Translate

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΟΗΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ ΤΟΥ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΜΕΤΑΞΑΚΗ


Ο «ΜΕΓΑΣ ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ» ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΣ ΣΕ ΚΑΘΙΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΙ ΔΥΟ ΝΕΚΡΩΣΙΜΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΕΣ...!
ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ Ο ΠΑΝΑΓΑΘΟΣ ΘΕΟΣ ΝΑ ΕΛΕΗΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΟΥΛΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΛΗΣΤΡΙΚΩΤΑΤΟΝ ΣΧΙΣΜΑ ΠΟΥ ΕΠΕΒΑΛΕ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.
ΤΟΝ ΤΑΡΙΧΕΥΣΑΝ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΦΑΡΑΩ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΑΨΑΝ ΚΑΘΙΣΤΟΝ!!!
ΠΗΓΗ: (Original text: εφημερίδα Ακρόπολις, 29 Ιουλίου 1935) From the newspaper Acropolis, 29 July 1935.


ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΟΗΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ ΤΟΥ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ  ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ



Τά ἐπόμενα πού θα καταγραφῶσι στήν πορεία εἶναι προϊών προαπελθούσας ἀντιρρητικῆς σχολιογραφίας μου.


Ἀφιερωμένα πρός ὅσους/ες τοῦτες τίς μεταΚολυμπαρίστικες καί Νεομεσαιωνικές θεοσκότεινες ἡμέρες μᾶς ἐγκωμιάζουσι (σχεδόν ἁγιοποιῶσιν καί λατρεύωσι μέχρι ἀηδίας) τόν καί μᾶλλον νεοφανήν 13ον (!) Ἀπόστολον (!;) τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας.

Κατά τόν Παπικόν Μεσαίωνα ὁ 13ος Ἀπόστολος τοῦ Δυτικοῦ φραγκοπαπιστικοῦ ψευδοΧριστιανισμοῦ ἦτο ὁ περίφημος ἀρχαιοέλλην Σταγειρίτης καί μέγας Φιλόσοφος Ἀριστοτέλης.

Σήμερα ὁ καί «13ος Ἀπόστολος» τῶν νεορθοδόξων Συγκρητιστῶν «Ῥωμηῶν» εἶναι ὁ δόλιος πατέρας τοῦ Ἡμερολογιακοῦ Σχίσματος, ὁ κύριος εἰσαγωγέας, ὁ εἰσηγητής καί μέγας κατηχητής, τῶν παντοειδῶν ἐωσφορικῶν δογμάτων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στήν Ὀρθόδοξη Καθολική Ἐκκλησία.

Ἐξαιρετικά ἀφιερώμενες οἱ κριτικές σκέψεις μας, πρός τούς:  τον Δευτερεύοντα τῶν Πατριαρχικῶν Διακόνων κ. Θεόδωρον Μεϊμάρη, τόν Μητροπολίτη Μιλήτου κ. Ἀπόστολον, τόν Μητροπολίτην Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιον, τόν Μητροπολίτη Κιτίου κ. Χρυσόστομον, τόν Μητροπολίτη Ἀρκαλοχωρίου κ. Ἀνδρέα, τούς μητροπολίτες Κυκκῶτες, τόν Ἀρχιμανδρίτη Σωφρόνιον Μιχαηλίδη, τόν κ. Παναγιώτη Ἀνδρειόπουλον, τόν κ. Σταύρο Ὀλύμπιον, τίς Μασσωνικές Στοές, καί σέ ὅσους ἄλλους ἐγκωμιάζωσι ἀνόνητα καί σέ ὑπέρμετρον βαθμόν τήν ἀμφιλεγόμενη προσωπικότητα τοῦ Ἀρχιοικουμενιστοῦ πατριάρχου Μελέτιου Μεταξάκη.

Ἀκολουθεῖ κάπως ἐλαφρῶς διορθωμένον, ἕνα ἀπόσπασμα ἐκ τινός παρελθοντικοῦ σχολιασμοῦ, οἱ ἀντιρρήσεις μου κατά τοῦ Κανονολόγου Καθηγητοῦ κ. Θεοδώρου Γιάγκου.


Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη









ΕΝ ΤΕΛΕΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ ΤΙ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΕΙΝΑΙ; ΜΑΣΣΩΝΟΣ Ἤ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ;





Ἕνας ἐκ τῶν μεγίστων φθοροποιῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, ἦτο καί εἶναι, ὁ Μασσῶνος οἰκουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, ὁ ὁποίος, τῷ ὄντι ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον ὁ κ. Θεόδωρος Γιάγκου: ὅτι εἶναι ἀτεκμηρείωτος ὁ ἰσχυρισμός, ὅπου δῆθεν κατά το «Πανορθόδοξον Συνέδριο» (1923) πρῶτος ὁ Μεταξάκης ἐχρησιμοποίησε σέ Συνοδικό Κείμενο τόν ὅρο «Ἐκκλησία». Δέν ἦτο σαφῶς καί ἀντικειμενικά ὁ πρῶτος, ἀλλ΄ ὅμως πρώτευσε καί ἀρίστευσε (sic) σέ ἄλλα ἄπειρα δυσσεβήματα καί χειρώτερα διαβολοειδῆ καμώματα…! Ὁ Λουθηροκαλβίνος πατριάρχης Μεταξάκης, κ. Γιάγκου, διέφθειρεν ἤ ὄχι, τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας ἐπιβάλλοντάς Της πραξικοπηματικά καί ὁλοκληρωτικά, τό Νέο Ἡμερολόγιον ὡς [ἄλλος ἕνας] φασίζων πατριάρχης, [τουτέστιν] το Νεοεποχήτικον Σχίσμα, μέ το ὁποῖον καί ἐδιαίρεσεν ἄχρι τῆς σήμερον τούς ἀπανταχοῦ Χριστιανούς σέ Νεοημερολογῖτες καί Παλαιοημερολογῖτες;

Ποιᾶ ἡ ἐπιστημονική ἄποψίς σας [τοῦ κ. Γιάγκου] διά την τελευταία στιγμή (πρό Κολυμπαρίου) τῆς μόλις πρόσφατης ἀπόσυρσις ἐκ τῆς θεματολογίας τοῦ μείζωνος ζητήματος τοῦ σύγχρονου μεταξάκειου Ἡμερολογιακοῦ Σχίσματος;

Ὁ [ὄντως] νεωτεριστής πατριάρχης Μ. Μεταξάκης κύριε Γιάγκου, δέν ἦτο [ἐκεῖνος] ὁ κρητάναξ καί [πρώην] μητροπολίτης Κιτιεύς ἐνῶ ἔπειτα καί ὁ μοιχεπιβάτης τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ ἐν Ἑλλάδι θρόνου, ἐλέω Βενιζελισμοῦ και τῶν σύν αὐτῷ; Ἀλλά καί [ὡς γνωστόν] ὁ μετέπειτα καθηρημένος καί πρώην Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν; Καί πᾶλιν ἔπειτα ἀπ΄το μετέπειτα, ὁ εἰς διπλοῦν καί τριπλοῦν (ὡς Ἀλεξανδρείας) μοιχεπιβάτης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου -ἐξ Ἀμερικῆς και Ἀγγλίας ὀρμώμενος- τῆς Κων/Πόλεως πατριάρχης ὅ ὑπό τοῦ Πολιτειοκρατισμοῦ ἐπιβαλλόμενος διά τῆς βίας; Τοῦτον τον μασονόπληκτον (καί πατέρας τοῦ Νεορθόδοξου Ἑλληνικοῦ Οἰκουμενισμοῦ) καί ταλαίπωρον ἐκκλησιαστικόν ἄνδρα βρήκατε νά ὑπερασπιστεῖτε; Ἄραγέ γιά ποῖον ὑπέρτατον λόγον;

Κατά τήν περίοδον τῆς Ἀγγλοκρατίας στήν Κύπρο, ὁ Μεταξάκης ἦτο Μητροπολίτης Κιτίου καί Λεμεσοῦ, ὡς γνωστόν. Ἀναφέρει ἐνδεικτικά ὁ κιτιεύς ἱστορικός π. Σωφρόνιος Μιχαηλίδης:



·         «Ἀξιοσημείωτος εἶναι καί ὁ ἀγώνας πού ἀνέλαβε (…) γιά τήν προστασία τοῦ ὀρθοδόξου ποιμνίου ἀπό τίς ἑτερόδοξες προπαγανδιστικές σχολές πού λειτουργοῦσαν στή Λάρνακα καί, ἰδιαίτερα, τήν Ἀμερικανική Ἀκαδημία πού, διά τῶν ἀδελφῶν Mac Caroll, ἀσκοῦσε προσηλυτισμό στήν καλβινιστική Εὐαγγελική Ἐκκλησία.

