισμόν και προπαγανδιστικά φληναφήματα, πολυποίκιλων πολιτικοθρησκευτικῶν κέντρων. Ἐξάπαντος εἶναι ΚΑΙ ἀντισυνταγματικόν, και ἀντι-Κατασταστικόν μά και ἀντι-Κανονικόν, ὀρθόδοξοι Καθηγητές, π.χ. στά Ἑλληνικά Πανεπιστημία (ὄχι μόνον σε Θεολογικές Σχολές) να διδάξωσιν, ὅτι οἱ ἑτερόδοξοι εἶναι Ἐκκλησία. Δεν χρειάζεται να τεκμηρειωθεῖ και ἐπιστημονικά το πιο πάνω, πολλῷ μᾶλλον ἡ ἀμφισβήτησις, ὅτι δεν πρέπει να χρησιμοποιεῖται, ὁ ἀκαδημαϊκός ὅρος «ἐκκλησία», σε μία Πανορθόδοξη Σύνοδο. Ἐξάπαντος τινά «ἐπιστημονική» ἀπάντησιν σε θεολογικό ζήτημα, ἔδωσεν, κατά τις συνεδρίες τῆς ληστροΣυνόδου ὁ Πάπας καί Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρος, ὅταν ἐδήλωσεν συνοδικῶς (!) τρομάρα του, ὅτι ἡ σύνοδος δεν εἶναι, ἀκαδημαϊκά θεολογικά ἔδρανα, διά θεολογικές συζητήσεις. Και ὅμως ὁ Γιάγκου, δεν δύναται να ἀντιληφθεῖ τά αὐτονόητα (!) τῶν ὁμοφρόνων του; Πόσῳ μᾶλλον ἐμεῖς, οἱ μη ἀκαδημαϊκοί. Σώνει και καλά να ἐμβολιασθεῖ, μία Σύνοδος τῆς Ἑκκλησίας, ἀπό ἀκαδημαϊκές φανφάρες και τεχνολογικά αἱρετίζουσες ὁρο[ἀερο]λογίες; Κριτήριον ἀπλανοῦς Συνοδικότητος, εἶναι ὁ κτιστός ἐπιστημονισμός και οἱ ἐπισφαλεῖς, ἀκαδημαϊκές ἐνέργειες, ἤ  ἡ Ἄκτιστος φωτιστική και θεοποιός ἐνέργεια ταῆς Θείας Χάριτος; Κατά την ταπεινή ἅποψίν μας, μία Ἁγιοπνευματική Πανορθόδοξη, Τοπική και Οἰκουμενική Σύνοδος, ΔΕΝ δύναται να χρησιμοποιεῖ, ἀδιάκριτα και προκλητικά, ἀμφιλεγόμενους ἀκαδημαϊκούς ὅρους, και τοῦτο, δύναται να τεκμηρειωθεῖ, τόσον ἐπιστημονικά ὅσον και χαρισματικά. Το ἀναντίρρητον και μείζον ἐρώτημα πού προκύπτει ὅμως ἀπ΄τά πιο ἐπάνω εἶναι: ΓΙΑΤΙ σώνει και καλά οἱ φοιτητές μας, να καταρτίζωνται πλανερῶς και ἐσφαλμένα; Ἀλλά και ποῖος, ἔχοντας ἐξουσίαν, δύναται νά παρέχει το θεσμικόν δικαίωμα, π.χ. στον διάσημο Κανονολόγο Γιάγκου, να διδάσκει, ἀλλότρια και αἱρετίζοντα πράγματα σε φοιτητές; Το Κράτος το ὁποῖο και τον μισθοδωτεῖ, ἤ μήπως, ἡ Ἐκκλησία την ὁποῖα καί διακονεῖ; Μήπως και τά (συν)ἀμφότερα μέρη; Και διά ποῖον λόγον ἀκριβῶς πρέπει να ἀναπαράγεται ἀδιάλειπτα το παραμύθιον τοῦ Καρλομάγνου;

Στ΄. ΒΛΑΣΦΗΜΟΣ Ο ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΟΙΣΤΡΟΣ ΤΩΝ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΩΝ.

Ἐντοῦτοις, ὀφείλω κάπου ἐδῶ να πῶ: ὅτι το θράσος ἀρκετῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι ἀπεριόριστον, διότι ἀπό την μία ἀρκετοί, ἀκαδημαϊκοί και Κληρικοί, δεν παραδέχονται ὅτι εἶναι ἐσφαλμένη ἡ ἀκαδημαϊκή ὁρολογία, «Ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες», ἄλλοι ἀπό την ἄλλη, θεληματικά και ἐτσιθελικά, ἐπιθυμῶσιν παμπόνηρα, να την ἐπιβάλλωσιν, εἰς την Ἐκκλησία διά τῆς θύρας τινάς Πανορθόδοξης Συνόδου. Οἱ (παν)ἄθλιοι Οἰκουμενιστές και Λατινόφρωνες, ἀποθρασύνονται μάλλιστα, ὅταν καπηλεύονται και παρερμηνεύωσιν Γραφικά και Ἁγιολογικά γραφθέντα και λεχθέντα. Τοῦτη ἡ ἀνίερη και ἀνέντιμη πράξις, ἐμπίπτει, πλέον εἰς το πεδιόν τῆς Μεταπατερικῆς Αἱρέσεως και στον Νεοβαρλααμισμό.

Δεν διστάζει ὁ κύριος Γιάγκου να μᾶς παραθέσει και Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας, πού συνηγωροῦσιν με τον ἐσφαλμένο ψευτο-ἀκαδημαϊκόν συλλογισμόν του. Ἐλπίζομεν ὅμως, και πάλιν, νά μη γίνεται ἐπί ἰδιοτελοῦς σκοποῦ, ἀλλά ἀπό μεγίστη (ἔστω!) ἡμιμάθεια και ἀμάθεια· ὅμως, ἄν στην προαναφερομένη περίπτωσιν τινός περίλαμπρου και διεθνοῦς φήμης ἀκαδημαϊκοῦ, τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση, ἦτο λίαν ἐπιεικῶς ἡμιμάθεια ἐκ μέρους τοῦ Γιάγκου· τότε εἰς την ἀποδεικτική «πατρολογικήν» μεθοδολογία του γιά να μᾶς πείσει, ὅτι ΚΑΙ οἱ Ἅγιοι  Θεοφόροι Πατέρες, συμφωνῶσιν (;) εἰς την ἰσχυρή ἄποψίν του, ὅτι ὁ ὁρος «Ἐτερόδοξη Ἐκκλησία» εἶναι ὀρθός (!) τόσον ἀπό ἀκαδημαϊκῆς ὅσον και ἀπό Ἐκκλησιολογικῆς (;!) ὁπτικῆς, τότε ἐμεῖς με την σειρά μας, τι  σόϊ θεο-λογικόν ἐπιχείρημα ἔχομεν να προτάξουμε ἀπέναντί του; Ἐμεῖς δεν ἔχομε κανένα ἐπιχείρημα να σᾶς παραθέσουμε…

Εἶναι ὄντως σοβαρή και ἀντικειμενική, ἐπιστημονική τοποθέτησις, ὅτι ὁ Ἅγιος Μάρκος Εὐγενικός, ὁ Ἅγιος Φιλόθεος Κόκκινος και ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Αἰγίνης, ἀνεγνώριζαν και διετύπωναν, ἤ διετύπωναν χωρίς να ἀναγνωρίζωσι καί τῷ ὄντι γραπτῶς, τον ἑτερόδοξον πολύ-αἱρετικόν Παπισμό (Φραγκολατινισμό) ὡς μία ἀκόμη (!) Ἐκκλησία ἐκτός τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; Οἱ μέθοδος τῶν Μεταπατερικῶν θεολογούντων καθηγητῶν, εἶναι ἄκρως βλάσφημη και ἐμπαικτική, κατά τῶν Ἁγίων, μιάς και ἀπομονώνουσι, δύο λεξίδια, τινάς προσωπικῆς ἄποψίς των (ἐσφαλμένης ἤ ὀρθῆς, δεν δύνανται (;) να κάνωσιν και ἐδῶ τινά θεολογική διάκρισιν) και μᾶς την παραθέτωσιν ὡς ἀκόνιστα, ξιφίδια και ἐγχειρίδια, ὡς δῆθεν δογματικόν ἤ καί ἱστορικο-κανονικόν ἀλάθητον, ἵνα ὑποστηρίξωσιν τά πλανεμένα και σαλευόμενα φαντασιολογήματά τους.

Ὁ ὁμόλογος και ὁμόφρων συνάδελφος τοῦ κ. Γιάγκου, ὁ σεβαστός Κανονολόγος κ. Παναγιώτης Μπούμης, σημειώνει και ἀντιγράφουμε, περί τῆς ἄνωθεν προβληματικῆς μας καθότι σε τοῦτο το σημεῖον του, μᾶλλον, ἔχει δίκαιον:

«Ἀν κάποτε γινόταν δεκτό ὅτι ὅλοι οἱ κανόνες και ὅλες οἱ γνῶμες και ὅλες οἱ ἀποφάσεις ταῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀλάθητες, τότε θα κινδυνεύαμε να προσχωρήσουμε στο Ρωμαιοκαθολικισμό, ἤ ἔστω θα δίναμε, χωρίς να το καταλαβαίναμε, ἐπιχειρήματα ὑπέρ τοῦ ἀλαθήτου τοῦ Πάπα. (…) Γιατί να δεχόμαστε το ἀλάθητο στις γνῶμες τῶν μεμονωμένων Πατέρων και να μην το δεχθοῦμε και στον Πάπα Ρώμης; Ἐπομένως ἀπό τά ἀνωτέρω συμπεραίνουμε ὅτι μόνο οἱ κανόνες, οἱ ὁποῖοι θεσπίσθηκανἐπικυρώθηκαν ἀπό μία Οἰκουμενική Σύνοδο ὑποδεικνύουν και δίνουν με βεβαιότητα το ὀρθό, διότι στηρίζονται στο ἀλάθητο τῆς Ἐκκλησίας. (…)» (ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ, ἔκδοση Τρίτη, ἐπηυξημένη, ἐκδόσεις: ΓΡΗΓΟΡΗ, σελ. 25)

Αὐτό πού θέλει να διευκρινίσει ὁ Μπούμης εἶναι: ὅτι ΚΑΝΕΝΑΣ Θεοφόρος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, δεν διεκδικεῖ το ἀλάθητον. Εἰς την Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία χρησιμοποιοῦμεν τον ὀρθόδοξο ὅρο  ὁ ἀπλανής Πατέρας και ὄχι ὁ ἀλάθητος Πατήρ. Ἔσφαλλαν και οἱ Ἅγιοι ὅσο και ἄν κακοφαίνεται σε μερικούς/ές ἀδιάβαστους/ες ἤ και ἀκατήχητους/τες. Ἔσφαλλαν μάλιστα και σε θεολογικά ἤ και θεολογούμενα ζητήματα. Ὁ Γιάγκου ὅσον και να ἀποπειράται να μᾶς ἀποδείξει, ὅτι μερικοί σύγχρονοι και παλαιοί ἀκαδημαϊκοί δάσκαλοι, ἀλλά και ἐλάχιστοι μεγάλοι Πατέρες ἤ και Συνόδοι τῆς Ἐκκλησίας, υἱοθέτησαν, τον ὅρο «Ἑτερόδοξη Ἐκκλησία» , και ὅτι ἦτο οἱ κύριοι πρωτοπόροι και εἰσηγητές, τινάς διπλῆς καί ἑτερόδοξης, «Χιμαιρικῆς Ἐκκλησιολογίας», ΔΕΝ εἶναι ἀλήθεια τοῦτο το πολύπλοκον φρόνημα, ὅτι  δηλ. ἀναγνώριζαν π.χ. την Παπική ἐκκλησία, ὡς μίαν ἀκόμη ἐπιπρόσθετον Ἐκκλησίαν, πλήν τῆς ἰδικῆς των. Τοῦτο εἶναι ΜΕΓΑ λάθος, ἄν ὄντως, τοῦτο προσπαθεῖ ἔμμεσα (και ἄμεσα) να μᾶς ἀποδείξει, ὁ λίαν καλός, καθηγητής. Ἐξάπαντος φίλοι και φίλες, ἄν δέν ἦτο ἕνα ἀνθρώπινο σφάλμα, ὑπό τινάς προσωπικῆς ἄποψίς τους, τοῦτο ᾆραγέ ἐξουσιοδωτεῖ, τον κάθε Γιάγκου και τους συν αὐτῷ παρατρεχάμενους, να καπηλεύονται ἀνόητα, τους θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας; Τόσον οἱ Ἅγιοι, ὅσον και Σύνοδοι (βλεπ. Ληστρικές Σύνοδοι κ.ο.κ.) Ε-ΣΦΑ-ΛΑΝ και ΣΦΑ-ΛΛΩ-ΣΙΝ. Το αἱρετικόν Ἀλάθητον, διεκδικεῖτο διαχρονικῶς, ὡς παπική δογματική διδασκαλία, ὑπό τῶν Φραγκολατίνων Παπῶν.

Ζ΄.  ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΨΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΦΩΤΙΟΥ;

 Το Δόγμα τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, δεν το ἀλλοίωσαν οἱ πιο πάνω θεοφόροι Πατέρες (Μητροπολίτης Ἐφέσου Μάρκος Ἐφέσου, Πατριάρχης Φιλόθεος Κόκκινος, Νεκτάριος Πενταπόλεως)  πού μᾶς παραπέμπει (κρίμας!) ὁ Γιάγκου, ἀλλά οἱ ἐν Κολυμπαρίῳ ἀρχι-Λήσταρχοι πατέρες. Τοῦτη ἡ περίπτωσις εἰδικά μοῦ ἐθυμίζει, μίαν ὁμοειδήν περίπτωσιν, πού περιγράφει ἀμείλικτα ὁ Μέγας Οἰκουμενικός και Ἅγιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Φώτιος, ὅταν σημειώνει τά ἀνάλογα περί τοῦτο:

«Ἀμβρόσιον και Αὐγουστῖνον και Ἱερώνυμον και τινάς ἑτέρους τῷ δόγματι τῆς Ἐκκλησίας ἀντανιστῶσι· και γάρ φασί αὐτούς το Πνεῦμα δογματίζει ἐκπορεύεσθαι τοῦ Υἱοῦ.» (Ἅπαντα τά Ἔργα, ΕΠΕ, Δογματικά, Τόμος 4ος, ξστ΄, σελ. 392). (Μτφρ: Ἀντιπαραθέτωσι στο Δόγμα τῆς Ἐκκλησίας τον Ἀμβρόσιο, τον Αὐγουστῖνον και τον Ἱερώνυμο και κάποιους ἄλλους. Διότι λένε, πώς δογματίζουν ὅτι το Πνεῦμα ἐκπορεύεται και ἀπό τον Υἱό).

Κάποιος, ἔφερε ὡς ἐπιχείρημα στον Πατριάρχη Φώτιο, ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες Ἀμβρόσιος, Αὐγουστῖνος και Ἱερώνυμος, διδάσκωσιν στα συγγράμματά τους, δογματολογικά, κάτι το παντελῶς ἀντίθετον  το ὁποῖον διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία. Ἡ ταυτόσημη δηλ. ἐνέργεια τοῦ Κανονολόγου Γιάγκου κ.ἄ. ὁμοφρόνων του. Και τι ἀνταπαντά, σε τέτοια ἔωλη και σοφιστική ἐπιχειρηματολογία, ἕνας Ἁγιος καί Μέγας Οἰκουμενικός Πατριάρχης και ὁ Φωτιστής τῶν Σλαύων; Παρ΄ ὅλον πού εἶναι θεσπέσιον  ὅλον το Φωνειανό Κείμενο και καθότι δεν εἶναι δυνατόν να σᾶς ἀντιγράψω, σελίδες ὁλόκληρες, πού ἀρμόζωσιν, ὡς ἐξαιρετικά εὔστοχη ἀπάντησιν, πρός τον Γιάγκου και την παρέα του, θα σᾶς παραθέσω ἐνδεικτικά, μερικά ἀκόμη ἀξιοσημείωτα ἀποσπάσματα:

  • « Ὁρᾶς σου τά σοφίσματα και τῶν χρήσεων τῆν παράχρησιν εἰς οἷόν σε βάθρον πλάνης και ἀπωλείας συνώθησε… οὐ μόνον οὐδεμίαν συνηγορίαν τῇ σῇ βλασφήμῳ παρέχονται γλώσση, ἀλλά και πάντων μᾶλλον την τόλμην αὐτῆς διελέγχουσι και την δίκην ἐπάγουσιν ἄφυκτον;». (ΕΠΕ, ἔνθ. ἀνωτ., ξε΄, σελ. 392).  (Μτρφ: Παρατηρεῖς σε ποιο βάραθρο τῆς πλάνης και τῆς ἀπωλείας σε ἔσπρωξαν τά σοφίσματά σου και ἡ παράχρησις (ἤ παρερμηνεία) τῶν πατρολογικῶν χωρίων… ὄχι μόνο δεν παρέχεται κάποια συνηγορία στη βλάσφημη γλώσσα σου, ἀλλά και περισσότερο ἀπ΄ὅλα ἐλέγχουσι την τόλμη της και ἐπισύρουν δικαίαν (πνευματική) τιμωρία πού εἶναι ἀδύνατο να ἀποφευχθεῖ).
  • «Και Πατέρας μέν καλοῦσι (καλοῦσι γάρ), ἀλλ΄οὔχ ἵνα το τῶν Πατέρων ἀπονείμωσι γέρας, ἀλλ΄ ἵν εὑρήσωσι δι΄ ὧν ἄν γένοιντο πατραλοῖαι». (ΕΠΕ, ἐνθ. ἀνωτ., ξθ΄, σελ. 396 ). (Μτφρ: Και τους ὀνομάζουσι μέν Πατέρες (πραγματικά ἔτσι τους ἀποκαλοῦσι), ἀλλά ὄχι για να τους ἀπονείμουσι το τιμητικόν βραβεῖον τῆς Πατρότητος, ἀλλά για να ἐφεύρωσι τρόπους με τους ὁποίους θα γίνουν φονεῖς τῶν Πατέρων τους).

Οἱ οἰκουμενιστές ἀκαδημαϊκοί θεολόγοι και κληρικοί, δεν ἔχουσι ἀκόμη ἀντιληφθεῖ, το χαοτικόν βάραθρον, τῆς πολύ-αἱρετικῆς πλάνης τοῦ συγκρητισμοῦ, το ὁποῖον ὑποστηρίζωσιν ἐπιπόλαια καί ἀδαῶς, εἴτε ἐν γνώσει εἴτε και ἐν ἀγνοία· ἀλλ΄οὔτε κἄν προβληματίζονται διά τά ἄστοχα «ἀποδεικτικά» τους σοφίσματα και φληναφήματα, τά ὁποία διά τῆς χοντροειδοῦς, διαστροφῆς και ἀλλοίωσις, τῶν Πατρολογικῶν και Γραφικῶν χωρίων, δεν τους παρέχουσιν τεθεμελιωμένη και ἀσφαλή ἐπιχειρηματολογία, οὔτε και συνηγορῶσι μαζί τους κατόπιν οὐσιαστικῆς και σε βάθος ἕρευνα. Με την προσεκτική ἐνδελεχή και καλοπροαίρετη ἔρευνα, ἀποκαλύπτονται στο φῶς, τά ἔργα τοῦ σκότους, και θρυμματίζονται ὁλοσχερῶς σαν γυάλινος πύργος. Ἡ γλώσσα τῶν αἱρετιζόντων Κληρικῶν και Λαϊκῶν εἶναι τελικά, μία βλάσφημη γλώσσα, ἀκατανόητη και περίπλοκη, μεθυστική γλώσσα, μιᾶς και ἐμπεριέχει το τοξικότατον δηλητήριον της ὁχιᾶς! Οἱ ἴδιοι ἐραστές τῆς Οἰκουμενιστικῆς ἀποστασίας, χρησιμοποιοῦσι τους Πατέρες διά τους ἄνομους και σκοτεινούς σκοπούς τους, μά κυρίως, διά να τους δολοφονήσωσι μία ἀκόμη φορά, μιᾶς και ὁ διάβολος φθονεῖ την ἀτέλευστον δόξαν και αἰῶνιον τιμή τους, πού τους παρέχει, χωροχρονικά ἀλλά καί αἰῶνια, πλέον,  ἡ Ὀρθόδοξη Καθολική Una Sancta. Οἱ Πατέρες μας ὅμως, δεν εἶναι νεκροί, οὔτε δυνάμεθα να τους προσπεράσουμεν, διότι ὁ Θεός μας δεν εἶναι Θεός νεκρῶν, ἀλλά Θεός ζώντων!