·         Σέ ἐγκύκλιό του ἡμ. 2 Ὀκτωβρίου 1911 καί σέ διάφορες ὁμιλίες του καυτηρίαζε μέ δριμύτητα καί μέ σκληρή γλώσσα τούς ξένους προσηλυτιστές ἀλλά καί τούς ὀρθοδόξους Κυπρίους πού ἐμπιστεύονταν τήν παιδεία τῶν παιδιῶν τους σ΄ αὐτούς.»

·         (Ἱερομονάχου Σωφρονίου Γ. Μιχαηλίδη, Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λεμεσοῦ, ἔκδοσις: Ι. Μ. Λεμεσοῦ, Λεμεσός-Κύπρος 2002, σελ. 356).



Ὅταν ὅμως ἔγινεν ἀντι-Κανονικῶς καί διά τοῦ Βενιζέλου («Βενιζελοπρόβλητος» ἀντί για Θεοπρόβλητος) Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί μετέπειτα, ὡς καθηρημένος ἀρχιεπίσκοπος γέγονε («σύν Ἀγγλοαμερικανῷ καί χείρᾳ κίνει») καί Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, θυμήθηκε ὁ ἀθεόφοβος καί θεοπάλαβος κληρικός, νά συλλειτουργεῖ καί νά συμπροσεύχεται μαζί με τους Λουθηροκαλβίνους σέ Ἀμερική καί Ἀγγλία, καθῶς μᾶς τά καταγράφει, καταγγελτικῶς, εἰς τόν πρόλογόν του ὁ μακαριστός θεολόγος Διονύσιος Μπατιστάτος ὅ καί δημοσιεύσας σέ εἰδικόν τομίδιον τά περιώνυμα Πατριαρχικά Πρακτικά τοῦ «Πανορθόδοξου Συνεδρίου» (1923) τῆς κατάμαυρης πραξικοπηματικῆς καί σχισματικοαἱρετικῆς συμφορᾶς.



Διά το ἴδιον ἀκριβῶς ζήτημα, τοῦ παράνομου [καί σφετεριστοῦ τῶν πατριαρχικῶν θρόνων] Μεταξάκη, κύριε Γιάγκου, περί τῶν ἀντι-Κανονικῶν συμπροσευχῶν του, ὑφίστατο μία ἀκόμη ἱστορική καί γραπτή, Κανονική καταγγελία, ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Κανονολόγου καί ὁσίου Γέροντος Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου («Τά Δύο Ἄκρα», σελ. 89).



Ἐν κατακλείδι καί συγκριτικῶς: εἰς τήν ἐπίσημον ἱστοσελίδα τοῦ Οἱκουμενικοῦ Πατριαρχείου, εἰς τόν βίο τοῦ οἰκουμενιστοῦ Πατριάρχου Μελετίου Β΄ (Μεταξάκη) γίνεται καθαρή ἀναφορά, ὅτι ὁ ἀντι-Κανονικός πατριάρχης Κων/Πόλεως ΑΝΕΓΝΩΡΙΣΕ (ἄνευ Οἰκουμενικῆς καί Πανορθοδόξου Συνοδικῆς διαγνώμης) τήν ἱερωσύνη (sic) τῶν Ἀγγλικανῶν!...



Tί [ἀκριβῶς] στράβωσε κατά τήν πατριαρχική καί ἀρχιεπισκοπική καριέρα τοῦ [ἐν λόγῳ] ἀνδρός; Ποιᾶ Μασσωνική Στοᾶ ἤ καί ποιος πανοῦργος διάβολος τοῦ (ἐ)γύρισε τά μυαλά;

 Ἀπρόσμενα καί ὅλως παραδόξως, οἱ ἐν Κύπρῳ αἱρετικώτατοι προσηλυτιστές [Ἀγγλοαμερικανοί] Λουθηροκαλβίνοι (σύμφωνα μέ τίς ἱστορικές πηγές περί τοῦ βίου τοῦ Μεταξάκη) ἀνεγνωρίσθησαν εἰς την πορεία, ὡς ἔχωντες ἱερωσύνη; Ἀπό πού την ἔλαβαν; Ἀπό τόν θεομάχο [καί σχισματικοαιρετικόν] πατριάρχην Μ. Μεταξάκη!! Κύριε ἐλέησον!!!



Δηλαδή, γιά νά θέσουμε καί ἕνα καλό καταλεικτικόν ἐρώτημα: εἶναιὄχι, διαγαλαξιακῶς φανερώτατον, ἡ μεγίστη αἱρετίζουσα ἀπόκλισις [καθῶς] καί ἡ μείζωνα ἀντίφασις ἐν τοῖς [ἐκκλησιαστικοῖς] σημεῖοις, ἐκ τῶν σωρηδόν [πολυποίκιλων] κακόδοξων ἐνεργειῶν του; (Δηλαδή ἀπό τῆς ἀρχικῆς Ἁγιοταφιτικῆς πορείας του, καί ἔπειτα ὡς Μητροπολίτης Κιτίου, καί μετέπειτα σέ ἀρχιεπίσκοπον καί πατριάρχην.)

Πῶς [ἀκριβῶς] ἐξηγεῖται, ἐπιστημονικῶς, ἀλλά καί Κανονικῶς, τό φαινόμενο τοῦτο; Ἦταν Ὁμολογητής Κιτιεύς, ἤ, μήπως [γέγονε εἰς τήν πορεία] Μασσώνος καί Ἀρχιοἰκουμενιστής Νεοφαναριώτης; Εἶναι Προφήτης, ἤ μᾶλλον ψευδοπροφήτης; Ἦταν Ὀρθόδοξος ἤ [μᾶλλον] ἑτερόδοξος; Ἐξομώτης ἤ ἀποστάτης; Ποιμήν ἤ ἀρχιΛυκοποιμήν; Αἱρετικός ἤ Αἱρεσιάρχης; Ἰούδας ἤ Βησσαρίων; Βαρλαάμ ἤ Καλέκας;

Διαλέγετε καί παίρνετε…





Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη




Ø  Πηγή: Ἱστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», ΑΡΘΡΟ: [ΜΕΡΟΣ Β΄] ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΦΑΛΩΝ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΛΟΓΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΓΙΑΓΚΟΥ, τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη, [http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/09/blog-post_9.html].

Ø  Δεῖτε το ἐπίσης ὁλοκληρωμένον σέ PDF στό GOOGLE.DRIVE [https://drive.google.com/file/d/0B-IiS5cE9vQxdkJHaDZuSVRpODhTMzJOXzhOaG5FYjlNX0Vz/view].

Ø  Μέρος Α΄, Κριτική τῶν πρακτικῶν τοῦ Πανορθοδόξου Συνεδρίου (1923) καί ἡ Μεγάλη Σύνοδος (2016), «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» (26 Φεβρουαρίου 2016), Ἀριθμός Φύλλου 2106, σελ. 1, σελ. 6. [Δεῖτε ΕΔΩ: http://www.orthodoxostypos.gr/pdf/2106.pdf].