Ἐπιμένει κύριε Γιάγκου, ὁ Μέγας Φώτιος, να (συν)προβληματίζει ἀπό την ἐποχή του ἄχρι τῆς ἰδικῆς μας ἐποχῆς:

«Τίνες Πατέρας τους ἱερούς ἄνδρας ὡς ἀληθῶς νομίζουσιν, οἵους ἠνάγκασεν ἡμᾶς ὁ δυσερῶς ταῆς ἀποστασίας ἔρως ὑπερασπιστάς προσκομίζει τοῦ δυσσεβήματος; (…) Και πῶς οὔκ ἔστι κατάδηλον, ὡς αἵρεσις ῥήματι μέν τους εἰρημένους ἄνδρας Πατέρας καλεῖ, ἔργῳ δε και τῇ κατασκευαζούσῃ μηχανῇ το οἰκεῖον βούλημα είς την θεομάχων και φθοροποιῶν μοῖραν αὐτούς ἀπελαύνουσιν; (Πατριάρχου Κων/Πόλεως Φωτίου, Ἅπαντα τά Ἔργα, ΕΠΕ, Δογματικά, Τόμος 4ος, ξζ΄, σελ. 394). (Μτφρ: Ποιοι θεωροῦν ἀληθινά ὡς Πατέρες, τους ἱερούς ἐκείνους ἄνδρες, αὐτούς πού μᾶς ἀνάγκασε ὁ κακόβουλος ἔρωτας τῆς ἀποστασίας ὥστε να τους προσκομίσουμε ὡς ὑπερασπιστές τῆς αἱρέσεως; (…)  Και πῶς δηλαδή δεν εἶναι ὁλοφάνερον, ὅτι ἡ αἵρεση με τά λόγια δηλαδή μόνο (ἀπο)καλεῖ ὡς Πατέρες τους ἄνδρες πού προαναφέραμε, ἐνῶ με τά ἔργα και με τά προκατασκευασμένα τεχνάσματα (βλεπ. Ληστρική Σύνοδος τῶν ἐξωμοτῶν Οἰκουμενιστῶν στο Κολυμπάριον) πού ἐπινοοῦσι το ἰδικόν τους διαβολόπνευστο θέλημα, τους ἀπωθοῦν εἰς την μερίδα τῶν Θεομάχων και Ἐκκλησιομάχων πού καταστρέφωσιν το Ἄσπιλον Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας)

Η΄. ΕΝ ΤΕΛΕΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ ΤΙ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΕΙΝΑΙ; ΜΑΣΣΩΝΟΣ Ἤ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ;

Ἕνας ἐκ τῶν μεγίστων φθοροποιῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, ἦτο και εἶναι, ὁ Μασσῶνος οἰκουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, ὁ ὁποίος, τῷ ὄντι ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον ὁ κ. Θεόδωρος Γιάγκου: ὅτι εἶναι ἀτεκμηρείωτος ὁ ἰσχυρισμός, ὅπου δῆθεν κατά το «Πανορθόδοξον Συνέδριο» (1923) πρῶτος ὁ Μεταξάκης ἐχρησιμοποίησε σε Συνοδικό Κείμενο τον ὅρο «Ἐκκλησία». Δεν ἦτο σαφῶς και ἀντικειμενικά ὁ πρῶτος, ἀλλ΄ὅμως πρώτευσε και ἀρίστευσε (sic) σε ἄλλα ἄπειρα δυσσεβήματα και χειρώτερα διαβολοειδῆ καμώματα…! Ὁ Λουθηροκαλβίνος πατριάρχης Μεταξάκης, κ. Γιάγκου, διέφθειρεν ἤ ὄχι, την Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας ἐπιβάλλοντάς της πραξικοπηματικά (το Νέο Ἡμερολόγιον) και ὁλοκληρωτικά, ὡς φασίζων πατριάρχης, το Νεοεποχήτικον Σχίσμα, μέ το ὁποῖον καί ἐδιαίρεσεν ἄχρι τῆς σήμερον τους ἀπανταχοῦ Χριστιανούς σε Νεοημερολογῖτες και Παλαιοημερολογῖτες; Ποιᾶ ἡ ἐπιστημονική ἄποψίς σας διά την τελευταία στιγμή (πρό Κολυμπαρίου) τῆς μόλις πρόσφατης ἀπόσυρσις ἐκ τῆς θεματολογίας τοῦ μείζωνος ζητήματος τοῦ σύγχρονου μεταξάκειου Ἡμερολογιακοῦ Σχίσματος; Ὁ νεωτεριστής ὄντως πατρ. Μεταξάκης κύριε Γιάγκου μας, δεν ἦτο ὁ κρητάναξ και μητροπολίτης Κιτιεύς, ἔπειτα μοιχεπιβάτης τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ ἐν Ἑλλάδι θρόνου, ἐλέω Βενιζελισμοῦ και τῶν σύν αὐτῷ, και μετἔπειτα ὁ καθηρημένος πρώην Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, και ἔπειτα ἀπ΄το μετέπειτα, ὁ εἰς διπλοῦν και τριπλοῦν (ὡς Ἀλεξανδρείας) μοιχεπιβάτης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου -ἐξ Ἀμερικῆς και Ἀγγλίας ὀρμώμενος- τῆς Κων/Πόλεως πατριάρχης και ὑπό τοῦ Πολιτειοκρατισμοῦ ἐπιβαλλόμενος διά τῆς βίας; Τοῦτον τον μασονόπληκτον (πατέρας τοῦ Νεορθόδοξου Ἑλληνικοῦ Οἰκουμενισμοῦ) και ταλαίπωρον ἐκκλησιαστικόν ἄνδρα βρήκατε να ὑπερασπιστεῖτε; Δια ποῖον ὑπέρτατον λόγον ᾆραγέ; Κατά την περίοδον τῆς Ἀγγλοκρατίας στην Κύπρο, ὁ Μεταξάκης ἦτο Μητροπολίτης Κιτίου και Λεμεσοῦ, ὡς γνωστόν. Ἀναφέρει ἐνδεικτικά ὁ κιτιεύς ἱστορικός π. Σωφρόνιος Μιχαηλίδης:

«Ἀξιοσημείωτος εἶναι και ὁ ἀγώνας πού ἀνέλαβε (…) για την προστασία τοῦ ὀρθοδόξου ποιμνίου ἀπό τις ἑτερόδοξες προπαγανδιστικές σχολές πού λειτουργοῦσαν στη Λάρνακα και, ἰδιαίτερα, την Ἀμερικανική Ἀκαδημία πού, διά τῶν ἀδελφῶν Mac Caroll, ἀσκοῦσε προσηλυτισμό στην καλβινιστική Εὐαγγελική Ἐκκλησία. Σε ἐγκύκλιό του ἡμ. 2 Ὀκτωβρίου 1911 και σε διάφορες ὁμιλίες του καυτηρίαζε με δριμύτητα και με σκληρή γλώσσα τους ξένους προσηλυτιστές ἀλλά και τους ὀρθοδόξους Κυπρίους πού ἐμπιστεύονταν την παιδεία ταῶν παιδιῶν τους σ΄ αὐτούς.» (Ἱερομονάχου Σωφρονίου Γ. Μιχαηλίδη, Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ταῆς Λεμεσοῦ, ἔκδοσις: Ι. Μ. Λεμεσοῦ, Λεμεσός-Κύπρος 2002, σελ. 356)

Ὅταν ὅμως ἔγινεν ἀντι-Κανονικῶς καί διά τοῦ Βενιζέλου (Βενιζελοπρόβλητος ἀντί για Θεοπρόβλητος) Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν και μετέπειτα, ὡς καθηρημένος ἀρχιεπίσκοπος, γέγονε («συν Ἀγγλοαμερικανῷ και χείρα κίνει») καί Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, θυμήθηκε ὁ ἀθεόφοβος και θεοπάλαβος κληρικός, να συλλειτουργεῖ και να συμπροσεύχεται, μαζί με τους Λουθηροκαλβίνους σε Ἀμερική και Ἀγγλία, καθῶς μᾶς καταγράφει, καταγγελτικά, εἰς τον πρόλογόν του ὁ μακαριστός θεολόγος Διονύσιος Μπατιστάτος ὅ και δημοσιεύσας σε εἰδικόν τομίδιον τά περιώνυμα Πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ «Πανορθόδοξου Συνεδρίου» (1923) τῆς κατάμαυρης πραξικοπηματικῆς και σχισματικοαἱρετικῆς συμφορᾶς.

Διά το ἴδιον ἀκριβῶς ζήτημα, τοῦ παράνομου Μεταξάκη, κύριε Γιάγκου μας, περί τῶν ἀντι-Κανονικῶν συμπροσευχῶν του, ὑφίστατο μία ἀκόμη ἱστορική καί γραπτή, Κανονική καταγγελία, ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Κανονολόγου και ὁσίου Γέροντος Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου («Τά Δύο Ἄκρα», σελ. 89).

Ἐν κατακλείδι καί συγκριτικῶς: εἰς την ἐπίσημον ἱστοσελίδα τοῦ Οἱκουμενικοῦ Πατριαρχείου, εἰς τον βίο τοῦ οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου Μελετίου Β΄ (Μεταξάκη) γίνεται καθαρή ἀναφορά, ὅτι ὁ ἀντι-Κανονικός πατριάρχης Κων/Πόλεως ΑΝΕΓΝΩΡΙΣΕ (ἄνευ Οἰκουμενικῆς καί Πανορθοδόξου Συνοδικῆς διαγνώμης) την ἱερωσύνη (sic) τῶν Ἀγγλικανῶν!