Ø  Μέρος Β΄, Κριτική τῶν πρακτικῶν τοῦ Πανορθόδοξου Συνεδρίου (1923), “Ο.Τ.” (1/4/2016), Ἀριθ. Φύλλου 2111, σελ. 5. [Δεῖτε ΕΔΩ: http://www.orthodoxostypos.gr/pdf/2111.pdf].

Ø  Δεῖτε ἐπίσης καί τό ἐπόμενο ἄρθρο: TO AΝΤΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝ/ΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ Δ΄ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ "ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ" ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ, [http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/04/to.html].

Ø  ΔΕΙΤΕ: ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟΝ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ! ΜΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΗ ΚΑΙ ΣΠΑΝΙΑ-ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ, [http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/01/blog-post_8.html].

ΛΕΩΝ ΜΠΡΑΝΓΚ, ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΕΣ, ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ ΜΕ ΟΠΛΑ

Τι δεν κατανοούν οι Παπικοί από την Ορθοδοξία (56)
Σταυροφορίες, προσκυνητές με όπλα
Μετά τη μικρή σύγκριση που επιχειρήσαμε στα τελευταία άρθρα ανάμεσα στα αναθέματα του 1054 και την άρση τους το 1965 θέλουμε να επιστρέψουμε στις άμεσες συνέπειες των αναθεμάτων του 11ου αιώνα. Ανάμεσα στις πρώτες συνέπειες είναι οι σταυροφορίες που ξεκινούν λίγο μετά το σχίσμα και εκτείνονται μέχρι και τον 13ο αιώνα.
Βασικής σημασίας για την κατανόηση των σταυροφοριών είναι η έννοια του ιερού πολέμου. Δεν υπήρξε ποτέ στην ορθόδοξη Ανατολή, η οποία περιορίστηκε βασικά σε αμυντικούς πολέμους και πάντοτε προτιμούσε ειρηνικές μεθόδους για την επίλυση των διαφορών. Ο ιγ΄ κανόνας του Μεγάλου Βασιλείου λειτουργεί απόλυτα αποτρεπτικά προς την κατεύθυνση αυτή. Αντίθετα στη φραγκική Δύση  η στρατιωτική κοινωνία που είχε προκύψει με τις εισβολές των βαρβάρων και η έννοια της τιμής στους ιππότες δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν με την προτίμηση των ειρηνικών λύσεων. Η Εκκλησία στην φραγκική Δύση ενίσχυσε από νωρίς την ιδέα του ιερού πολέμου, δηλαδή του πολέμου εκείνου  που εξέφραζε τα συμφέροντα της Εκκλησίας. Ήδη ο πάπας Λέων Δ΄ (847-855), άγιος του  Παπισμού, διακήρυττε, ότι όλοι οι πεσόντες στην μάχη εναντίον των Σαρακηνών, οι οποίοι απείλησαν το 849 τη Ρώμη, θα λάβουν ουράνια δώρα. Ο πάπας Νικόλαος Α΄, ο αντίπαλος του Αγίου Φωτίου, διέταξε ότι άνδρες καταδικασμένοι από την Εκκλησία λόγω του αμαρτωλού βίου τους, δεν επιτρέπεται να φέρουν όπλα εκτός εάν μάχονται εναντίον των απίστων.
Ως μεγάλο εγχείρημα ιερού πολέμου, εκεί που για πρώτη φορά με συστηματικό τρόπο τέθηκε στην πράξη, πρέπει να θεωρηθεί η Ισπανία. Τον 10ο αιώνα, ιδίως κατά το δεύτερο ήμισυ, οι Μαυριτανοί μουσουλμάνοι με αρχηγό τον Abi Amir, Βεζίρη και ουσιαστικά μονοκράτορα στο Χαλιφάτο της Κορδούης (978-1002), είχαν απειλήσει τη βόρεια Ισπανία, είχαν κατακτήσει το 986 την Βαρκελώνη, το 988 το Λεόν, πρωτεύουσα της επαρχίας Λεόν, και το 997 είχαν καταστρέψει το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, προορισμό του Δρόμου του Αγίου Ιακώβου (γνωστό προσκύνημα ήδη από τον 9ο αιώνα). Με τον θάνατο του Βεζίρη ανακόπηκε η μουσουλμανική προέλαση. Στην χριστιανική ανακατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου, τη Reconquista, που ξεκίνησε το 1018, συνέβαλε πολύ το Κλουνιακό τάγμα που είχε συνδέσει από παλαιά τις δραστηριότητές του με τα προσκυνήματα και την προστασία των προσκυνητών. Η ανακατάκτηση αυτή συμπίπτει με την ηγουμενία δύο μεγάλων μορφών του τάγματος, του Οντιλό (994-1048) και του Ουγκό (1048-1109), το οποίο με την υποστήριξη που παρείχε εξασφάλιζε μεγάλη επιρροή στην Ισπανία. Και ο θρόνος της Ρώμης, για την επέκταση του χριστιανισμού, προώθησε αυτή την ανακατάκτηση που κράτησε μέχρι το 1101. Άλλωστε από την εποχή του πάπα Λέοντος Θ΄ (1049-1054), όπως είχαμε δει, είχαν επικρατήσει οι ιδέες του κλουνιακού τάγματος στην Ρώμη. Έτσι ο πόλεμος εναντίον των απίστων στην Ισπανία μετατράπηκε σε ιερό πόλεμο με την ένθερμη επέμβαση των παπών Αλεξάνδρου Β΄(1061-1073), Γρηγορίου Ζ΄ (1073-1085) και Ουρβανού Β΄ (1088-1099), οι οποίοι παρείχαν στους πολεμιστές άφεση αμαρτιών και ακόμα και την κατοχή της γης που θα κατακτούσαν από τους απίστους. Οι ιππότες της Δύσης ήταν πολύ πρόθυμοι να ακολουθήσουν το κάλεσμα της Εκκλησίας για ιερό πόλεμο τόσο για θρησκευτικούς λόγους όσο και για λόγους κατάκτησης γης. Ιδίως στην βόρεια Γαλλία εκείνη την εποχή επικρατούσε όλο και περισσότερο η συνήθεια, μόνο οι πρωτότοκοι υιοί να κληρονομούν την πατρική γη. Οι νεώτεροι έπρεπε να αναζητήσουν την τύχη τους αλλού.
Μετά την επιτυχία αυτής της μορφής του ιερού πολέμου, γεννήθηκε στη σκέψη του πάπα Γρηγορίου Ζ΄ η ιδέα της εφαρμογής του και στην Ανατολή. Η Ισπανία είχε προστεθεί μέσα στο πνεύμα της Ψευδοκωνσταντίνειου Δωρεάς στη ζώνη κυριαρχίας του Παπισμού. Με τον ίδιο τρόπο και η ορθόδοξη Ανατολή, η οποία με τα αναθέματα του 1054 είχε αφοριστεί, μπορούσε να υποταχθεί στην παπική παγκυριαρχία. Την αφορμή έδωσε ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Ζ΄ (1071-1078) αποβλέποντας σε στρατιωτική βοήθεια μετά τη χαμένη μάχη του Μαντζικέρτ (1071) επί Ρωμανού Δ΄ εναντίον των Σελτζούκων Τούρκων. Προκειμένου να εξασφαλίσει τη συμπαράσταση του νέου Πάπα είχε στείλει συγχαρητήριο επιστολή για την εκλογή του. Ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄, ιδιαίτερα φιλόδοξος, αμφιλεγόμενος αλλά άγιος του Παπισμού, μόλις ανέβηκε στον παπικό θρόνο, σκόπευε να εκμεταλλευτεί αυτή την ευκαιρία, να κηρύξει τον ιερό πόλεμο και στην Ανατολή και έτσι να λύσει μια για πάντα το ζήτημα της υποταγής της Ορθοδοξίας στην κυριαρχία του. Θα συγκέντρωνε στρατό χριστιανών ιπποτών από τη Δύση κάτω από την προσταγή της Εκκλησίας, μάλιστα ο ίδιος θα ηγείτο αυτής της στρατιωτικής δύναμης, θα εκδίωκε τους απίστους Σελτζούκους από την Μικρά Ασία και στη συνέχεια θα οργάνωνε στην Κων/πολη σύνοδο, στην οποία οι ορθόδοξοι της Ανατολής από ευγνωμοσύνη θα υποτάσσονταν σε αυτόν. Τελικά όμως δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει το σχέδιό του, επειδή προτεραιότητα απέκτησε γι’ αυτόν ο περί περιβολής αγώνας και η αντιπαράθεσή του με τον Γερμανό αυτοκράτορα Ερρίκο Δ΄, όπως είδαμε σε προηγούμενο άρθρο. Δεν ξέχασε όμως ποτέ τα σχέδιά του στην Ανατολή.
Αποδεικτικό του πνεύματός του έναντι της ορθόδοξης Ανατολής είναι η ακύρωση της αναγνώρισης εκ μέρους του Παπισμού της Συνόδου της Κων/πόλεως 879/80, η οποία αποκατέστησε τον Μέγα Φώτιο και καταδίκασε κάθε προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως (δηλ. το λατινικό filioque). Ο Παπισμός την αντικατέστησε με τη Σύνοδο της Κων/πόλεως (869/70) που ως Η΄ Οικουμενική Σύνοδος για τους Λατίνους αναθεμάτισε τον Άγιο Φώτιο.

  • Δείτε το παρακαλώ ΕΔΩ με τις υποσημειώσεις σε PDF.


Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

ΣΤΥΛΙΑΣ-ΡΑΦΑΕΛΑΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Ο ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ



Μία από τις περίφημες αλλαγές που επέφερε η άνοδος της Νεώτερης Επιστήμης ήταν η εμφάνιση σημαντικών προσωπικοτήτων στα επιστημονικά δεδομένα .  
Ο Κοπέρνικος, μία εξ αυτών, ήταν ένας κληρικός  και συνάμα περίφημος μαθηματικός, ο όποιος θεωρούσε  πώς ο ήλιος βρίσκεται στο κέντρο του σύμπαντος.
Ανέπτυξε  για τα Μεσαιωνικά δεδομένα της εποχής του ως  επιστημονική υπόθεση την ηλιοκεντρική θεωρίας.
Επίσης πίστευε   πως οι ουράνιες κινήσεις πρέπει να είναι κυκλικές και ομοιόμορφες. Οι καινοφανείς επιστημονικές θεωρίες  του ήταν υποθετικές, βασίζονταν στις   παρατηρητικές  ενδείξεις  και αρχαιοελληνικές επιστημονικές  θεωρίες.
Ωστόσο δεν ήταν δογματικός στις πεποιθήσεις του.   
Τελικά δεν μπορούσε όμως να δώσει  μία αποδεικτική  εξήγηση περί της θεωρίας του και έτσι η επιστημονική Κοινότητα  της εποχής του την απέρριπτε.
Της Στύλιας-Ραφαέλας Χρυσοστόμου

  • Δείτε την εν λόγω εργασία εδώ και εδώ σε PDF και DOCS.

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ, ΟΙ ΤΟΛΜΗΡΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΞΕΘΕΜΕΛΙΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΠΙΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ


Ο Russel στο κεφάλαιο του άνοδος της επιστήμης αναφέρεται στις νέες αντιλήψεις που επέφερε η επιστήμη επηρεάζοντας την νεότερη φιλοσοφία.
Αρχικά, επισημαίνει το επίτευγμα του Κέπλερου ο οποίος ανακάλυψε τρείς νόμους που αφορούν την κίνηση των πλανητών.
Στον πρώτο νόμο γίνεται αναφορά περί των ελλειπτικών τροχιών των πλανητών όπου κατακτώνται από τον ήλιο. Στο δεύτερο νόμο τονίζεται η σύνδεση ήλιου-πλανήτη που καταγράφει ίσους χρόνους και εμβαδά.
Στον  τελευταίο νόμο προσθέτει οτι, τα τετράγωνα είναι ανάλογα με την απόσταση των κύβων από τον ήλιο. Με αυτό τον νόμο του Κέπλερου μας αποδεικνύεται η φυσική αρχή της παγκόσμιας έλξης του Νεύτωνα.
Τέλος, καταλήγει (Russel) ότι οι σημαντικότεροι επιστήμονες του Μεσαίωνα  που συνέβαλαν στην άνοδο των θετικών επιστημών διέθεταν ως αρετή τoλμηρές επιστημονικές υποθέσεις.

Του Στυλιανού Σωτηρίου

  • Δείτε το εδώ και εδώ σε PDF Google Drive και DOCS.


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΝΟΥΝΗ, Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΘΕΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΙΗΣΕ ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ




Μία σημαίνουσα ἀλλαγή πού ἐπέφερεν ἡ ἄνοδος τῆς Νεώτερης Ἐπιστήμης σύμφωνα μέ τό φιλοσοφικό στοχασμόν   τοῦ Bertrand Russell, εἶναι: ἡ πλέον ἀναγκαστικά μετριοπαθέστερη καί ἐπιεικέστερη στάση τοῦ Παπισμοῦ μετά τῶν Σχολαστικῶν θεολόγων του στά περί τῶν Ἐπιστημῶν. Ὁ στεῖρος καί θρησκευτικός δογματισμός τῶν «ἀλαθήτων αὐθεντιῶν»  διά τῆς Σχολαστικῆς ἑρμηνείας τῆς Βίβλου, μαζί μέ τό εἶδος τινός θρησκειοποιημένου Ἀριστοτελισμοῦ, ὁ ὁλοκληρωτικός Παποκαισαρισμός τῶν Ἱεροεξεταστῶν ἐκάμφθηκεν καί ὀπισθοχώρησεν, σ΄ ἕνα ἀρκετά ἰκανό σημεῖο. Ἡ πιό πάνω ἱστοριογραφική θεώρηση στηρίζεται κυρίως εἰς τήν πολυσχιδήν προσωπικότητα τοῦ Κορπένικου, ὅπου ἀσχέτως κι ἄν ὁ ἴδιος δέν ἔσπευσεν νά δημοσιεύσει τίς ἐπιστημονικές του ὑποθέσεις διέθετε ἐν μέσῳ τοῦ Μεσσαίωνα μίαν πολύτιμη ἀρετήν ἐκείνην τῆς ῥωμαλέας διατύπωσις εἴτε ἰδικῶν του  εἴτε καί ἀρχέγονων ἐπιστημονικῶν πεποιθήσεων ἤ καί ὑποθέσεων. [1]

Τοῦ Παναγιώτη Νούνη


ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ:
[1] BERTRAND RUSSELL, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ (ΚΑΙ Η ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ), Ἡ Ἄνοδος τῆς Επιστήμης, Κεφάλαιο VI (6ον),  Τόμος Β΄, Μετάφραση -  Σημειώσεις: Αἰμ. Χουρμουζίου, εκδόσεις: Ι. Δ. ΑΡΣΕΝΙΔΗΣ, ΑΘΗΝΑ, σελ. 204-233.