Tί στράβωσε κατά την πατριαρχική και ἀρχιεπισκοπική καριέρα τοῦ ἀνδρός; Ποιᾶ Μασσωνική Στοᾶ ἤ καί ποιος πανοῦργος διάβολος τοῦ γύρισε τά μυαλά; Ξαφνικά και ὅλως παραδόξως, οἱ ἐν Κύπρῳ αἱρετικώτατοι προσηλυτιστές Λουθηροκαλβίνοι, ἀνεγνωρίσθησαν εἰς την πορεία, ὡς ἔχωντες ἱερωσύνη; Ἀπό πού την ἔλαβαν; Ἀπό τον θεομάχο Μεταξάκη; Κύριε ἐλέησον!

Δηλαδή, για θα θέσουμε και ἕνα καλό ἐπιλογικόν ἐρώτημα: εἶναι ἤ ὄχι, διαγαλαξιακῶς φανερώτατον, ἡ μεγίστη αἱρετίζουσα ἀπόκλισις και μείζωνα ἀντίφασις ἐν τοῖς σημεῖοις, ἐκ τῶν σωρηδόν κακόδοξων ἐνεργειῶν του· δηλ. ἀπό τῆς ἀρχικῆς Ἁγιοταφιτικῆς πορείας του, ἔπειτα ὡς Μητροπολίτης Κιτίου και μετέπειτα σε ἀρχιεπίσκοπον καί πατριάρχην; Πῶς ἐξηγεῖται, ἐπιστημονικῶς, ἀλλά και Κανονικῶς, το φαινόμενο τοῦτο; Ὁμολογητής Κιτιεύς, ἤ μήπως, Μασσώνος και Ἀρχιοἰκουμενιστής Νεοφαναριώτης; Προφήτης, ἤ μᾶλλον ψευδοπροφήτης; Ὀρθόδοξος ἤ ἑτερόδοξος; Ἐξομώτης ἤ ἀποστάτης; Ποιμήν ἤ ἀρχιλυκοποιμήν; Αἱρετικός ἤ αἱρεσιάρχης; Ἰούδας ἤ Βησσαρίων; Βαρλαάμ ἤ Καλέκας; Διαλέγετε και παίρνετε…


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

Δεῖτε το ὁλοκληρωμένον ΕΔΩ σε PDF στο GOOGLE.DRIVE

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, [ΜΕΡΟΣ Α΄] ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΦΑΛΩΝ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΛΟΓΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΓΙΑΓΚΟΥ


ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΦΑΛΩΝ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΛΟΓΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΓΙΑΓΚΟΥ

ΜΕΡΟΣ Α΄
τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη



ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΚΡΙΤΙΚΟΓΡΑΦΙΑΣ:

  1. ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΑΤΖΑΜΗΔΩΝ «SNIPERS» Ο π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ.
  2. ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΙΚΕΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ.
  3. ΠΟΙΕΣ ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ;
  4. ΕΝΤΙΜΗ ΔΙΚΑΙΑ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ: ΤΩΝ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ.
  5. ΠΟΥ ΑΠΟΣΚΟΠΕΙ Η ΑΔΙΑΚΡΙΤΗ ΚΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗ/ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ;
  6. ΒΛΑΣΦΗΜΟΣ Ο ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΟΙΣΤΡΟΣ ΤΩΝ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΩΝ.
  7. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΨΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΦΩΤΙΟΥ;
  8. ΕΝ ΤΕΛΕΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ ΤΙ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΕΙΝΑΙ; ΜΑΣΣΩΝΟΣ Ἤ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ;





A´. ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΑΤΖΑΜΗΔΩΝ «SNIPERS» Ο π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ.

Μία «ἐπιστημονική» μελέτη ἀνάμεσα στις τόσες ἄλλες πού συνηγορῶσιν ὑπέρ τῆς δῆθεν ὀρθοδοξίας και καλοδοξίας τῆς «Ἁγίας και Μεγάλης Συνόδου» φιλοδοξεῖ μᾶλλον να ταράξει (γράφε κατά-θολώσει) τά νερά και να δημιουργήσει τινά κρίσιν συνειδήσεως, κατά τῶν φιλενωτικῶν Ὀρθοδόξων, δηλ. ἐπί τοῦ πολυχρόνιου ἀγώνος τῶν ἀντιοικουμενιστῶν κατά τῶν ἐπίδοξων και ἐπικυρίαρχων κακοδόξων Οἰκουμενιστῶν εἶναι το ἐκτενές, «ἀποδεικτικόν» κείμενον, τοῦ σεβαστοῦ Καθηγητοῦ καί Κανονολόγου κυρίου Θεοδώρου Γιάγκου: Πτυχές πού ἀποσιωπήθησαν στον δημόσιο διάλογο περί τῆς Ἁγίας και Μεγάλης Συνόδου (Α΄ Μέρος). Ἤδη ἀπό την μόλις πρῶτην παράγραφον, ὁ κάθε καλοπροαίρετος ἀναγνώστης ἔρχεται ἀντιμέτωπος, τετράκις φορές (και εἰς την ἐν ἐξελίξει μελέτη πλειστάκις! φορές) περί τοῦ ὁνόματος ἑνός ἐκ τῶν ἀρχηγετῶν τῶν Ὀρθοδόξων ἀντιοικουμενιστῶν και Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου και Πατρολόγου π. Θεοδώρου Ζήση. Δίδεται δηλαδή ἐξ ἀρχῆς, μιᾶ εἰσαγωγική καί προκαταβολική αἴσθησις, ὅτι ἡ μελέτη τοῦ κ. Θ. Γιάγκου πρόκειται νά περιστραφεῖ γύρω ἀπό την σημαίνουσα προσωπικότητα (περί τῶν ἀκαδημαϊκῶν βέβαια πραχθέντων, γραφθέντων και λεχθέντων) τοῦ Γέροντος Καθηγητοῦ π. Θ. Ζήση.

Ἐξάπαντος ὁ τίτλος τῆς ἄνωθεν μελέτης τοῦ περίφημου Καθηγητοῦ τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου κ. Θ. Γιάγκου ἀδικεῖ τό ὅλον «ἀποδεικτικόν» περιεχόμενόν της μιᾶς και ὁ πλέον ἰδανικός τίτλος της, ὄφειλεν μᾶλλον να ἦτο: 1. Ἡ «ἐπιστημονική» και «φιλάδελφος» ἐξόντωσις με το γάντι κατά τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση· 2.  Περασμένα ναί. Ξεχασμένα ὄχι! Βιός και Πολιτεία τινός ἡμέτερου καί δεδιωγμένου-ἀκαδημαϊκοῦ Φαναριώτη· 3. Βαρθολομαι[ν]ομαχίες πῦξ-λᾶξ μετά τοῦ ἀέρος: Σφαγή μέ το βελούδινο σαρίκι κατά τοῦ πρωτομάστορος παπα-Θόδωρου τοῦ Οἰκουμενιστομάστιξ και ὅτι ἄλλο σε ταυτόσημο μοτίβο φανταστεῖ ὁ νοῦς σας…

Με ἁπλούστερα λόγια, το κύριον και ἀρχικόν «αὐθαίρετον» συμπέρασμα πού ὁ ἀγαπητός κ. Θ. Γιάγκου  δημιουργεῖ, «τεχνολογικῶς», εἰς την ἀρχικήν μόλις παράγραφον, εἶναι: ὅτι ὁ νῦν παραδοσιακός και ἀντιοικουμενιστής Κληρικός και Καθηγητής π. Θ. Ζήσης, ὁ ὁποῖος  χάλασεν τῷ ὄντι ἀποδεικτικῶς καί για τά καλά την ψευδοΟἰκουμενική, «Σύνοδο τῶν Ἀρχιοικουμενιστῶν», κάποτε ἦτο δεινός (!) οἰκουμενιστής καθῶς και στιβαρός πρωτεργάτης καί συνεργάτης, εἰς τάς προετοιμασίας τῆς περιλάλητου και πολύ-προσδοκούμενης Πανορθόδοξης Συνόδου, μιᾶς και ἦτο Ἀκαδημαϊκός Σύμβουλος, Κληρικός καθῶς και ἐκπρόσωπος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἰς τοῦς Διαχριστιανικούς κ.ἄ. Θεολογικούς Διαλόγους κ.ο.κ.

Και τοῦτο ᾆραγέ, εἶναι πράγματι ἕνα αὐθεντικό ἐπιχείρημα, οὐσιαστικόν καί σοβαρόν, ἤ αὐθόρμητο, διά την τόσο, ἀδίστακτη πολεμική, κατά τοῦ πατρός Θεοδώρου, τινός φωτισμένου Ἱερέως τοῦ Θεοῦ, ἤ ἔστω αὐστηρῶς νοούμενον τι ἀκαδημαϊκόν ἐπιχείρημα ὑπό τινός ἔγκριτου (;) Κανονολόγου διά την de facto «ὀρθοδοξοποίησιν» τῆς “Συνόδου τῶν ἀρχιΛήσταρχων” οἰκουμενιστῶν; Τοῦτες μᾶλλον, ἦτο και εἶναι, οἱ πλέον σημαίνουσες (!) «πτυχές πού ἀποσιωπήθηκαν» στο δημόσιο διάλογο περί τῆς θεολογικά και ἐκκλησιολογικά, ἀποτυχημένης Συνάξεως, εἰς το Κολυμπάριον; Ὁ παρελθοντικός ἀκαδημαϊκός, βίος και πολιτεία ἐν τῷ Φαναρίῳ, τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση; Καταλάβατε ἀδελφοί και πατέρες ποῦ το πάω; Ἔχομεν πάντως ἀρκετή ἐμπιστοσύνη εἰς τά διανοητικά κ.ἄ. ἀντανακλαστικά σας. Πληρώνει δηλαδή, το Ἑλληνικόν δημόσιον, ἀπό τον κορβανά τοῦ κάθε φτωχούλη και πικραμένου τοῦ Θεοῦ τους καιροσκόπους καί βεβολευμένους Καθηγητάς παλιο-ψυθιριστάς (αὐλικοῦς τοῦ Λατινόφρωνος Πατριάρχου κυρίου Βαρθολομαίου) ἵνα ἐξερευνῶσιν, το παρελθόν τοῦ κάθε Ζήση, ἵνα το ἐξυψώσουσι σε ὑψηλήν ἀερολόγια ἐπιστημολογίαν (sic).