ΛΕΩΝ ΜΠΡΑΝΓΚ, Η ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ 1965


Τι δεν κατανοούν οι Παπικοί από την Ορθοδοξία (53)
H άρση των αναθεμάτων 1965
5η Ιανουαρίου του 1964.  Ένα κοσμοϊστορικό γεγονός λαμβάνει χώρα. Όλα είναι πανέτοιμα στα Ιεροσόλυμα για να το προβάλλουν όπως πρέπει, ιδίως με τη δύναμη της εικόνας: Το αδελφικό φιλί του πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του πατριάρχη Αθηναγόρα Α΄. Να πως περιγράφει ο ίδιος ο πατριάρχης Αθηναγόρας  τη στιγμή της συνάντησης και την 20λεπτη κατ’ ιδίαν συνομιλία τους: «Κι όταν είδε ο ένας τον άλλο, αι χείρες μας ήνοιξαν αυτομάτως. Ο ένας ερρίφθη εις την αγκάλην του άλλου. Όταν μας ηρώτησαν πως εφιληθήκαμεν, αδελφοί, ύστερα από 900 χρόνια – Ερωτάς πως; Επήγαμε οι δύο μας χέρι με χέρι εις το δωμάτιόν του, και είχαμεν μίαν μυστικήν ομιλίαν οι δύο μας. Τι είπαμεν; Ποιός ξέρει τι λέγουν δύο ψυχές όταν ομιλούν! Ποιός ξέρει τι λέγουν δύο καρδίαι, όταν ανταλλάσσουν αισθήματα! Τι είπαμεν; Εκάμαμε κοινόν πρόγραμμα, με ισοτιμίαν απόλυτον, όχι με διαφοράν.». Επιθυμία, βέβαια, του Πατριάρχη ήταν, όλοι οι άλλοι Πατριάρχες και Πρόεδροι των Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών να είχαν ακολουθήσει το παράδειγμά του, κάτι όμως που εκείνη την εποχή στάθηκε αδύνατο.
Η παραπάνω τόσο θερμή και τόσο συναισθηματική, όπως περιγράφεται με τα ίδια τα λόγια του Πατριάρχη, συνάντηση με τον Πάπα είχε φυσικά την προϊστορία της και τη συνέχειά της.
Ας δούμε πρώτα τη συνέχεια: Στις 7 Δεκεμβρίου του 1965 γίνεται ταυτόχρονα τόσο στη Ρώμη όσο και στην Κων/πολη με την παρουσία αντίστοιχων αντιπροσωπειών η άρση των αναθεμάτων του 1054. Πρόκειται για ένα βήμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου που έγινε χωρίς τη γνώση και τη συναίνεση των άλλων Ορθοδόξων Πατριαρχείων και Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, όπως φανερώνει η αντίδραση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου Β΄, ο οποίος καταδίκασε την πράξη αυτή ως υπέρβαση των δικαιοδοσιών του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το βήμα αυτό ήταν η άμεση συνέπεια του κοινού προγράμματος που ορίσανε στην κοινή συνομιλία της 5ης Ιανουαρίου του 1964. Άλλωστε κεντρικός στόχος και για τους δύο ήδη από τη συνάντηση των Ιεροσολύμων ήταν το «κοινόν ποτήριον».
Και οι δύο πλευρές θεωρούσαν την άρση των αναθεμάτων ως άρση του σχίσματος. Το επιβεβαιώνει από ορθόδοξης πλευράς απόλυτα ο επίσημος απεσταλμένος του Πατριάρχη προς τους Παπικούς Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος. Το 1965, λίγο μετά την άρση των αναθεμάτων, συναντήθηκε στη Νέα Υόρκη με τον εκπρόσωπο του Πάπα, τον καρδινάλιο Μπέα, πρόεδρο της «Γραμματείας για την ένωση των χριστιανών». Χαρακτηριστικά επισημαίνει: «όταν κατέθεσαν οι αντιπρόσωποι του Πάπα το ανάθεμα, τρόπον τινά, με το οποίο αναθεμάτιζε ο Πάπας Νικόλαος τον Μιχαήλ Κηρουλάριο, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ήταν το οριστικό Σχίσμα πια. Δεν έγινε άλλη επίσημος πράξις, που να καθιερώσει το Σχίσμα ως μία διαιρετική γραμμή μεταξύ Ανατολής και Δύσεως». Από πλευράς του Παπισμού το πιστοποιεί το επίσημο λατινικό κείμενο που αναγνώστηκε και επικυρώθηκε στη Ρώμη κατά την άρση των αναθεμάτων. Εννοώντας προφανώς άρση του σχίσματος και «κοινόν ποτήριον, δεν μιλάει για αναθέματα αλλά χρησιμοποιεί τον όρο excommunicatio = ακοινωνησία, δηλαδή μιλάει για την άρση της ακοινωνησίας. Για να μη υπάρξει έκρηξη αντιδράσεων στην Ορθοδοξία, στο επίσημο ελληνικό κείμενο ο όρος «άρση της ακοινωνησίας» είχε αποδοθεί με τον όρο «άρση των αναθεμάτων». Το ότι η παπική πλευρά εννοούσε όντως την άρση του σχίσματος επαληθεύεται και από τη παρουσίαση του κοσμοϊστορικού γεγονότος στο πρωτοσέλιδο της  εφημερίδας New York Times της 7ης Δεκεμβρίου 1965. Μιλάει ρητά για άρση του excommunicatio, για το τέλος του σχίσματος του 1054 και για την επανέναρξη της μυστηριακής κοινωνίας.
Στα λόγια του πατριάρχη Αθηναγόρα προβάλλεται πάνω απ’ όλα η «αγάπη»: «όταν αγαπώνται οι άνθρωποι, διαφοραί δεν υπάρχουν. Αλλά το 1054 που επαύσαμεν να αγαπώμεθα, ήλθαν όλες οι διαφορές. Ηγαπώμεθα και είχομεν το ίδιον μυστήριον. Το ίδιον βάπτισμα, τα ίδια μυστήρια και ιδιαιτέρως το ίδιο Άγιον Ποτήριον. Τώρα που ξαναγυρίσαμεν εις το (10)54, διατί δεν ξαναγυρίζομεν και εις το Άγιον Ποτήριον;» Δίδει στο διάλογο της αγάπης έναντι του θεολογικού διαλόγου, στον οποίο δεν τρέφει ελπίδες - άρχισε 8 χρόνια μετά το θάνατό του το Μάιο του 1980 και διήρκεσε μέχρι τον Ιούλιο του 2000 -, το  απόλυτο προβάδισμα: «Πνεύμα μέγα αγάπης εξαπλώνεται υπέρ τους Χριστιανούς Ανατολής και Δύσεως. Ήδη αγαπώμεθα. Ο Πάπας το είπε: απέκτησα έναν αδελφόν και του λέγω σ’ αγαπώ! Το είπα και εγώ: Απέκτησα έναν αδελφό και του είπα σ’ αγαπώ! …».
Αυτή την αγαπολογία του Πατριάρχη αποστομώνει με μοναδικό τρόπο ο μακαριστός π. Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος. Και με τα λόγια του θέλουμε να κλείσουμε τη σημερινή μας αναφορά στην άρση των αναθεμάτων: «Παναγιώτατε· ψάλλετε και Υμείς και οι ακολουθούντες Υμίν, εις πάντας τους ήχους το τροπόριον της „Αγάπης“ … „Αγάπη άνευ όρων και ορίων“ … Εφ’ όσον η καρδία Υμών εκχειλίζει εξ αγάπης και εξ αυτής πηγάζουσι πολύρροα ρεύματα, φθάνοντα μέχρι των εσχάτων της Δύσεως και δημιουργούντα πελάγη, εις α ανέτως και μετ’ ευροσύνης καλυμβώσι πασών των αποχρώσεων οι αιρετικοί, πώς δεν διατίθενται ολίγαι σταγόνες αγάπης και διά τους ταλαιπώρους Ορθοδόξους; Δι’ εκείνους εκ των Ορθοδόξων, οίτινες σκανδαλίζονται, βλέποντες τον Ορθόδοξον Πατριάρχην Κων/πόλεως να αθετή – εν ονόματι της αγάπης! – ιερούς Κανόνας, να ανατρέπη αιωνοβίους Παραδόσεις, να κρημνίζη τείχη ασφαλείας, να μεταίρη όρια α έθεντο αγιώτατοι Πατέρες της Εκκλησίας; … Η αγάπη Υμών, δεν είναι γνησία, αλλά επιφανειακή και επίπλαστος· δεν είναι άνωθεν κατερχομένη, αλλ' επίγειος, ψυχική, δαιμονιώδης ... Ποίος αγαπά ειλικρινώς τον νοσούντα; Ο λέγων προς αυτόν „είσαι υγιέστατος, τρώγε ό,τι θέλεις“ και απεργαζόμενος ούτω χαλεπωτέραν την νόσον και ταχύτερον τον θάνατον, η ο επισημαίνων αυτώ την ασθένειαν και απαγορεύων τας βλαπτούσας τροφάς; Ημείς, επισημαίνοντες τας πλάνας των αιρετικών και διακηρύσσοντες ότι ακολουθούσιν οδώ επισφαλεστάτη, υπάρχει ελπίς να δημιουργήσωμεν εν αυτοίς κρίσιν συνειδήσεως και έφεσιν αναζητήσεως της αληθείας. Υμείς και οι μεθ' Υμών, διακηρύττοντες ότι „ουδέν μας χωρίζει“ από των αιρετικών κ.τ.τ. ναρκούτε και αποκοιμίζετε αυτούς και αποκλείετε έμπροσθεν αυτών την οδόν της αληθείας. Ούτως εφαρμόζεται εν προκειμένω το προφητικόν: „λαός μου, οι μακαρίζοντες υμάς πλανώσιν υμάς“ (Ησ. γ΄, 12). Και „ότι ου κενά τα ρήματα, μαρτυρεί τα πράγματα“. Ποίoν ετερόδοξον ωδηγήσατε Υμείς και οι δορυφορούντες Υμάς μελιστάλακτοι και ασπόνδυλοι Επίσκοποι εις την Ορθοδοξίαν; Ούτε ένα, Παναγιώτατε: Ούτε ένα, παρά πάντα τα ταξίδια, τα συνέδρια, τα γεύματα, τα δώρα, τα μειδιάματα. Μόνον „φανατικοί“ τινες ορθόδοξοι εγένοντο αφορμή προσελεύσεως αιρετικών εις την αλήθειαν της Ορθοδοξίας».

Δείτε το ΕΔΩ.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, Η ΥΠΕΡΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ π. ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ  ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΠΛΑΝΗΣ ΤΟΥ

Η ΥΠΕΡΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ π. ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ  ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΠΛΑΝΗΣ ΤΟΥ  ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
                                                _____________________
Χθές (22 Φεβρουαρίου 2017) το ιστολόγιο ‘’Ρωμαίϊκο Οδοιπορικό’’ (www.orthodoxia-ellhismos.gr), πρόβαλε την ομιλία του Ηγουμένου της Μονής Βατοπαιδίου στην Εσπερίδα των ΚΒ΄ Παυλείων της Μητρόπολης Βεροίας, με τίτλο ‘’Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός ως υποτακτικός του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού (Μέρος Α΄). 

Το κείμενο της ομιλίας αποτελούσε αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της Μητρόπολης Λεμεσού.  Μάλιστα συμπεριλήφθηκε στην κατηγορία ‘’Σύγχρονες Άγιες Μορφές’’, την ιστοσελίδα της Μητρόπολης Λεμεσού, χωρίς καμιά ανασκευή, σε καμιά από τις πλάνες του. 

Ιδού μια των αιρετικών πλανών του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού, που αναμένει την ανασκευή της από τους υπερπροβάλλοντες αυτόν : «Όταν λοιπόν όπως είπα κρατήσομεν την πρακτικήν έτσι αντιστάμενοι στην έννοιαν, στην κρούσιν του παραλόγου, τότε αρχίζει ο φωτισμός στον νουν, ξυπνάει ο νους και δεν πλανάται άκοπα στον άσκοπον μετεωρισμόν.  Όταν η Θεία Χάρις αυτό το διαπιστώσει, ότι ο νους αυτός εξύπνησε και πήρε τη θέση του σαν πρόσωπο και ο νους είναι το πρόσωπο, τότε υποτάσσεται η Χάρις εις τον νουν, μυστήρια μυστηρίων.  Κι άλλοτε σας τα είπα αυτό, αλλά σας το είπα συγχωνευμένα.  Δεν είναι παράξενα τούτα.  Ο νους του ανθρώπου που είναι πρόσωπον και το καθ’ εικόνα και ομοίωσιν, είναι υπεράνω της Χάριτος.  Η Χάρις του Θεού είναι άκτιστος ενέργεια μέσω της οποίας κατασκεύασε τα πάντα και τα διοικεί.  Αλλά αυτή είναι εργαλείο, ο νούς είναι πρόσωπον,  τόσον το καθ’ εικόνα και ομοίωσιν.  Γι’ αυτό και το φόρεσε ο Θεός Λόγος και το έχει αχώριστα στην αιωνιότητα της δόξης του, ο Πατήρ του μέλλοντος αιώνος».

O π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός δίδαξε ότι «ο νους του ανθρώπου που είναι πρόσωπον και το καθ’ εικόνα και ομοίωσιν, είναι υπεράνω της Χάριτος», το οποίο αποτελεί ξεκάθαρα αιρετική και βλάσφημη διδασκαλία. Όπως ακριβώς οι βαρλααμίτες θεωρούσαν το άκτιστον Φως, ως «χείρον νοήσεως».  Επί του παρόντος αντί άλλης ανασκευής, αρκούνται και δημοσίως να αποκαλούν πλανεμένους όσους ανασκευάζουν τις πλάνες του.

Πολλοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί με την υπερπροβολή που του γίνεται, εκλαμβάνουν ως ορθή τόσο την αιρετική αυτή διδασκαλία του, αλλά και τις άλλες πλάνες του.  Και φυσικά η κακοδοξία του αυτή, για την οποία αναφερόμαστε δεν αποτελεί φραστικό λάθος, αλλά αιρετική πλάνη.

Γιατί δεν γίνεται καμιά ανασκευή της πλάνης περί της Θείας Χάριτος που δίδαξε ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός, παράλληλα με την υπερπροβολή του;   Τυχόν όμως ανασκευή θα σημαίνει παραδοχή ότι ο π. Ιωσήφ Βατοπαιδινός δίδαξε τέτοια κακοδοξία.  Θα προσθέσω μόνο την ερώτηση αυτή, τόσο γι’ αυτούς  που τον υπερπροβάλλουν, αλλά και για τους διαχειριστές του ιστολογίου ‘’Ρωμαίϊκο Οδοιπορικό’’ :  ‘’Συμφωνούν με αυτή τη διδασκαλία του π. Ιωσήφ Βατοπαιδινού περί κατωτερότητας της Θείας Χάριτος’’;  Γιατί τον υπερπροβάλλουν χωρίς καμιά ανασκευή των θεολογικών πλανών του;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 23η Φεβρουαρίου 2017.