Σ΄ ὅλα αὐτά φυσικά, ὁ π. Θ. Ζήσης, δεν ἔχει ἀνάγκη ἀπό μαθητευόμενους και νεοδαμώδεις δικηγόρους, μιᾶς καί ἔδωσε με πάσα σαφήνεια τις προαπαιτούμενες, προφορικές, γραπτές και βιντεσκοπημένες ἐξηγήσεις/ἀπαντήσεις και μᾶς ξεκαθάρισεν σχεδόν πάμπολλα, ἀμφιλεγόμενα σημεία, διά την παρελθοντική «αἰχμαλωσία» του ὅπως και την ἔξοδό του, ἀπό το Οἰκουμενιστικόν δύσοσμο περιβάλλον, τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων/Πόλεως. Και ἐν τάχει μνημονεύω, συνοπτικῶς, το πλέον σημαντικόν σημείον, ὅτι μᾶς ἐδήλωσεν ἀπερίφραστα:  ὅτι ΟΥΔΕΠΟΤΕ ὑπήρξεν Οἰκουμενιστής καθότι μόλις ἀντελήφθηκεν τά οἰκουμενιστικά τερτίπια (Συμπροσευχές μετά τῶν Αἱρετικῶν και Σχισματικῶν κ.ο.κ.) τῶν Νεοφαναριωτῶν ἀποστασιωποιήθηκεν ἔγκαιρα ἀπ΄ αὐτούς, ἄχρι τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ διωγμοῦ και τῆς ἀπολύσεώς του μά κυρίως λόγῳ τῆς Ἡράκλειας στάσις του ἐπί τῆς ἐπισήμου και ρωμαλέας καταδίκης, τοῦ ἰησουΐτικου Οὐνιτισμοῦ, κατά τῆς πρό Μπαλαμάντ ἐποχῆς.

Ἵσως, σεβαστέ μας δάσκαλε καί πατέρα Θεόδωρε, ἕνα εἰδικόν καί λεπτομερέστατον, αὐτο-βιογραφικόν τομίδιον, να εἶναι πολύτιμον, διά τις παροῦσες, ἐπόμενες καί μεθεπόμενες γενεές, δηλ. τά ἄκρως σημαντικά στοιχεία («ὀνόματα και διευθύνσεις») καί ὅσα δηλ. ΔΕΝ ἔγιναν ἤδη, εὐρέως γνωστά, δηλ. πρό, κατά και μετά τῆς ἡρωϊκῆς ἐξόδου σας ἀπό το Οἰκουμενιστικόν περιβάλλον τους, οὔτως ὥστε, οἱ  κακόβουλοι και προκατειλημμένοι, μίσθαρνοι συκοφάντες σας και τά ἐλεϊνά φερέφωνα και τσιράκια τοῦ ἀρχιοικουμενιστοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, να εἶναι αὐθωρεῖ , εἰς διπλοῦν και εἰς τριπλοῦν αὐτο[ἀξιο]κατάκριτοι.

Μᾶλλον, και πάλι πρόκειται διά τυχούσας συμπτώσεως, πού ὁ τετραπέρατος καθ. Γιάγκου ἐξεσκόνισεν, σχεδόν τά ἅπαντα ἀκαδημαϊκά βιβλιογραφικά γραφθέντα τοῦ Καθηγητοῦ Ζήση, πλήν τῶν ὅσων ἄμεσα ἀφορῶσι, περί και ἐπί, τοῦ ἐκκλησιολογικοῦ ζητήματος, πού (δῆθεν) τόν ἀπασχολεῖ ἐπιστημανικά. Το ζήτημα ἀδελφοί και πατέρες εἶναι: περί τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ και «ἐκκλησιαστικοῦ» ὅρου «Ἑτερόδοξη Ἐκκλησία» και ἅρα συνεπῶς βαθειά Ἐκκλησιολογικόν και Κανονικο-δογματολογικόν. Το πολύ σπουδαίον και περίφημον συγγραφικόν ἔργον του Πατρολόγου π.Θ.Ζ. περί τῆς Ὀρθοδοξου και Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας εἶναι: Τά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας (Οἰκουμενισμός και Παπισμός), ἐκδόσεις: Βρυέννιος, Θες/νίκη 2004, σς. 442. Καθῶς και διά το ζήτημα τῶν ΠΣΕευδώνυμων Διαθρησκειακῶν Διαλόγων, δεῖτε ἕνα ἀκόμη βαρυσήμαντον και πολυδιαβασμένο βιβλίον του: Διαθρησκειακές Συναντήσεις (Ἄρνηση τοῦ Εὐαγγελίου και προσβολή τῶν Ἁγίων Μαρτυρῶν),  ἐκδόσεις: Βρυέννιος, Θες/νίκη 2003, σς. 134. Διά τοῦτα τά δύο Ἐκκλησιολογικά ἀκαδημαϊκά ἐγχειρίδια, εἰς την μελέτη τοῦ  κ. Γιάγκου, ἐπικρατεῖ και τηρεῖ «ἄκρα τοῦ τάφου σιωπῆ»…! Ἄραγέ γιατί;



Β΄. ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΙΚΕΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩΝ.

 Ἀπό την ἄλλη ὅμως, διά τον σημερινόν, καθόλα ὕποπτον, και μείζωνα «συμβουλευτικόν ῥόλον» τῆς κυρίας Ἐλισάβετ Προδρόμου -ἐξ ἀμερικανικο-Σιωνιστικῶν Ὑπηρεσιῶν ὁρμώμενη- εἰς το ἀλλοτριωμένον Φανάριον ποιά ἀλλά καί τί ἀκριβῆ στοιχεία ἔχει να μᾶς παραθέσει, ἀποδεικτικῶς, ὁ  Κανονολόγος κ. Θ. Γιάγκου; Προφανῶς, τίποτε ἀπολύτως! Στο σήμερα ὅμως θεωροῦμε, ὅτι μᾶς ἐνδιαφέρει κυρίως ἡ κα Προδρόμου και οἱ σύν αὐτῇ και ὄχι ὁ Ζήσης και οἱ συν αὐτῷ.

Γιά τά ἑκατομμύρια ὅμως τῶν δολλαρίων (;!) και τῶν εὐρῶν (!!) πού ἐξοδεύθησαν (!!!) ἐν μέσῳ ἀφόρητης οἰκονομικῆς ἀνέχειας και δυσπραγίας  διά τῆς συγκλήσεως τοῦ ἐν λόγῳ, ὀργανωσιακοῦ καί πολιτικοθρησκευτικοῦ φιάσκου, τί «Κανονικά» στοιχεία διαθέτει (;) να μᾶς ἀποκαλύψει (sic) ὁ «Ἀστυνόμος Σαΐνης» κ. Γιάγκου; Μᾶλλον και πάλι τίποτε, διότι και να ἐγνώριζεν το ἐλάχιστον δεν θα ἐρίσκαρεν ἔτσι ἐπιπόλαια την πολύτιμη ἀκαδημαϊκή θεσούλα του. Ποῦ πῆγεν ὅμως ἡ περίφημος, ποιμαντική Οἰκονομία [και χρηματοπιστωτική οἰκονομία] εἰς την διασπάθησιν καί κατασπατάλησιν τόσου τεράστιου, Ἐκκλησιαστικοῦ πλούτου, κατά τῆς διεξαγωγῆς τινός ἀμερικανοποίητου ὑπερθεάματος (talentshow) τῆς Κρήτης, καθότι ἄχρι τοῦ νῦν, οἱ οὐρές στα συσίτια εἶναι ἀκόμη ἀνεξάληπτες και ὁ δύσμοιρος κοσμάκης βεβυθισμένος στα οἰκιακά του χρέη; Μᾶλλον, πῆγε περίπατον, μιᾶς και κυριαρχεῖ πλέον στους κόλπους τῶν ρασοφόρων καί μεγαλόσχημων κληρικῶν το ἀφιλάδελφον και ἀφιλάνθρωπον. Δεν ἦτο μέγα ἀντι-Κανονικόν ὁλίσθημα, ἡ νεόπλουτη διεξαγωγή, τέτοιας κακοΣυνόδου; Σαφῶς και ἦτο, εἶναι, και θα παραμένει ἔτσι στιγματισμένη ἐσαεῖ. Τι μᾶς διδάσκει λοιπόν το γράμμα ἀλλά και το πνεῦμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων; Ρωτῆστε τον εἰδικόν ἐπ΄αὐτοῦ, τον Κανονολόγο κ. Γιάγκου. Πῶς ἀκριβῶς, θα ἐπωμισθῶσιν, τον λογαριασμό τῶν ἑκατομμυρίων οἱ Δέκα -ἐν ἀποστασίᾳ- Ἐκκλησίες; Θα ἐκδώσει μᾶλλον ἐπίσημον ἤ και ἀνεπίσημον ἱραδές το ἀμερικανόπληκτον Πατριαρχεῖον τοῦ Βοσπόρου.

Ἐπίσης, διά την παρελθούσα ἀντι-Κανονική ἐνθρόνησιν (πρόσφατη καταγγελία, ἀποδεικτική καί βαρύνουσα ἐκ τινός περίφημου ἀρθρογραφίας τοῦ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ») τοῦ Παναγιωτάτου Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου τι δύναται να μᾶς πεῖ ὁ Γιάγκου; Ἄς τολμήσει να μᾶς πεῖ το ἐλάχιστον και θα ἀκολουθήσει, πολύ πιθανόν, μία ἀκόμη νέα ἡρωϊκή ἔξοδος…! Διά τις ἀντι-Κανονικές Συμπροσευχές και τά περί τοῦ ἀνίερου  τελετουργικοῦ τῶν Μεικτῶν Γάμων, τι σόϊ ἐπιστημονική γνώμη, ἔχει ὁ ἴδιος; Σιγά μην εἶναι ἡ ἄποψις του «ἐπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσιν». Διά το θεοκατάρατον Μεταθετόν καί την εἰς τριπλοῦν μοιχεπιβασίαν τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπολίτου τῆς συμβασιλεύουσας Πόλης τῆς Θεσσαλονίκης κ. Ἀνθίμου ποῖον ἀκριβῶς εἶναι, το Κανονικόν ἐπιτίμιον, πού προνοεῖται ἀπό τήν παραδεδωμένη πρᾶξιν τῆς Ἐκκλησίας και ποιᾶ ἡ ἐπιστημονική ἄποψις τοῦ Κανονολόγου κ. Καθηγητοῦ; Δεν δύναται νά ἔχει ἄποψιν, μιᾶς και ὁ κατά σάρκαν ἀδελφός του, εἶναι τις μέγας συμβουλάτωρ τοῦ τρις-μοιχεπιβάτου καί σεβασμιωτάτου γέροντος κ. Ἀνθίμου. Διά την ἀντι-Κανονική και παράνομη πατριαρχία τοῦ νῦν Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ. Θεοφίλου ποιᾶ εἶναι ἡ Κανονολογική ἄποψις τοῦ κ. Γιάγκου; «Ἐμεῖς οἱ τρεῖς οἱ φίλοι πού τρῶμεν το σταφύλι»; Διά τά ὅσα ἀποκαλυπτικά ἔγγραφα καταγγέλει -ὁ ἐν διωγμῷ- Ἁγιοταφίτης Μοναχός Ἀρκάδιος Ἁγιοσαββαΐτης (ὅπου τά ἐδημοσίευσεν ἀποκλειστικῶς, τό Ἱστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», και ἀναδημοσιεύθησαν ἐπίσης σε ἄλλα ἀξιόλογα ἱστολόγια) περί το ἀντι-Κανονικόν ξεπούλημα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας τῆς Σιωνίτιδος και Παλαιστιανικῆς Γῆς, ὑπό τοῦ ἰδίου (ἄνευ Συνοδικῆς διαγνώμης) πατρ. κ. Θεοφίλου, τί πράγμα δύναται να ἐπιχειρηματολογήσει ὁ στενός συμβουλάτωρ και συνεργάτης αὐτοῦ κύριος Θεόδωρος Γιάγκου; Για τολμήστε καί ἐρωτήστε τον κατά την διάρκεια τῶν δημοσίων διαλέξεων του γιά να ψυχολογήσετε ἀντιδράσεις…

 Ὡστόσον, κάτι πού μᾶς καίγει ἅπαντες: διά τήν ἄτοπην, αὐθαίρετην, μεγαλοϊδεοληπτική καί  Βενιζελικήν, Πατριαρχικήν Πράξιν τοῦ 1928, περί τῶν δῆθεν «Νέων Χωρῶν» ποιᾶ εἶναι ἡ Ἱεροκανονική και ἐπιστημολογική ἀλήθεια τοῦ πράγματος; Γνωστό το ἀντι-Κανονικόν, τραγελαφικόν και πατριδοκάπηλον ποίημα, ὅτι οἱ δῆθεν Νέες Χῶρες ἦταν, εἶναι και θα παραμένωσιν εἰς αἰῶνας αἰώνων εἰς το αἰχμάλωτον Φανάριον. Τώρα πῶς δύναται τις ταλαίπωρος αἰχμάλωτος να (συν)αἰχμαλωτίζει, ἀπελεύθερους, μᾶλλον ἐναπόκειτο εἰς την Ψυχιατρική Ἔρευνα.  Ἔχωσι διαφορετικήν ἀντίληψιν τῶν πραγμάτων ὁ Γιάγκου και οἱ σύν αὐτῷ; Μεταξύ μας (μη διαρεύσει παρακαλῶ) δέν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ὅποια ἄποψίς του μιᾶς και εἶναι φανατικός θαμώνας τῆς Μεταπατερικῆς Λέσχης τῶν θολοΘεολογικῶν Σπουδῶν στην Ἀκαδημία τοῦ Βόλου. Ποιᾶ ἦτο ἡ πάγια Κανονική και Δογματολογική στάσις τῆς Ἁγιοπνευματικῆς Συνοδικότητος τῶν Ὀρθοδόξων ἕναντι τῶν ἀμετανόητων Αἱρεσιαρχῶν καί αἱρετικῶν ὁπαδῶν τους; Ὁ ἀνίερος και καινοφανής πιθηκισμός -ἐκ Βατικάνειας παρασυναγωγῆς- «θεσμός τῶν Παρατηρητῶν»; Μήπως ἦτο και ἰδική σας κοιλιόπνευστος και διαβολόπνευστος ἐπινόησις κύριε Γιάγκου; Γνωρίζει κανεῖς σας, ἔστω, την ἐπιστημονική ἄποψιν τοῦ κ. Γιάγκου, διά την παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤ ἔστω την προσωπική γνώμη του, διά την Νεορθόδοξον Μεταπατερική Αἵρεσιν; Συμφωνεῖ εἰς την ἀντισυνταγματική, ἐθνοκτόνα και ἀντι-Κανονική δημιουργία τῶν Μωαμεθανικῶν ἰσλαμικῶν Σπουδῶν εἰς την ὀρθόδοξον Θεολογική Σχολήν τοῦ ΑΠΘ; Ἐξάπαντος διά την Γνωστικίζουσαν Αἵρεσιν τοῦ (νέο)Νικολαϊτισμοῦ («ἡ χαρᾶ τοῦ ἕρωτα» και ἄλλα τινά νεορθόδοξα μασκαραλίκια) θα πρέπει μᾶλλον να ἀποταθεῖτε εἰς τον χαρισματικό κληρικόν π. Βαρνάβα Γιάγκου και τον πνευματικόν μέντορα ὅλων αὐτῶν τον γλυκούλη Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Δημητριάδος κύριον Ἰγνάτιον.

Γ΄. ΠΟΙΕΣ ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ;

Τώρα εἰς το δεύτερον σημεῖον (2) τῆς μελέτης τοῦ Κανονολόγου κ. Θ. Γιάγκου εἰς την μόλις τρίτην παράγραφον, καταγράφει, την ἑξῆς διευκρίνησιν με σημεῖον ἀναφορᾶς σαφῶς την ἐκκλησιαστικότητα ἤ μη τῶν ἑτεροδόξων:

« πιλογή τς Οκονομίας ταν κυρίαρχη διαχρονικά σε σχέση με την πράξη τς κρίβειας. ξαιρέσεις ποτελον ο περιπτώσεις κατά τις ποες κκλησία φίστατο την πειλητική προπαγάνδα τν τεροδόξων, δίως κατά την Τουρκοκρατία».

Μία πτυχή πού μᾶς ἀποσιωπεῖ (ἐλπίζω ὄχι σκόπιμα) στην ὅλη συνάφεια ὁ ἐκλεκτός Καθηγητής τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου κ. Θ.Γ., εἶναι κατά πρῶτον: ὅτι ἡ διαχρονική ἐπιλογή τῆς Ποιμαντικῆς και Συνοδικῆς, ἐξάπαντος Χαρισματικῆς Οἰκονομίας, γινόταν ἀπό τους ἔχωντας τό εἰδικόν χάρισμα τῆς «διακρίσεως τῶν πνευμάτων», δηλ. Διακριτικούς, Φωτισμένους καί Θεοφόρους Ἁγίους Πατέρες· ἆραγέ, ποῖος Συνοδικός/Ἀρχιερέας ἐν τῷ Κολυμπάριῳ εἶχεν ἐνεργοποιημένον τέτοιον ἁγιοπνευματικόν Χάρισμα, και ὑπέγραψεν ὅμως, τά παμπόνηρα Κείμενα τοῦ Σατανᾶ; Προφανῶς… κανένας τους! Δύναται να μᾶς ἐνημερώσει ὁ κ. Γιάγκου, ἐπιστημονικά, διά την Χαρισματική διάσταση τοῦ ζητήματος ἤ ὄχι; Πῶς δύναται νά ἀσκηθεῖ ὑπό τινάς Συνόδου ἡ πολύτιμη ποιμαντική Οἰκονομία ἄν δεν δύνανται οἱ Συνοδικοί ρασοφοροῦντες, να ἀναγνωρίζωσι και να διακρίνωσι, ἀπλανῶς και ἀλαθήτως, τοῦ μετανοοῦντες και μή ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἑτεροδόξους/αἱρετικούς;

Κατά δεύτερον: ἐκ μίας ἄλλης ὁπτικῆς ἔχει δίκαιον ὁ κ. Γιάγκου ὅταν γράφει, ὅτι ἡ ποιμαντική Οἰκονομία ἦτο [και εἶναι εὐελπιστοῦμεν] κυρίαρχη διαχρονικά, ὅμως κάτω ἀπό ποιές ἀκριβῶς, ἄλλες, ἀπαρασάλευτα,  ὀρθόδοξες προϋποθέσεις, και ἱστορικές συνθῆκες πέραν τῆς (προ)αναφερομένης; Ἐνεργεῖτο δηλαδή κάποτε, ἡ ποιμαντική Οἰκονομία, εἴτε προσωρινά εἴτε και μόνιμα, εἰς βάρος τῆς ποιμαντικῆς Κανονικοδογματολογικῆς Ἀκρίβειας; Σε ποῖον σημεῖον τῆς Ἱστορίας τῶν Δογμάτων; Ἐνεργεῖτο ἡ θεανθρωπολογική και χαρισματική Οἰκονομία βάσει τινός διανουμενίστικου ἐπιστημονισμοῦ, φιλοσοφισμοῦ ἤ καί μαθηματικοῦ κ.ο.κ. οὑμανιστικοῦ (προ)ὑπολογισμοῦ; Και ἄν ὑφίστατο καταφατική ἀπάντησις κ. Γιάγκου και οἱ σῦν αὐτῷ ΚΑΙΡΟΣκοποῦντες καθηγηταί, ἀναμένωμεν προφανῶς, τό ποιός, ποῦ, πότε καί τό γιατί, διεπράχθην, τέτοιον ἀπαράδεκτον ἀνοσιούργημα; Διενεργεῖτο μῆπως, διαχρονικῶς, ἄνευ ὅρων και ὁρίων, δίχως τινά πατερικά Χαρισματικόν, Πνευματικόν, Ἐκκλησιολογικόν και Θεολογικόν ὑπόβαθρον ἤ καί πλαίσιον; Οἱ τοῦ τελευταίου αἰῶνα, Διαχριστιανικοί και Διαθρησκευτικοί Διάλογοι, κάτω ἀπό ποιές ἀκριβῶς προϋποθέσεις, διεξάγονται, σεβαστέ μας κ. Γιάγκου; Κακόδοξες ἤ ἑτερόδοξες;

Τρίτον: Ἀναντίρρητη και σημαίνουσα, ὀρθή προϋπόθεσις τινάς Ἁγιοπνευματικῆς Συνοδικῆς ἐπιλογῆς, τῆς Ποιμαντικῆς ἤ και Χαρισματικῆς Οἰκονομίας, δεν ἦτο και εἶναι, ἡ ἐν Χριστῷ Μετάνοιᾳ, και ἡ ἄμεση ἐγκατάλειψις τῶν αἱρετικῶν/ἑτεροδόξων ἀπό τά δίκτυα τῆς αἱρετικῆς πλάνης και ἀσεβοῦς κακοδοξίας και κακοτοπιᾶς τους; Ἀπεφάσισαν π.χ. ὁ πάπας Φραγκίσκος ἤ οἱ Μονοφυσίται ψευδοΠατριάρχαι τῶν Ἀρμενίων, Κοπτῶν και Συροϊακωβιτῶν, να ἀρνηθῶσιν ριζιδόν, τάς ἀντιχρίστους Ἀρειανίζουσας, Πνευματομάχας, Μονοθελητικάς και Μονοφυσίτικας αἱρέσεις τους;  Ὡς γνωστόν ἡ ἔνταξις τῶν ἑτεροδόξων/αἱρετικῶν/σχισματικῶν ἀλλά και Αἱρεσιαρχῶν εἰς την Ἐκκλησία, γινόταν, ναι μέν με την ἐπιλογή τῆς ποιμαντικῆς Οἰκονομίας ἀλλά διά τῆς ἐν Χριστῷ Μετανοίας ἐκ τῶν ὅποιων διαχρονικῶν κακοδόξων. Ὑφίστατο ἄλλη ὁδός, ἀξιότιμε κ. Γιάγκου, πλύν τῆς Ὑποστατικῆς Ἀλήθειας και τῆς Θεανθρώπινης συν-Ὁδοῦ; Ἡ ὁντολογική Χαρισματική Μετάνοια τῶν μετανοούντων ἑτεροδόξων, δεν ἦτο και εἶναι αὐτή πού (συν-Ὁδῷ) ἐνεργοποιοῦσεν καί την ἀνάλογη  τῶν πολυ-ποίκιλων περιπτώσεων, Ἐκκλησιαστική Οἰκονομία ἐκ των θεοείκελων Ἁγίων Πατέρων; Ποιᾶ εἶναι ἀκριβῶς και τί εἴδους ποιμαντική Οἰκονομία (δι)ἐνεργήθην εἰς το Κολυμπάριον;

Ἡ «ποιμαντική Οἰκονομία» τῆς «Συνοδικῆς ἀσυναρτησίας», τουτέστιν τῆς συντεταγμένης παρα-οἰκονομικῆς ἀλλοιώσεως καί ἀπαράδεκτης διαστροφῆς, ἀλλά και παραχάραξις, τῆς Ποιμαντικῆς Ἐκκλησιολογικῆς και Δογματολογικο-κανονικῆς Ἀκρίβειας; Ἡ πλέον ἄτοπα, θεσμοθετημένη και διοικητική, ἐκκλησιοποίησις τῶν «Ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν», θα εἶναι μία προσωρινή (λ.χ. Οἰκουμενιστικός «Ἀχρικαιρισμός») ἤ μία μόνιμη «ποιμαντική Οἰκονομία» (λ.χ. Οἰκουμενιστικός Δογματισμός); Και διά ποιές ἀκριβῶς «ἱστορικές» ἑτερόδοξες «Ἐκκλησίες» πρόκειται να ἀσκηθεῖ ἡ ἐν Κολυμπάριῳ ληστρικο-Οἰκονομία; Ἀλλά ὅμως, ᾆραγέ, πόσες χιλιάδες ἤ και πόσα ἑκατομμύρια ἑτεροδόξων ἔθεσαν, ἐπίσημον ἤ ἔστω ἀνεπίσημον, αἴτημα ὅπως ἐπιστρέψωσιν ἐν Μετανοίᾳ, εἰς την Ὀρθόδοξον Καθολική Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας;  Ποιός/οί μεγαλόσχημοι ἑτερόδοξοι (π.χ. Αἱρεσιάρχαι, τουλάχιστον ἐκ τῶν «Παρατηρητῶν» ἐκπροσώπων) ἔχωσιν τέτοιαν καλή προδιάθεσιν τῆς ἐπιστροφῆς στον συν-Ὁδικόν Οἴκον τοῦ Πατρός μας; Γιατί τοῦτη ἡ πτυχή ἀπεσιωπεῖτο ὑπό τοῦ Καθηγητοῦ κ. Γιάγκου, δεν δύναμαι διόλου ὁ ταλαίπωρος, να το κατανοήσω. Ἔχει, ἤ δεν ἔχει, ὁ ἐλλογιμώτατος Καθηγητής τις πιο πάνω θεο-λογικές κ.ἄ. τόσες πληροφορίες πού μᾶς ἀπασχολῶσιν; Ἀλλά, μιᾶς και εἶναι στενός συνεργάτης τῶν Νεοφαναριωτῶν, ἄς μᾶς ὑ[ἀ]ποδείξει ὑπεύθυνα, ἔντιμα και ἀκριβοδίκαια, ποιοί ἀκριβῶς, ἐκ τῶν (πολύ)ἀμφότερων μερῶν εἰς τοῦς Θεολογικούς και Θρησκειολογικούς Διαλόγους, ἐπιθυμῶσιν τελικῶς, να ἐγκαταλείψωσιν, τίς «Ἑτερόδοξες και Ἑτερόθρησκες Ἐκκλησίες» τους…(;!) Ὑπάρχει ἔστω και ΕΝΑΣ (!)… καρδινάλιος ἤ πάστωρ μετά τῆς κουστωδίας/ἐνορίας αὐτοῦ;

Και διά το δεύτερον μέρος τῆς πιο πάνω ἐμφάσεως, ἀδυνατῶ προσωπικά να συνειδητοποιήσω, γιατί σώνει και καλά ἡ συστηματική, ἑτερόδοξη προπαγάνδα, να τοποθετεῖται, μονότροπα, εἰς το χρονοντούλαπον τῆς (προ)ἱστορίας ἐπί π.χ. τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας; Ἔχει πάψει  δηλ. την σἠμερον, να διενεργεῖται, τινά ἑτερόδοξη και κακόβουλη προπαγάνδα κατά τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν κ.ἄ. ἀρχέγονων πολιτισμῶν εἴτε ἀπό τους Φραγκοπαπικούς Ἰησουΐτες και γενοκτόνους Οὐνῖτες, εἴτε ἐκ τῶν Λουθηροκαλβίνων/Προτεσταντῶν ἱμπεριαλιστῶν; Ἤ μήπως, ὁ κ. Γιάγκου, θεωρεῖ και ρεμβάζει ὀνειροπόλα, ὅτι το Π.Σ.Ε. δεν εἶναι ἕνα σημαίνων ἐργαλεῖον προπαγάνδας, ἐλεγχόμενον ὑπό τῶν Σιωνιστικῶν καί σκοτεινῶν δυνάμεων, τουτέστιν τῶν γνωστών σε ὅλους μας Μαμωνίδειον κλάμπ, τῶν Ἑλιστιστῶν; Ἐξάπαντος να ὑπενθυμίσομεν στον ἀξιόλογο κύριον Καθηγητή ὅτι το Πατριαρχεῖον Κων/Πόλεως ἤ και ἡ Ἀρχιεπισκοπή Κύπρου καθῶς και ἡ Ἀρχιεπισκοπή Ἀλβανίας κ.ἄ. ἐμπερίστατα πατριαρχεία τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ἐμπίπτωσι ἀκόμη, εἰς την γεωστρατηγική σφαίρα και τόν πολιτικό ἔλεγχο τῆς Κεμαλικῆς Τουρκοκρατίας και Ἰσλαμολαγνείας… ἄρα συνεπῶς και κατά την γιαγκουλίστικη λογική, δηλ. κατά βάσιν με την ἰδική του ἀποδεικτικήν ἐπιχειρηματολογία, λ.χ. το Φανάριον, εἶναι ἄκρως ἐπιρρεπές και αἰχμάλωτον εἰς την ἑτερόδοξην (καθῶς και ἑτερόθρησκη: π.χ. «Ἱεροκορανισμός») προπαγάνδα… τῶν Ἑτερόδοξων Ἐκκλησιῶν! Διά το Τουρκοκρατούμενον Φανάριον π.χ. δεν θά ἔπρεπε να χρησιμοποιηθεῖ, ἡ ἑξαίρεσις, τῆς Ποιμαντικῆς Ακρίβειας; Δεν ἀσκοῦντο τρομακτικές, κοσμικές, πολιτικοθρησκευτικές, κ.ἄ. ἀπειλητικές δυνάμεις ὅπως ἡ ἑτερόδοξη ἀλλά και ἡ ἑτερόθρησκη («Γκιουλενικός Ἱεροκορανισμός») προπαγάνδα ἐπάνω εἰς τους «ἐλεύθερους πολιορκημένους» ἐν Φαναρίῳ; Ἔπειτα ἀπό την ἄλλη, τό Πρεσβυγενές Φανάριον δεν εἶναι, πλέον, σημαίνων Νεοταξικόν ὄργανον, πολιτικοθρησκευτικής προπαγάνδας, κατά πασῶν τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν εἰς την μετανεωτερικότητα τῆς σιωνιστικοκίνητης Παγκοσμιοποιήσεως; Πῶς τότε τό ἀντέχει ὁ κ. Γιάγκου να μεταβάλλεται (ἐν γνώσει ἤ ἐν ἀγνοίᾳ) σε advocatus Diaboli τοῦ οἰκουμενιστικοῦ Πατριαρχείου με τά σημερινά πανίσχυρα δεδομένα; Εἶναι μήπως ἀφελής ἤ καί ἀνόητα ρομαντικός; Δεν προβληματίζεται, ἔστω ὑπαρξιακά, κοτζάμ φέρελπις και σοβαρός Καθηγητής και συσχηματίζεται ἄδικα με την παρασυναγωγή τῶν Κολυμπαριστῶν;

Δ΄. ΕΝΤΙΜΗ ΔΙΚΑΙΑ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ: ΤΩΝ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ.

 Ὡστόσον, σε ἕνα ἄλλο καίριο ζήτημα (ὁ πυρήνας τῆς μελέτης τοῦ κ. Θ.Γ.) ξεδιπλώνεται ἀποδεικτικά, ἐκ μέρους τοῦ ἴδιου καθηγητοῦ, ἡ ψευδοἀναγκαιότητα τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ ἀλλά και ἐκκλησιολογικοῦ συμβιβασμοῦ, τῆς χρήσεως τοῦ ὅρου «Ἐκκλησία» διά τους ἑτεροδόξους/αἱρετικούς.

 Ἀποδεικνύει πράγματι ὁ Γιάγκου, για να λαλοῦμεν και τοῦ θεόστραβου το δίκαιον, ὅτι τῷ ὄντι ὁ Ζήσης ἔσφαλλε, ἀκαδημαϊκῶς και ἀνθρωπίνως, σε μερικές περιπτώσεις εἰς τά ἀκαδημαϊκά γραπτά του ἀποδίδωντας σαφῶς, πλανερῶς, τον ὅρο «Ἐκκλησία», εἰς τους κατεγνωσμένους καί διαχρονικούς αἱρετικούς/ἑτεροδόξους. Πίστεψε κανεῖς μας, ὅτι ὁ παπομάστιξ πατέρας Θεόδωρος Ζήσης, εἶναι τις ἀλάθητος και μικρόπαπας ἀνήρ; Ὄχι βέβαια! Ναί ἀλλά ὄμως, ποῦ ἀκριβῶς ἔγκειτο, ἡ ἐπισφαλής σοφιστία, τοῦ Καθηγητοῦ κυρίου Θεοδώρου Γιάγκου; Θα το δοῦμεν εἰς την πορεία ἀφοῦ πρώτα δοῦμεν την μόλις πρόσφατα ἐπίσημον καί ἀναιρετικήν ἀπάντησιν τοῦ πατρός Θ. Ζήση:

«Ἡ χρησιμοποίηση τοῦ ὅρου («Ἐκκλησία») ἀπό μεμονομένα πρόσωπα (σημ. δική μας: π. Θ. Ζήσης, Δ. Τσελεγγίδης, Π. Μπούμης, π. Γ. Φλωρόφσκυ, π. Δ. Στανιλοάε, Π. Τρεμπέλας, Ν. Ματσούκας κ.ἄ.) δεν εἶναι το ἴδιον με τη χρήση του ἀπό ἐπίσημη σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας (…) συνάγεται ἐκ τοῦ ὅτι κάποιοι ὅροι ἐπιβάλλονται και χρησιμοποιοῦνται, χωρίς να εἶναι ὀρθοί, λόγῳ τῆς ἐπικρατούσης και κυριαρχούσης δυνάμεως αὐτῶν οἱ ὁποῖοι ἐπιβάλλουν τους ὅρους». ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», Ἀριθμός Φύλλου 2131, 16 Σεπτεμβρίου 2016, Ἡ «Σύνοδος» ταῆς Κρήτης ἐν συγκρίσει με την Ὀρθόδοξον Σύνοδον ταῆς Κων/Πόλεως (1273), σελ. 1, σελ. 6)

Προτοῦ κἄν μελετήσω, τήν ἀνωτέρῳ ἀπάντησι του Ζήση, μού δημιουργήθηκε καθόσον μελετούσα τον Γιάγκου, ἡ ἑξῆς ἀπορία: Κοτζάμ μορφωμένος και καταξιωμένος ἐπιστήμων και Καθηγητής Πανεπιστημίου εἶναι δυνατόν να ἀγνοεῖ (!) ἤ και να παραθεωρεῖ (;) την βασικώτατην, διαφοράν ἤ καί διάκρισιν, τῶν προσωπικῶν καί ἀκαδημαϊκῶν θεολογικῶν κειμένων ἀπό τά ἐκκλησιαστικά Συνοδικά Κείμενα; Ἐδῶ τα Συνοδικά και Κανονικά Κείμενα, ἔχωσιν, πολύἐπίπεδες σημαντικές πτυχές, διαφορές και διακρίσεις, και προσπαθεῖ δημοσίως, να συγκρίνει παντελῶς ἄτοπα, δύο ἀνομοιογενῆ εἴδη καί πράγματα;

Εὐχώμεθα πάντως, ὁ Γιάγκου να μη εἶναι βαθειά προκατειλημμένος, κατά τοῦ Ζήση, διότι εἶναι κρίμα και ἄδικον. Δεν θέλουμε να πιστέψωμεν κἄν, τον ἴσως δεξιό καί πονηρό λογισμό μας, πού μᾶς σφυρίζει ἀδιάκοπα, ὅτι μᾶλλον ὁ πολύτιμος κ. Γιάγκου, συγχέει και συμπλέκει, πιθανόν σκόπιμα τά πράγματα (μιᾶς και το Χριστώνυμο Ποίμνιο διαβιώνει ἐντός τῶν θεολογικῶν ἀγνοημάτων και τῆς μοιρολατρικῆς ἀμαθείας του) διά να μειώσει πολύ πιθανόν, το μείζονα ἀκαδημαϊκόν κύρος τοῦ πατρός Θεοδώρου. Εὐχόμεθα μόνον, να εἶναι ἀποκυήματα τῆς ἀμαυρωμένης και καλπάζουσας φαντασίας μας τά πιο ἐπάνω, και να εἶναι τουλάχιστον, μία ἁπλή ἡμιμάθεια και ἕνα ἀκόμη ἀνθρώπινον/ἀκαδημαϊκόν σφάλμα ἡ μεθοδολογική καί ἀποδεικτική προσέγγισις τοῦ Γιάγκου.

Ἐξάπαντος να σημειωθεῖ και τοῦτο, παντελῶς πληροφοριακά, ὅτι ὁ ἀξιόλογος Γραμματέας τοῦ Παγκύπριου Χριστιανικοῦ Ὀρθοδόξου Κινήματος (ΠΑ.Χ.Ο.Κ.) «Ἅγιος Νίκων ὁ Μετανοεῖτε» και ἄριστος Ἱεροψάλτης -ἐκ Λεμεσοῦ τῆς Κύπρου ὀρμώμενος- κύριος Ἀνδρέας Ζαχαρουδίου, ἔχει ἀποδείξει σε περίφημον Ἀντιρρητική καί Κανονολογική μελέτη του την κατάφωρη ἡμιμάθεια τοῦ Κανονολόγου κ. Γιάγκου.

Ἐπιστρέφομεν και πάλιν εἰς τον Ζήση.

Μᾶς ἀποσαφηνίζει ὅμως ὁ Καθηγητής τῆς Πατρολογίας π. Θ.:

«Ἄλλο λοιπόν ἡ ἐπιβολή και ἡ χρήση κάποιας ὁρολογίας και ἄλλο το ἄν ἡ ὁρολογία αὐτή εἶναι ὀρθή. Και ἡ χρήση τοῦ ὅρου ἐκκλησίες, για τις αἱρέσεις εἶναι θεολογικά, ἱστορικά και λογικά ἀπαράδεκτη».

Ἀφήνωντας να ἐννοηθεῖ, προφανῶς, το ἀκαδημαϊκόν mea culpa του (το καλογερικόν εὐλόγησον) μιᾶς και ἔτσι ἔχωσιν τά θεολογικά πράγματα ἐξ ὀρθοδόξου ὀπτικῆς. Δηλαδή, ἀξιότιμοι ἀναγνώστες μας, ὅσοι Αρχιερεῖς, Μοναχοί, Λαικοί, φέρνωσι για παράδειγμα, τον μακαριστό Δογματολόγο Παναγιώτη Τρεμπέλα ἤ και τόν ἀείμνηστον Χρήστον Ἀνδρούτσο κ.ἄ., ὡς αὐταπόδεικτον καί δῆθεν, θεο-λογικόν ἐπιχείρημα, διά ταῆς ἐκκλησιοποιήσεως τῶν Ἑτερόδοξων Αἱρεσιαρχῶν/αἱρετικῶν στα τῆς ἐν Κολυμπάριῳ -Συνόδου τῶν Ἀποστατῶν- περί τῶν Ἐτεροδόξων Ὁμολογιῶν, ὡς τάχα μου «περιεκτικώτερων» και «κλαδικῶν» Ἐκκλησιῶν, το ἐλάχιστον εἰς την περίπτωσίν τους εἶναι: ὅτι ἔχωσιν παχυλώτατην ἄγνοια τῶν ὀρθοδόξων, κριτηρίων και προϋποθέσεων, τῆς ἀπλανοῦς Συνοδικότητος και το πλέον μέγιστον εἶναι… ὅτι ἔχωσιν λιπαρή ἀλλοτριωμένην,  δογματική συνείδησιν, τουτέστιν ὕψιστον δαιμονισμόν και ὄψιμη αἱρετικήν πλάνην. Ἀπό πότε γέγονε κριτήριον ἁγιοπνευματικῆς Συνοδικότητος, και ὀρθοδόξου ἀπλανοῦς θεολογίας, νά εἶναι τά ἀκαδημαϊκά συγγράμματα, και οἱ μεμονομένες, ὀρθές ἤ ἐσφαλμένες, τεχνολογικές θέσεις, ὅροι καί ἀπόψεις τινῶν καταξιωμένων ἤ μή ἐπιστημόνων; Ὁ κ. Γιάγκου μᾶλλον θα πρέπει να ἐπαναξιολογήσει ἐκ βάθρων το ὅλον ἀμφιλεγόμενον και προβληματικόν σκεπτικόν του μιᾶς και ἀπώτερος στόχος μας εἶναι να συμπροβληματίσομεν και ὄχι να διδάξουμε τους πεφιλημένους λόγιους Καθηγητάς μας.
[ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ]


Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη



Δεῖτε το ὁλοκληρωμένον ΕΔΩ σε PDF στο GOOGLE.DRIVE