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ

    Η αντιχριστιανική γραμματεία δεν είναι φαινόμενο της εποχής μας, αλλά έχει προϊστορία είκοσι αιώνων και φθάνει μέχρι τον 1ο αιώνα μ.Χ., που έζησε επί γης ο Κύριος και Λυτρωτής μας Ιησούς Χριστός. Στόχος της η σπίλωση του θεανδρικού προσώπου Του, η απογύμνωσή Του από την θεϊκή Του υπόσταση και ο υποβιβασμός Του σε έναν κοινό θνητό, του οποίου το έργο τελείωσε επάνω στο Γολγοθά. Περαιτέρω στόχος η κατασυκοφάντησή του σε έναν εμπαθή και προβληματικό άνθρωπο. Σ’ έναν λαϊκό επαναστάτη, ο οποίος ήθελε να σφετερισθεί την πίστη των Ιουδαίων στον αναμενόμενο Μεσσία. Τέτοιες απόψεις συναντάμε στην πρώιμη αντιχριστιανική γραμματεία και κυρίως στο ιουδαϊκό βιβλίο «Ταλμούδ». Με βάση αυτό, ανέλαβαν κατόπιν πολλοί ειδωλολάτρες συγγραφείς, να αποδομήσουν το πρόσωπο του Χριστού και να «γκρεμίσουν» τη χριστιανική πίστη, όπως ο Κέλσος, ο Πορφύριος, ο Ιεροκλής, ο παγανιστής αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Αποστάτης (361-363), κ.α.
   Στην εποχή του άθεου «Διαφωτισμού» η πολεμική εναντίον του κορυφώθηκε. Οι οπαδοί του ανέσυραν όλη την αρχαία αντιχριστιανική γραμματεία και την έντυσαν με «λογικοφανή» επιχειρήματα, ώστε να φαίνεται στους αδαείς η άρνηση του Χριστού ως μοντέρνο «προοδευτικό κίνημα». Ήταν δε τέτοια η μανία τους, ώστε συναγωνίζονταν, ποιος θα «αποκαλύψει» τα συγκλονιστικότερα στοιχεία, που θα «γκρέμιζαν» το «σαθρό», κατά την άποψή τους, χριστιανικό οικοδόμημα!
  Σφοδροί αρνητές του Χριστού και αντιχριστιανοί συγγραφείς υπήρξαν και πολλοί «θεολόγοι» από το χώρο του αιρετικού Προτεσταντισμού, οι οποίοι προσπάθησαν να Τον απογυμνώσουν από τη θεότητά Του. Τον παρουσίασαν στα συγγράμματά τους ως έναν σημαντικό άνθρωπο, έναν σοφό δάσκαλο, έναν ρομαντικό κοινωνικό μεταρρυθμιστή, έναν λαϊκό επαναστάτη, τον Οποίο πολύ αργότερα οι οπαδοί του τον «έντυσαν» με θεϊκές ιδιότητες. Τέτοιοι υπήρξαν ο Reimarus, o Baur, o Renan, o Harnak, o Paulus, o Bultman, κ.α. Τα φθηνά και ανιστόρητα επιχειρήματά τους, προϊόντα κακόβουλων υποκειμενικών αντιλήψεων και ιδεοληψιών, «αναμασούν» πολλοί σύγχρονοι άθεοι συγγραφείς και συνεχίζουν να τα προβάλλουν ως «συνταρακτικά στοιχεία» για την δήθεν «απάτη του Χριστιανισμού»!
Στην κατηγορία αυτού του είδους των συγγραμμάτων ανήκουν και τα έργα του γνωστού Γάλλου συγγραφέα Robert Ampelain (Ρόμπερτ Αμπελαίν). Σύμφωνα με τα βιογραφικά του στοιχεία, ήταν τέκτονας, (μαρτινιστής) και αποκρυφιστής, ορκισμένος εχθρός της Εκκλησίας. Μεταφραστής των έργων του στην Ελλάδα, ο Μάριος Βερέττας, και αυτός ορκισμένος εχθρός της Εκκλησίας, εντεταγμένος στο χώρο της «αρχαιολατρίας», της νέας μορφής αντιχριστιανισμού.
  Περιήλθε στα χέρια μας ένα από τα συγγράμματα του παρά πάνω συγγραφέως με τίτλο: «Το πραγματικό ιστορικό πρόσωπο Ιησούς, ή το θανάσιμο μυστικό των Ναϊτών», (εκδόσεις Σμυρνιώτη). Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας κυριολεκτικά παραληρεί από την αρχή μέχρι το τέλος. Προσπαθεί να αποδείξει ότι η εικόνα που μας δίδουν τα ευαγγελικά κείμενα για  το πρόσωπο του Ιησού δεν είναι αληθινή, αλλά παραπλανητική. Ότι είναι μια απάτη. Και με αληθοφανή επιχειρήματα προσπαθεί να ξεσκεπάσει, όπως νομίζει, αυτή την «χριστιανική απάτη»! Κατ’ ουσίαν αναμασάει, μια παλιά θεωρία, την λεγόμενη «θεωρία του δόλου», την οποία είχαν επινοήσει πολλοί αρχαίοι εθνικοί αντιχριστιανοί συγγραφείς, και στη συνέχεια επανέφεραν οι Άγγλοι θεϊστές του 17ου αιώνα με πρωταγωνιστή τον Herman – Samuel Reimarus. Σύμφωνα με την θεωρία αυτή όλο το χριστιανικό οικοδόμημα στηρίχτηκε σε μια απάτη. Ότι «ιδιαιτέρως ο σκοπός του Ιησού Χριστού, καθώς και των συγγραφέων της Καινής Διαθήκης υπήρξε να υπηρετήσωσι τα ίδια αυτών συμφέροντα» (Π. Τρεμπέλα, Απολογητικαί Μελέται, τομ.5,σελ.118, Αθήναι, 1982).
   Πιο συγκεκριμένα πασχίζει με πάθος να αποδείξει ότι οι Ναΐτες ιππότες, (Τεμπλιέροι), τον 14ο αιώνα, ανακάλυψαν δήθεν την πραγματική αλήθεια για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού και την πραγματική καταγωγή του Χριστιανισμού και γι’ αυτό καταδικάστηκαν και καταδιώχτηκαν από τους παπικούς. Ισχυρίζεται ότι «οι απόκρυφοι Μάγιστροι του Τάγματος παρουσίασαν το αληθινό πρόσωπο του ιστορικού Ιησού πολύ διαφορετικότερο από τη φήμη του. Αναμφίβολα στηρίχτηκαν είτε σε χειρόγραφα, που ανακάλυψαν οι ίδιοι μέσα στις διάφορες πόλεις των Αγίων τόπων, είτε σε μυστικές συναντήσεις που είχαν με τους σοφούς Άραβες, ή τους Εβραίους Καβαλιστές, είτε τέλος σε επαφές που είχαν με τους ‘Τελείους’ Καθαρούς» (σελ. 26)! Χωρίς να θέλουμε να στηρίξουμε τους δολοφόνους των Ναϊτών  παπικούς, ρωτάμε: Υπάρχουν αποδείξεις για όλα αυτά που ισχυρίζεται ο συγγραφέας; Βρέθηκαν τα χειρόγραφα, που αναφέρει; Όχι βέβαια! Τότε γιατί θα πρέπει να εκλάβουμε τους ισχυρισμούς των Ναϊτών ως αξιόπιστους και όχι την πίστη στα ευαγγελικά κείμενα και την χριστιανική παράδοση; Δεν μας λέει τίποτε περί αυτού ο συγγραφέας!
  Ισχυρίζεται επίσης ότι τα Ευαγγέλια, γράφτηκαν τον 4ο και 5ο μ. Χ. αιώνα. Για την ακρίβεια ξαναγράφτηκαν, αφού πλαστογραφήθηκαν ενώ καταστράφηκαν τα «αυθεντικά»! Κάνει λόγο για «ανώνυμους συντάκτες των Ευαγγελίων του 4ου και 5ου αιώνα» (σελ. 288).  «Στην πραγματικότητα», γράφει, «τα πρωτότυπα Ευαγγέλια χάθηκαν, και ο Ωριγένης,  (που έζησε ανάμεσα στον 3ο και 4ο αιώνα) μας λέει ήδη στην εποχή του αγνοούσαν την ύπαρξη του Ευαγγελίου του Ματθαίου. Αν μπορούσαμε να ξαναβρούμε τα χαμένα αυτά κείμενα, είναι πιθανό πως θα παρατηρούσαμε μεγάλες διαφορές ανάμεσα σ’ αυτά και στα διορθωμένα κείμενα του 4ου αιώνα που χρησιμοποιούμε σήμερα» (σελ. 250)! Ωστόσο αγνοεί φαίνεται ότι σώζονται μέχρι σήμερα πολλά σπαράγματα χειρογράφων των Ευαγγελίων, τα οποία ανάγουν την προέλευσή τους ακόμα και μέχρι τα τέλη του 1ου μ. Χ. αιώνος! Πέραν τούτου, πως είναι δυνατόν τα καινοδιαθηκικά κείμενα να γράφτηκαν τον 4ο και 5ο αιώνα, καθ’ όν χρόνον στα συγγράμματα των αγίων Πατέρων που έζησαν νωρίτερα, τους τρεις πρώτους αιώνες, βρίσκουμε πλείστα όσα χωρία της Καινής Διαθήκης, διάσπαρτα μέσα σ’ αυτά;
    Σε αντίθεση με τα κανονικά κείμενα της  Καινής Διαθήκης, θεωρεί ως αξιόπιστα τα απόκρυφα, νόθα και ψευδεπίγραφα συγγράμματα των πρωτοχριστιανικών χρόνων. Τις αφελείς, ανιστόρητες εμπαθείς και βέβαια αιρετικές αναφορές τους στο Χριστό και στην Εκκλησία τις θεωρεί a priori αξιόπιστες και τις προβάλλει για να θίξει το πρόσωπο του Χριστού και την χριστιανική πίστη. Επίσης αξιόπιστη θεωρεί την αντιχριστιανική ιουδαϊκή γραμματεία και ιδιαίτερα την ταλμουδική, την οποία χρησιμοποιεί κατά κόρον στο σύγγραμμά του, επειδή προφανώς περιέχει εχθρικό και συκοφαντικό περιεχόμενο. Αξιόπιστη θεωρεί και την αντιχριστιανική γραμματεία των πολεμίων του Χριστιανισμού εθνικών συγγραφέων! Αδυνατεί όμως να διακρίνει μέσα στο παραλήρημά του, το βασικό αξίωμα της ιστορίας, ότι η απάτη και το ψέμα, έχουν ημερομηνία λήξεως. Αυτό σημαίνει ότι η δήθεν «χριστιανική απάτη» θα είχε «ξεφουσκώσει» πολύ σύντομα και δεν θα είχε μια ιστορία δύο χιλιάδων χρόνων.
Φρίκη προκαλεί στον αναγνώστη η εικόνα που μας δίδει για το πανάγιο πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τον παρουσιάζει ως απατεώνα και λαοπλάνο. Ως έναν τιποτένιο τυχοδιώκτη, ο οποίος, μέσα στην ψυχοπαθολογική του σκοτοδίνη και τη μωροφιλοδοξία του, συνέλαβε την ιδέα να γίνει βασιλιάς του Ισραήλ. Γράφει: «Πρώτα απ’ όλα είναι τα επεισόδια εκείνα που τα προκαλεί προσπαθώντας να παρουσιάσει τον εαυτό του σαν τον αναμενόμενο Μεσσία, σκηνοθετώντας τις προφητείες. Άλλες απ’ αυτές τις πραγματοποιεί κι άλλες τις παραλείπει επειδή είναι δύσκολες στην πραγματοποίησή τους» (σελ. 221)! Προκειμένου να πετύχει τον στόχο του, την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας με τη «συμμορία» του, δηλαδή τους μαθητές του, αποφάσισε να προσεταιρισθεί το πρόσωπο του αναμενόμενου Μεσσία! Και όταν απέτυχε σ’ αυτή του την επιδίωξη, «ονειρεύτηκε να γίνει θεός μετά το θάνατό του. Η ιδέα αυτή, που είναι και δική μας υπόθεση, του ήρθε μετά τη γνωριμία του στη Φοινίκη με τις τελετουργίες της Ανάστασης του Άδωνι» (σελ.221)! Από πού αντλεί τις πηγές του; Ασφαλώς από την εμπαθή διάνοιά του, ή αντιγράφοντας τους αντιχριστιανούς συγγραφείς του παρελθόντος!
  Στη συνέχεια προσπαθεί να αποδείξει ότι ο Χριστός δεν αναστήθηκε, κάνοντας απίστευτες υποθέσεις, που αγγίζουν τα όρια της παράνοιας. Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι ο ψυχοπαθής αυτοκράτορας Ιουλιανός (361-363), έδωσε εντολή να καούν τα οστά ενός σκελετού, ο οποίος υποθέτει ότι ανήκε στον Ιησού και εν τέλει συμπεραίνει: «Φτάνουμε στο συμπέρασμα πως ποτέ δεν συνέβη μια σαρκική ανάσταση. Η πράξη του Ιουλιανού προκάλεσε την οργή των χριστιανών και σήμανε το τέλος του, που δεν άργησε να έρθει ύπουλα» (σελ. 294). Ωστόσο ο αυτοκράτορας είχε δώσει διαταγή να καούν όλα τα Ιερά Λείψανα, που υπήρχαν σ’ όλη την αυτοκρατορία. Κάηκαν χιλιάδες. Πως είναι σίγουρος ότι κάποιος από αυτούς τους σκελετούς που κάηκαν ανήκε στον Ιησού; Ούτε και ο ίδιος είναι σίγουρος, αλλά το γράφει για τους ανίδεους αναγνώστες του! Σε άλλο σημείο γράφει ότι κάποια οστά που «ανακαλύφτηκαν το 1952 στο Όρος των Ελαιών» είναι του Ιησού, (σελ. 306). Ίσως «ξέχασε» το προηγούμενο βέβαιο συμπέρασμά του, ότι αυτά τα έκαψε ο Ιουλιανός πριν από 17 αιώνες! Αν οι χριστιανοί είχαν την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Χριστός όντως αναστήθηκε, δεν θα πίστευαν σ’ αυτόν, ούτε φυσικά θα τιμούσαν τα λείψανα ενός κοινού ανθρώπου που νικήθηκε από τον θάνατο. Όπως τονίζει ο απόστολος Παύλος «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται ματαία η πίστις υμών» (Α΄Κορ.15,17). Kαι εδώ εγείρεται το καταλυτικό ερώτημα: Γιατί οι απόστολοι έχασαν τη ζωή τους και μαρτύρησαν φρικτά υπερασπιζόμενοι ένα ψεύδος; Εάν δεν είχαν ζήσει την ανάσταση, με ποια δύναμη ψυχής θα πέθαιναν κηρύσσοντάς την; Το ακλόνητο θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται ολόκληρο το χριστιανικό οικοδόμημα είναι η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για κείνον!
Σε άλλο σημείο ισχυρίζεται ότι ο Χριστός, δεν αναστήθηκε αλλά αυτός που παρουσιαζόταν ως ο αναστάς Χριστός ήταν «ο δίδυμος μυστηριώδης ΤΑΟΜΑ (σ.σ. Θωμάς), (ο οποίος) μοιάζει με τον Ιησού, σαν δίδυμος αδελφός» (σελ. 314)! Και συνεχίζει: «Αλλά, για το Δίδυμο, ο ρόλος του είναι επικίνδυνος. Δεν μπορεί παρά να παριστάνει συνεχώς τον ‘ψευδοαναστημένο’ Ιησού» (σελ. 314)!  Όλα αυτά όμως είναι ανόητες και παιδαριώδεις υποθέσεις, με τις οποίες δεν αξίζει κανείς να ασχοληθεί.
   Από όσα παραθέσαμε παρά πάνω εύκολα μπορεί να διαπιστώσει ο αναγνώστης, την σαθρότητα των επιχειρημάτων, την προχειρότητα και την έλλειψη κάθε επιστημονικής βάσεως στο αντιχριστιανικό αυτό βιβλίο. Η αναφορά μας σ’ αυτό γίνεται μόνο και μόνο για να επιστήσουμε την προσοχή σε  κάποιους πιστούς μας, οι οποίοι ως μη έχοντες τον ανάλογο πνευματικό και επιστημονικό εξοπλισμό, δεν είναι ικανοί να διακρίνουν τις πλάνες του. Και επομένως, αν το διαβάσουν, μπορεί να κλονιστεί η πίστη τους. Αυτός είναι άλλωστε και ο στόχος του βιβλίου. Ζούμε σε καιρούς αποκαλυπτικούς, όπου η πλάνη έχει υπερπερισσεύσει και ο αντίδικος διάβολος «ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίει» (Α΄ Πέτρ.5,8), με συμμάχους του τα επί γης δύστυχα όργανά του, ένας από τους οποίους είναι και ο R. Ampelain, μαζί με τους διακινητές των σαθρών του συγγραμμάτων!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών