Translate

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΟΛΔΑΒΙΑΣ κ. ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΔΙΕΝΕΡΓΕΙ ΑΔΙΚΟΝ ΔΙΩΓΜΟ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ/ΛΑΪΚΩΝ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ



Ο ΝΕΟΦΑΝΗΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΟΥΝΓΚΟΥΡΕΑΝΟΥ ΡΩΜΑΛΕΟΣ ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΜΑΕΣΤΡΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΟΙΜΝΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΓΙΑ ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΟΛΔΑΒΙΑΣ κ. ΘΕΟΦΑΝΗ. ΑΞΙΟΣ!!!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΟΛΔΑΒΙΑΣ κ. ΘΕΟΦΑΝΗΣ ΔΙΕΝΕΡΓΕΙ ΑΔΙΚΟΝ ΔΙΩΓΜΟ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ/ΛΑΪΚΩΝ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ

Του Παναγιώτη Π. Νούνη


Έγκυρες πληροφορίες μας αναφέρουσι ότι ο σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Ιασσίου και Μητροπολίτης της Μολδαβίας και Βουκοβίνης κ. Θεοφάνης εξαπολύει σφοδρώτατον διωγμό έναντι Κλήρου και Λαού ευσεβών προσκυνητών πιστών και μελών της ιεράς Σκήτης Ορασένι νομού Μποτοσάνι της Ρουμανίας.

Ακριβώς πρίν ένα μήνα (26/4/2017) το ομολογιακό και μαχητικόν Ιστολόγιον «ΚΑΤΑΝΥΞΗ» εδημοσίευσε την αποκαλυπτικήν είδηση ότι ο εν λόγω Αρχιεπίσκοπος Ιασσίου και Μητροπολίτης Μολδαβίας αναγνωρίζει απόλυτα τις κακόδοξες αποφάσεις της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης. [Δείτε ΕΔΩ]



Ιδιαίτερη εντύπωση κάνει το γεγονός, ότι ο σεβασμιώτατος κ. Θεοφάνης είναι φεφανατισμένος υπερμάχος της «Πανορθόδοξης Συνόδου», όπως πλείστοι άλλοι ομοφρώνες του, με το φαιδρό αποτέλεσμα να πιστεύει, ανοήτως, ότι όσοι πολεμούμε τις αιρετικές αποφάσεις της Συνόδου των Αρχιοικουμενιστών αποστατών Κληρικών είμεθα δήθεν «εχθροί της Εκκλησίας». Βέβαια αν δεν το πιστεύει αυτό, να υποθέσουμε ότι είναι λοίδωρος, πανούργος και συκοφάντης των Ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών;

Οι Χριστιανοί πρέπει να γίνουμε, αν δεν εγίναμε ακόμη, και να μεταβληθώμεν ως αδυσώπητοι και ανελέητοι κατά όσων ψευδεπισκόπων Μητροπολιτών υπερασπίζονται μετά εωσφορικής μανίας την Σύνοδον της Κρήτης. Οι αποφάσεις της νεοπαγούς Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης είναι πλέον αδιαμφησβήτητο ιστορικόν γεγονός ότι πρόκειται για δυσσεβή κακοδοξήματα και αιρετικά φλυαρήματα τινών πανούργων και επαμφοτεριζόντων ψευδεπισκόπων και σατανοκίνητων νόων.

Να σημειωθεί, ότι η αντιαιρετική πολεμική των ορθοδόξων Χριστιανών εστιάζει απόλυτα στις κακόδοξες ενέργειες και αποφάσεις των Αρχιοικουμενιστών και ορκισμένων Οικουμενιστών, και όχι βέβαια έναντι των ιερών τους προσώπων. Προτρέπουμε τον κύριον Θεοφάνη να μελετήσει και πάλιν (ετούτην την φορά από ορθόδοξην και πατερικήν οπτικήν) το «ιερό» Κοράνιον (ούπς! το ιερόν Ευαγγέλιον) ήθελα να πώ.

Συνεπώς, ο Αρχιεπίσκοπος Ιασσίου, αντί να (καθ)ίσταται ως καλός ποιμήν, κατήντησεν, ως γνήσιος ψευδοπροφήτης και λυκοποιμήν, διώκτης των Ορθοδόξων Ρουμάνων αδελφών μας, εξ αιτίας της πανούργας και πιθηκίστικης αναγνωρίσεως των ληστρικών αποφασισθέντων του Κολυμπαρίου.

Να υπενθυμίσουμε, ότι ο εν λόγω Αρχιοικουμενιστής της Μολδαβίας κ. Θεοφάνης βρισκόταν πρόσφατα καλεσμένος, στην Κύπρο, υπό του Αρχιοικουμενιστού και μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου. Τον υποδέχθηκε τότε στο αεροδρόμιον, ο «έτερος Καππαδόκης» και ορκισμένος οικουμενιστής ο θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Μεσσαορίας κ. Γρηγόριος. [Δείτε εδώ: Ιστοσελίδα «ΡΟΜΟΦΑΙΑ», Ο Μητροπολίτης Μολδαβίας και Μπουκοβίνας στην Κύπρο, http://www.romfea.gr/ekklisia-kyprou/13587-o-mitropolitis-moldabias-kai-mpoukobinas-stin-kupro ]

Ο σεβασμιώτατος των Οικουμενιστών κ. Θεοφάνης, έχει ιδιαίτερη συμπάθεια εξ όσων πληροφορούμε για τον Ιερομάρτυρα και Ομολογητήν Αρχιεπίσκοπον Κύπρου Κυπριανόν.

Βέβαια, καθότι γίνεται πλέον φανερόν, εκ των φιλοΟικουμενιστικών ενεργειών αμφοτέρων των σύγχρονων αρχιεπισκόπων, ούτε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος αλλά ούτε κάν και ο θαυμαστής αυτού του Ιερομάρτυρος ο Αρχιεπίσκοπος εκ της Μολδαβίας κ. Θεοφάνης, δεν ακολουθώσι το ορθόδοξον Πατερικό πνεύμα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας. Όπου ο Ιερομάρτυρας και νέος Ομολογητής της Εκκλησίας του Χριστού ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός έχυσε μαρτυρικώς το αίμα του υπό της Ισλαμικής μάχαιρας και Μωαμεθανικής αγχόνης.

Ο ίδιος ο άγιος Ιερομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, κατά την περίοδον του 1821 εξέδωσε μίαν τινά ιστορικήν Αρχιεπισκοπικήν Εγκύκλιον κατά των εωσφοριστών Φραγμασσωνιστών και Συγκρητιστών της Κύπρου. Εκαταδίκαζεν δηλαδή τον Μασσωνισμόν ελέω του πεπλανημένου διαθρησκειακού συγκρητισμού. Οι σημερινοί όμως Αρχιοικουμενιστές, Πατριάρχες και Αρχιεπίσκοποι, προπαγανδίζωσι συστηματικώς, τον Διαθρησκειακόν Οικουμενισμόν, ταυτόσημη σατανική ιδεολογία εκπορευόμενη αναντίρρητα από της Μασσωνικές και Θεοσοφικές Στοές του Σατανά, ενώ από την άλλη οι ομότιμοι στην αρχιερωσύνη του Ιερομάρτυρος, δειλιούσιν, όπως καταδικάσωσι εκ νέου τον πολύ-αιρετικόν Μασσωνισμό.

Ο εν λόγω φανατικός οπαδός του Οικουμενισμού, ο ψευδοπροφήτης κ. Θεοφάνης, φαίνεται να έχει ιδιαίτερες φιλίες και σχέσεις με τους σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμον και Λεμεσού κ. Αθανάσιον καθώς και με τον Ηγούμενο της ιεράς μεγίστης Βα(λ)πεδίου, όπου η τελευταία δια του γ. Εφραίμ, κατέστην ισχυρώτατον όργανον αλγεινής εσωτερικής και εξωτερικής μικρο-ποιμαντικής προπαγάνδας υπέρ των κακοδόξων ενεργειών και υπέρ των νεοΦαναριώτικων οικουμενιστικών σχεδιασμών υπέρ της αντιΧρίστου Πανθρησκείας.

Βέβαια, ο Ηγούμενος Εφραίμ, μόλις επληροφωρήθημεν, ότι επροσπαθούσε καιρό τώρα δια μέσω μεσολαβητών του, να επιβάλλει την πολυσχιδήν προσωπικότητά του στην Ιερά Μονή του Σταυροβουνίου. Προσπαθούσε δυστυχώς, να επιβάλλει (!) ο ίδιος την ώρα της φιλοξενίας του στην όντως φιλόξενη και Μοναστική Πολιτεία της εν Κύπρω Ακροπόλεως της Ορθοδοξίας.

Απαιτούσεν, ο τω όντι αθεόφοβος οπαδός και ορκισμένος προπαγανδιστής του κακοδόξου Κολυμβαρισμού, να φιλοξενηθεί, υπό των Σταυροβουνιωτών πατέρων, κατά τις δύσκολες μεσημεριανές ώρες όπου το Ιερόν Κοινόβιον είναι κλειστό για άπαντες, σχεδόν για ένα δίωρον, καθότι οι Μοναχοί ξεκουράζονται ελέω των πολυποίκιλων διακονημάτων και του δύσκολου προγράμματος των ακολουθιών.

Οι πατέρες του Σταυροβουνίου βέβαια του έστειλαν το ξεκάθαρον μήνυμα, ότι θα τον υποδεχθούσι, μετά το μεσημέρι όπου ανοίγωσι οι πύλες του Μοναστηρίου για όλους τους ταπεινούς προσκυνητές… ο πολύς όμως Ηγούμενος Εφραίμ, φαίνεται ότι επικράνθην και γάρ επροσβλήθην, μάλλον, διότι εμμέσως πλην σαφώς αντιλήφθηκεν, κάλλιο αργά παρά ποτέ, ότι ήτο άκρως ανεπιθύμητος να φιλοξενηθεί σύμφωνα με τις ιδικές του παράλογες ιδοτροπίες, το ιδικόν του θέλημα, και τις θρασύτατες απαιτήσεις, αλλά και ότι οι Σταυροβουνιώτες πατέρες δεν θα του εχαρίζωντο κατά την διάρκεια της φιλοξενίας για όσα ανόητα και δουλικά μασκαραλίκια διαπράττει υπέρ των Αρχιοικουμενιστών και κατά των Ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών.

Μη ξεχνάτε, ότι έχει γίνει βούκινο στην οικουμένη, ότι ο Ηγούμενος του Βα(λ)τοπεδίου κ. Εφραίμ, διεξάγει συντονισμένους και ανεπίσημους διωγμούς στο Άγιον Όρος κατά των συμμοναστών του Αγιορειτών Πατέρων.

Το ηχηρόν ράπισμα, εν τέλει, το έφαγε με το γάντι από την Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, τούτο ας γίνει αντιληπτόν για κάθε κατεργάρη Οικουμενιστή ή φιλοΟικουμενιστή που προσπαθεί να παρουσιάσει στην οικουμένη τον εαυτόν του ως γνήσια παραδοσιακόν και ορθόδοξον.

Ο μέν Αλεξανδρουπόλεως, ως γνωστόν, είναι κατεγνωσμένος λυκοποιμήν της Αλεξανδρούπολης, ταυτόσημων φρονημάτων με εκείνα των Αρχιοικουμενιστών του Φαναρίου και της Θεσσαλονίκης, διό και το βρωντοφωνάζουσι μέχρι και οι πέτρες του Θερμαϊκού αλλά και του ποταμού Έβρου, αφού κατά την Μεγάλη Εβδομάδα μέχρι και την Διακαινήσιμο Εβδομάδα του Πάσχα κατάφερε, άκουσον-άκουσον, αυτός ο ανελέητος τύρρανος, να φυλακίσει, με ένα ανυπόστατο κατηγορητήριον και με δικαστικόν διωγμό, έναν αντιΟικουμενιστή Αρχιμανδρίτη του.

Ο δε σεβ. Λεμεσού, τι να πώ και τι να λαλήσω περί αυτού;

Μπορεί να εφημολογήθει, καλώς ή κακώς, ότι δεν υπέγραψε το ένα κακόδοξον κείμενο στη Κρήτη, αλλά, μερικοί Επίσκοποι εκατάντησαν ως «τζάμπα Ομολογητές». Διότι, ως γνωστόν, όσοι υπαγώμεθα κάτω από την εκκλησιαστική εποπτεία του, έδωσε την παράδοξη ευλογία(;!), να διαβαστεί, εντός της Θεοσώστου επαρχίας μας μία νέα Ληστρική Αρχιεπισκοπική «Κατηχητική» Εγκύκλιος, όπου ανεγνώριζε (!), τις αιρετικές αποφάσεις της Συνόδου των Κολυμπαριστών οπαδών του Οικουμενισμού, και όπου εμμέσως πλήν σαφώς εδιοχετεύθην έτσι το φοβερόν δηλητήριον του Συγκρητισμού στο Χριστεπώνυμον πλήρωμα της πόλεως Λεμεσού. Το γεγονός, ότι δεν υπέγραψε ένα από τα κακόδοξα κείμενα, αλλά υπέγραψεν όλα τα άλλα, δεν γίνεται αυτομάτως ομολογητής, διότι και τά υπόλοιπα εμπεριέχωσι κακοδοξίες ολκής. Ούτε είναι ομολογητής-Επίσκοπος, όταν εγκωμιάζει δημοσίως τον αιρεσιάρχην Πατριάρχην κ. Βαρθολομαίον ενώ από την άλλη λοιδωρεί και συκοφαντεί τους αντιΟικουμενιστές. Ήδη, ας το μάθετε και αυτό, ο Λεμεσού, εμπράκτως αναγνωρίζει τινές αποφάσεις της Ληστρικής Συνόδου, επευλογώντας με ληστρική «Ποιμαντική Οικονομία», την εξάπαντος αντιΚανονική ιεροτελεστία των Μεικτών Γάμων, ορθοδόξων μετά των αιρετικών.

Στην γενέτηρά του μητροπολίτου Λεμεσού, εις το χωριόν Επισκοπήν-Κουρίου, λίαν προσεχώς, ο ταπεινός παπάς του χωριού, θα ιερουργήσει λ.χ. το «Μυστήριον του Γάμου» μίας ορθόδοξης γυναικός μετά του αγαπητικού της ανδρός όπου είναι ετερόδοξος-αιρετικός (Φραγκοπαπικός) με τις «ευλογίες» του σεβ. κυρίου Αθανασίου. Ο Λαϊκός Οικουμενισμός αλώνει τα χωριά και τις πόλεις μας, δια μέσω των συγκρητιστικών τελετουργιών, εξ αιτίας της άγνοιας των παπάδων, θεολόγων και επισκόπων μας.

Τέτοια παράδοξα πράγματα, άνομες μείξεις, και παιγνίδια του Διαβόλου, εδιενεργούσαν οι Άγιοι της Εκκλησίας μας;

Πάμε να δούμε τώρα τι έγινε στη Μολδαβία.

Στις 5 του Μαΐου 2017 το Βασίλειον Ιεράτευμα των αντιΟικουμενιστών και ιερώς Αποτειχισθέντων Κληρικών και Λαϊκών της Μολδαβίας, αντιστάθηκε ρωμαλέα, κατά των «εκκλησιαστικών» διωκτικών ενεργειών του λυκοποιμένος κ. Θεοφάνη.

Ο εν λόγω κακόδοξος Οικουμενιστής και Αρχιεπίσκοπος Ιασσίου, απέστειλεν μίαν ισχυράν ομάδα τριάντα περίπου Κληρικών του, όπως επιβάλλωσι με το έτσι θέλω έτερον Κληρικόν, ίνα μνημονεύει το «πανάγιον» όνομά του, μιάς και ο σύγχρονος Ομολογητής και εφημέριος (έγγαμος Κληρικός) της Σκήτεως ο π. Ιωάννης Ουνγκουρεάνου (Pr.Ioan Ungureanu) , αρνείτο, ακριβώς μετά την σατανοκίνητον Σύνοδον της Κρήτης, να τον μνημονεύει, διότι εφήρμωσε, Κανονικώς, το δικαίωμά που του παρέχει, δυνητικώς και ένεκα τινάς ρωμαλέας ομολογιακής διαμαρτυρίας, ο ΙΕ΄ Ιερός Κανών της Πρωτοδευτέρας Αγίας Συνόδου.

Το εκπληκτικόν και ωραίον παράδοξον του Ομολογιακού και ηρωϊκού αγώνος, αυτών, των Ρουμάνων αντιΟικουμενιστών αδελφών μας, είναι που άπαντες οι ενορίτες είναι συνεννωμένοι και ομοθυμαδόν απόλυτα σύμφωνοι με τον παπά τους, διό και συμφωνούσι με μία καρδιά και μία ψυχή, στην Διακοπή του Μνημοσύνου, εξάπαντος του αιρετίζωντος Αρχιεπισκόπου Ιασσίου κ. Θεοφάνους. Στην Ελλαδική και Κυπριακή επικράτεια, κάποιοι ακόμη ξύνονται και άλλοι ίσως προβληματίζονται,  ενώ οι Βαλκανικές και Σλαβικές χώρες μας διδάσκωσι την ορθόδοξη Πατερική Θεολογία και Ορθοπραξία δια της διακοπής κοινωνίας και επικοινωνίας με τους κακοδόξους αρχιεπισκόπους πατριάρχες και επισκόπους των.

Έν τέλει, έχει γίνει ο φόβος και ο τρόμος, τόσον των σκληροπυρηνικών Αρχιοικουμενιστών όσον και μερικών «βελούδινων αντιΟικουμενιστών» ο εν λόγω ΙΕ΄ Ιερός Κανών. Αυτό που ανησυχεί, και προφανώς καίγει πολλών τας συνειδήσεις, ενώ απασχολεί τους μορφωμένους σχολαστικώς, είτε από ημιμάθεια είτε από αμάθεια, αμφότερες τις αντιμαχόμενες παρατάξεις, είναι η  Διακοπή ή καί η μη Διακοπή του Μνημοσύνου του οικείου Επισκόπου, Μητροπολίτου ή και Πατριάρχου αυτών.

Το μέγα ζητούμενον βέβαια, και το κέντρον βάρους, κατά την προσωπικήν μας εκτίμηση, που πρέπει να απασχολεί τον κάθε νόρμαλ Ορθόδοξον και πολεμίον του πανθρησκειακού Οικουμενισμού, δεν είναι η διακοπή ή η μή διακοπή της κοινωνίας με τον Επίσκοπον ή Μητροπολίτην ή και Πατριάρχην, ούτε κάν η Διακοπή του Μνημοσύνου αυτών, αλλά το κύριον είναι η μη διακοπή της Κοινωνίας μας μετα της θείας καί Θεανθρωπίνης Φύσεως του Χριστού μας.

Η Καθολική ιερά Παράδοση των Ορθοδόξων, προσφέρει το δυνητικό δικαίωμα, και την αναντίρρητη υποχρέωση, σε όσους έχωσι ξεκάθαρα τα ζητήματα Πίστεως, εξάπαντος καλυπτώμενοι βάσει των Ιερών Κανόνων και της Αγίας Γραφής, δια της ιεράς Αποτειχίσεως, να προχωρούσι στη Διακοπή του Μνημοσύνου κατά τινών αδιαμφισβήτητων αιρετιζόντων Επισκόπων ή Μητροπολιτών ή Πατριαρχών. Αλλά ως εκεί! Πρόκειται δηλαδή για το έσχατον σημείον αντίστασης, και το πυρηνικόν υπερόπλον στο οπλοστάσιον του κάθε Χριστιανού (Κληρικού, Μοναχού και Λαϊκού) έναντι της οιασδήποτε Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Αρχής. 

Καθότι σημειώνει και μας εντέλλει ευαγγελικώς ο Απόστολος Πέτρος:

«ἵνα διά τούτων γέννησθε κοινωνοί θείας φύσεως ἀποφυγόντες τῆς ἐν κόσμῳ ἐν ἐπιθυμίᾳ φθορᾶς».

Δεν λέγει όμως, αξιότιμοι αδελφοί και πατέρες: «γέννησθε κοινωνοί ανθρωπίνης φύσεως», όπως π.χ. το Λειτουργικό και Κοινωνικό μνημόσυνον του Μητροπολίτου και Πατριάρχου, αλλά τονίζει ο θεηγόρος Απόστολος του Χριστού, να γίνουμεν Κοινωνοί της θείας, και εννοεί προφανώς, της Θεανθρωπίνης Φύσεως, και να αποφεύγουμεν την σατανική (δια)φθορά του εκκοσμικευμένου πνεύματος, καθώς και τις αιρέσεις, που λαγκοδέρνωσι τους ταλαίπωρους εκκλησιαστικούς ψευδεπισκόπους μας.

Δεν είναι φαιδρόν το κατάντημα των αιρετιζόντων Οικουμενιστών που πασχίζωσι, να επιβάλλωσι, δια πολυποίκιλων ραδιουργιών και τεχνασμάτων, ενίοτε δια της βίας, των μνημόσυνον του ονόματός τους;

Άραγε, από πού προήλθεν τέτοια σαθρή, φαύλη, δυσσεβής, ανίερη, ιεροκρατική και κληρικαλιστική νοοτροποία τινας (εξ)αναγκαστικής Επισκοπομονιστικής και εξάπαντος ανθρωποκεντρικής Εκκλησιολογίας; Γιατί σώνει και καλά να εμένουμε και νά πιθηκίζουμε πάν ότι κακόν και σαθρόν εκ των ετεροδόξων Λουθηροκαλβίνων και Φραγκοπαπικών; Γιατί σεβασμιώτατε μητροπολίτα Περγάμου κ. Ιωάννη, διαστράψατε ριζηδόν την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία μας σε, Φιλοσοφίζουσα και κακόδοξη Εκκλησιολογία; Γιατί άραγε;

Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Ορθόδοξος Θεολογών



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΤΕΚΜΗΡΕΙΑ:

1.  Ιστοσελίδα «OrtodoxINFO.RO», Părintele Ioan Ungureanu de la Schitul Orăşeni, primeşte dojana arhierească pentru întreruperea pomenirii, http://ortodoxinfo.ro/2017/03/21/parintele-ioan-ungureanu-de-la-schitul-oraseni-primeste-dojana-arhiereasca-pentru-intreruperea-pomenirii/ .

2.  ALERTĂ la Schitul Orășeni: MMB a trimis 30 de preoți și poliția pentru a-l schimba pe părintele Ioan Ungureanu (Satul Sfântului Sila prigonit înainte de canonizarea acestuia), http://sinodultalharesc.tk/alerta-la-schitul-oraseni-mmb-trimis-30-de-preoti-si-politia-pentru-l-schimba-pe-parintele-ioan-ungureanu/ .


4.  Daniel Vla – Ortodoxie, Țară, Românism,  Părintele IOAN UNGUREANU, predică la Duminica Slăbănogului – explicații despre situația de la Schitul Orășeni, https://danielvla.wordpress.com/2017/05/13/parintele-ioan-ungureanu-predica-la-duminica-slabanogului-explicatii-despre-situatia-de-la-schitul-oraseni/ .

5.  Διωγμός στη Σκήτη Ορασένι Νομού Μποτοσάνι Ρουμανίας. 5 Μαΐου 2017, https://www.youtube.com/watch?v=D6k7BgpBrDw

6.  Preotul Ungureanu arata hartia primita de la Mitropolie, https://www.youtube.com/watch?v=CiF2ExoEYfE .

ΖΩΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ T. HOBBES ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ



«Τι είναι το κοινωνικό συμβόλαιο; Είναι ορθολογική η αποδοχή του;»

Της Ζωής Ανδρέου



Σ΄αυτό το δοκίμιο στόχος μου είναι να παρουσιάσω απλά αναλυτικά και λιτά το ειδικό ζήτημα της πολιτικής φιλοσοφίας του Hobbes για το κοινωνικό συμβόλαιο. Στην πορεία και βάση της προσωπικής έρευνας μου θα διενεργήσω μία απόπειρα να απαντήσω τεκμηρειωμένα και στο δεύτερο σκέλος του θέματος που επέλεξα. Με μία ενδελεχή έρευνα στην Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου μας εντόπισα πλούσια βιβλιογραφία τόσο για την προσωπικότητα του Άγγλου Φιλοσόφου όσο και για το κοινωνικό συμβόλαιο. Η αλήθεια είναι ότι το θέμα είναι εξαιρετικά δύσκολο αλλά συνάμα και πολύ ενδιαφέρον. Επίσης, έψαξα συστηματικά σε διάφορα βιβλιοπωλεία και προμηθεύτηκα μερικές πρόσφατες εκδόσεις για να εμβαθύνω στο θέμα μου.

Για αρχή, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω, βάση της βιβλιογραφίας, τι ακριβώς σημαίνει το κοινωνικό συμβόλαιο του Hobbes και μαζί πρόκειται να προσθέσω μία σύντομη αξιολόγηση στη κριτική του Russell για το Λεβιάθαν. Ενώ στη συνέχεια ίσως γράψω και μερικά επιπρόσθετα πράγματα για το κύριο αίτιο της ανάγκης να θεσπιστεί τέτοιο συμβόλαιο.

Σύμφωνα με μία προσωπική και ελεύθερη μετάφραση μου από το A Hobbes Dictionari το κοινωνικό συμβόλαιο, είναι: μία κοινωνική διαθήκη, όπου είναι μιά συμφωνημένη σύμβαση στην οποία όλα τα συμβαλόμενα μέρη θα πρέπει να προσαρμοστούν αμέσως με τέτοιο συμβιβαστικό τρόπο ώστε να ενεργήσουν με κάθε ορθολογική συνέπεια το μέρος που τους αναλογεί, βάση της συμφωνίας, ακριβώς μετά την σύναψη του συμβολαίου τους. Σε αυτή την διαθήκη-σύμβαση η κάθε πλευρά προσφέρει αμοιβαία το δώρο της, ώστε να φύγουν αμφότεροι ικανοποιημένοι από τη συμφωνία διότι όλοι τους καθώς είναι λογικό κάτι θα πρέπει να κερδίσουν.1

Πιο συγκεκριμένα για το συμβόλαιο του Hobbes, κατά τον Russell, το κοινωνικό συμβόλαιο είναι, όταν:

«Υποτίθεται ότι ορισμένοι άνθρωποι συνέρχονται και συμφωνούν να εκλέξουν έναν μονάρχη ή ένα κυρίαρχο σώμα που θ΄ασκεί την εξουσία επ΄ αυτών και θα θέσει τέρμα στον οικουμενικό πόλεμο […] Είναι μάλλον ένας ερμηνευτικός μύθος που χρησιμεύει για να εξηγήσει γιατί οι άνθρωποι υποβάλλονται και πρέπει να υποβάλλονται στους περιορισμούς της προσωπικής ελευθερίας που συνεπάγεται η υποταγή στην εξουσία2
Ο Russell αν και περιγράφει με κάθε σαφήνεια τι σημαίνει το κοινωνικό συμβόλαιο του Λεβιάθαν παρατηρεί τα πράγματα κάπως κριτικα καθώς μας δηλώνει την αντιπάθεια του προς το πολίτευμα της μοναρχίας. Μέσα όμως, απο την απολυταρχική εξουσία του ενός, δηλαδή του μονάρχη, δημιουργούνται κάποια σημαντικά προβλήματα, όπως η αναρχία και ο δεσποτισμός. Στον Hobbes ομως η απόλυτη μοναρχία και κρατική εξουσία παρουσιάζεται ως το ισχυρό αντίδοτο κατά της αναρχίας και του εμφύλιου πολέμου.3 Ο Russell, επίσης, αποσαφηνίζει τις δύο σημαντικές αντιρρήσεις του, όπου μας λένε, ότι: ο Hobbes φαίνεται να παραγνωρίζει τη σημασία των συμφεροντολογικών συγκρούσεων ανάμεσα στις πολιτικές τάξεις. Και ένα δεύτερο όπου αποσιωπείται από το Λεβιάθαν ο τρόπος που θα επιλυθεί μία διεθνής αναρχία αναμεταξύ των κρατών όπου αυτά βρίσκονται σε μία ανάλογη αλληλεξοντωτική φυσική κατάσταση. Δηλαδή η θεωρία του Hobbes έχει αρκετά κενά και ελλείψεις για το τελευταίο σημείο.4  
Η ιστορία μας διδάσκει, ότι η συγκέντρωση όλων των εξουσιών σε ένα και μόνο πρόσωπο είναι σχεδόν απόλυτα βέβαιο πως είναι αδύνατον να αντιμετωπίσει αντικειμενικά αμερόληπτα και  με κάθε δικαιοσύνη όλες τις πολιτικές καταστάσεις ενός οργανωμένου κράτους. Επομένως, ο Hobbes φαίνεται να έχει μια ακραία, μεροληπτική, προβληματική και λανθασμένη πολιτική άποψη. Και αυτό δεν είναι καθόλου αυθαίρετο διότι υπάρχουν πολλά αποδεικτικά στοιχεία στην βιογραφία του, ότι δηλαδή, έχει άμεση σχέση με τα προσωπικά του συμφέροντα, και όχι με μία αντικειμενική φιλοσοφική θεώρηση των πραγμάτων.
Μήπως ο Hobbes το πράττει από την υπερβολική του αφοσίωση προσήλωση και προσκόληση προς την μοναρχία; Καθόλου παράξενο αφού είχε τέτοιους φίλους. Μήπως είχε κάποια σημαντικά προσωπικά ωφέλη και παραθεωρεί ολόκληρη την εικόνα του θέματος που τον ενδιαφέρει; Η βιογραφία του πάντως αυτά μας αφήνει να εννοηθούν.5 Ένα είναι το μόνο σίγουρο, ότι στο σημείο του που υποστηρίζει την απόλυτη συγκέντρωση εξουσίας σε ένα και μόνο πρόσωπο, νομίζω ότι δεν έχει ορθή λογική, ούτε δείχνει αμερόληπτη στάση με το να εξισώνει τα συμφέροντα του μονάρχη και της αριστοκρατείας σε βάρος των κατωτέρων τάξεων.
Ο Άρης Στυλιανού στο αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο του για τις θεωρίες του κοινωνικού συμβολαίου καταγράφει για το θέμα μας, ότι: το κράτος του Λεβιάθαν δεν έχει κάποια ανάλογη «φυσική προέλευση»6 όπως συμβαίνει στην πολιτική θεωρία του Αριστοτέλη διότι είναι καθαρά μία πράξη συμφωνημένη και βαθειά συμβολαιϊκή. Το συμβόλαιο για το κράτος του Hobbes φαίνεται να μη έχει κάποια ιδιαίτερη τελεολογία αλλά ένα λειτουργικό και πρακτικό σκοπό. Ο μοναδικός σκοπός στο κράτος που θεσπίζει αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο είναι για να εξασφαλιστεί ορθολογικά μία ειρηνική συμβίωση των ανθρώπων ώστε να απεξαρτητοποιηθούν από την παράλογη απάνθρωπη και σίγουρα πρωτόγονη «φυσική κατάσταση»7 των θανατηφόρων συγκρούσεων. Πρόκειται βασικά για ένα ορθολογικό εργαλείο που προστατεύει τους πολίτες από τη φοβία και τον κίνδυνο του βιαίου θανάτου.
Ό ίδιος ο Hobbes σημειώνει, ότι η μεγαλύτερη αιτία της αναγκαίας αποδέσμευσης από την επικίνδυνη φυσική κατάσταση είναι ο αδιάλλειπτος «πόλεμος όλων εναντίον όλων», αλλά, και η μεγάλη συνέπεια από αυτή την πολεμική ατμόσφαιρα είναι ότι: «τίποτα δεν μπορεί να είναι άδικο».8 Δηλαδή αν κατάλαβα καλά, πρίν την δημιουργία ενός κοινωνικού συμβολαίου, δεν μπορεί να υπάρχει λόγος ύπαρξης της έννοιας του δικαίου και της αδικίας, αφού ακόμη δεν θεσπίζονται νόμοι και οργανωμένες κοινωνίες. Και όλα αυτά μας εξηγεί ότι συμβαίνουν εξ αιτίας της ανταγωνιστικής και αντίζηλης φύσης του ανθρώπου.9 Αλλά, τελικά, η μεγάλη φοβία του θανάτου, μαζί και ο ορθολογισμός των ανθρώπων «προβάλλει τους κατάλληλους όρους για ειρήνη, έτσι ώστε οι άνθρωποι να οδηγηθούν σε συμφωνία».10
Ωστόσο, ο Άγγλος φιλόσοφος καταγράφει ενδιαφέρουσες θεωρητικές πολιτικές λύσεις ώστε να απεγκλωβιστεί ο άνθρωπος από τον θανατηφόρο φαύλο κύκλο της καταστασης της πολεμικής όλων εναντίον όλων. Εξηγεί ότι: είναι ένας γενικός κανόνας του ορθολογισμού ή μάλιστα και ο θεμελιακός νόμος της φύσης ότι ο άνθρωπος πρέπει να επιδιώκει πάση θυσία για την εμπέδωση της ανθρωπιστικής ειρήνης με θυσία ακόμη να αποποιηθεί μερικά βασικά δικαιώματά του.11
Σε αυτό ακριβώς το σημείο επιθυμώ να προσθέσω, ότι θεωρώ: ο Russell εκφράζει αντικειμενικά λογικές αλήθειες με τις αντιρρήσεις του, λέγοντας, ότι κάποιες παραχωρήσεις ή και ένας πιθανός δίκαιος διαμοιρασμός της εξουσιας θα μπορούσε να εμποδίσει τη διχόνοια ή έναν εμφύλιο πόλεμο. Πώς και δεν αντιλήφθηκε αυτό το κρίσημο λεπτό και διακριτό σημείο ο ευφυής πολιτικός φιλόσοφος του Λεβιάθαν; Αισθάνομαι ότι υπάρχει κάποιο παράδοξο και ελλειματικό ζήτημα εδώ χωρίς να μπορώ με απόλυτη σαφήνεια να το εξηγήσω.
Μήπως ο φιλόσοφος του Λεβιάθαν δεν έβλεπε την υπόθεση της θεωρίας του και τόσο αντικειμενικά αλλά μάλλον τον επηρέαζαν βαθειά οι υψηλές δεσποτικές, βασιλικές και αριστοκρατικές διασυνδέσεις του καθώς και ο στενός φιλομοναρχικός του περίγυρος;
Αν όντως αυτό συμβαίνει, τότε αυτός είναι και ο βαθύτερος λόγος που συμφωνώ με τις δύο αντιρρήσεις του Russell. Δηλαδή, δεν συμφωνώ έτσι απλά για να συμφωνήσω με τις αδιαμφισβήτητα πολύ εύστοχες σκέψεις του, αλλά συμφωνώ, κυρίως, διότι η προσέγγιση της πολιτικής θεωρίας του Hobbes δεν είναι ουσιαστικά αντικειμενική και αμερόληπτη.
Τέλος, αυτή η κάπως αρνητική ένστασή μου, εκτιμώ διαισθητικά ότι δεν σημαίνει ότι πρέπει και να με εμποδίζει στο να συμφωνήσω με μερικούς συγγραφείς για το θέμα π.χ. όπως τους: Anthony Quinton12, Άρης Στυλιανού, Ζαν-Μισέλ Μπενιέ13 κ.α., ότι το κοινωνικό συμβόλαιο του Hobbes, είναι πράγματι μία αναγκαία φιλειρηνική και ορθολογική αποκάλυψη και η αποδοχή του σίγουρα έχει ρίζες στο φυσικό δίκαιο και στην ορθή λογική.



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
  1. A. P. Martinich, A Hobbes Dictionari, εκδόσεις: BLACKWELL, 1995, σ. 83.
  2. Μπέρτραντ Ράσσελ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, Μετάφραση-Σημειώσεις: Αιμ. Χουρμούζιου, εκδόσεις: Ι. Δ. ΑΡΣΕΝΙΔΗΣ, Κεφ. VIII, O ΛΕΒΙΑΘΑΝ ΤΟΥ ΧΟΜΠΣ, σ. 241.
  3. Μπέρτραντ Ράσσελ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, Μετάφραση-Σημειώσεις: Αιμ. Χουρμούζιου, εκδόσεις: Ι. Δ. ΑΡΣΕΝΙΔΗΣ, Κεφ. VIII, O ΛΕΒΙΑΘΑΝ ΤΟΥ ΧΟΜΠΣ, σ. 242-249.
  4. Μπέρτραντ Ράσσελ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, Μετάφραση-Σημειώσεις: Αιμ. Χουρμούζιου, εκδόσεις: Ι. Δ. ΑΡΣΕΝΙΔΗΣ, Κεφ. VIII, O ΛΕΒΙΑΘΑΝ ΤΟΥ ΧΟΜΠΣ, σ. 249-251.
  5. A. P. Martinich, A Hobbes Dictionari, εκδόσεις: BLACKWELL, 1995, σ. 1-20.
  6. Άρη Στυλιανού, ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΥ, εκδόσεις: ΠΟΛΙΣ, 2016, σ. 107-108.
  7. Άρη Στυλιανού, ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΥ, εκδόσεις: ΠΟΛΙΣ, 2016, σ. 85-104.
«Πράγματι, στη φυσική κατάσταση οι άνθρωποι βρίσκονται σε πόλεμο, όσο δεν υπάρχει μια κοινή αρχή που να τους κρατά υποταγμένους… κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να επιβληθεί με φυσικό τρόπο σε όλους τους άλλους… η έκφραση «φυσική κατάσταση» στη πολιτική φιλοσοφία του Χόμπς σημαίνει: ότι υπερβαίνουμε κάθε δυνατή ιστορική εμπειρία, για να φανταστούμε την πλήρη απουσία πολιτικής κοινωνίας και νομικών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων… η φυσική ακοινωνικότητα οδηγεί στον πόλεμο όλων εναντίον όλων, στον ολοκληρωτικό πόλεμο, ο οποίος καθιστά απαγορευτική κάθε μορφή βιώσιμης κοινωνίας και, κατά συνέπεια, κάθε ίχνος πολιτισμού (σελ. 97-99)».
  1. Τόμας Χόμπς, ΛΕΒΙΑΘΑΝ, μετάφραση: Γρηγόρης Πασχαλίδης και Αιμίλιος Μεταξόπουλος, εκδόσεις: ΓΝΩΣΗ,2006, σ. 198.
  2. Τόμας Χόμπς, ΛΕΒΙΑΘΑΝ, μετάφραση: Γρηγόρης Πασχαλίδης και Αιμίλιος Μεταξόπουλος, εκδόσεις: ΓΝΩΣΗ,2006, σ. 195-197.
  3. Τόμας Χόμπς, ΛΕΒΙΑΘΑΝ, μετάφραση: Γρηγόρης Πασχαλίδης και Αιμίλιος Μεταξόπουλος, εκδόσεις: ΓΝΩΣΗ,2006, σ. 198.
  4. Τόμας Χόμπς, ΛΕΒΙΑΘΑΝ, μετάφραση: Γρηγόρης Πασχαλίδης και Αιμίλιος Μεταξόπουλος, εκδόσεις: ΓΝΩΣΗ,2006, σ. 200.
  5. Anthony Kenny, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, μετάφραση: Δέσποινα Ρισσάκη, Κεφάλαιο 6, Πολιτική Φιλοσοφία, του Anthony Quinton, εκδόσεις: ΝΕΦΕΛΗ, Αθήνα 2006, σελ. 426-436. «Έτσι, το αρχικό συμβόλαιο… δεν είναι στη πραγματικότητα κάποιος νόμος. Δεν είναι η διαταγή κάποιου με εξουσία… αλλά ένας ορθολογικός κανόνας σύνεσης… ο Χόμπς έχει καταφέρει τον απίστευτο άθλο να βασίσει την απόλυτη υποταγή των ατόμων στο κράτος στη δική τους ορθολογική συναίνεση (σελ. 431)». Σχολιασμός: Αυτός ο συνετός λόγος του Αnthony αισθάνομαι, ότι μου είναι αρκετός για να τεκμηρειώσω το δοκίμιο μου στο κρίσημο σημείο που πρέπει να αιτιολογήσω την σύμφωνη γνώμη μου για την ορθολογικότητα της αποδοχής του συμβολαίου. Συμφωνώ απόλυτα με τις λογικές θέσεις του Άντονυ διότι για να υπάρξει επιβίωση του ανθρωπίνου είδους από την διηνεκή εμπόλεμη φυσική κατάσταση σαφώς και χρειάζονται δύο πολύτιμες και ανθρώπινες αρετές εκείνες της σύνεσης και της συναίνεσης.
  6. Ζάν-Μισέλ Μπενιέ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, μετάφραση: Κωστής Παπαγιώργης, εκδόσεις: ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ, Αθήνα 1999, σελ. 61-77. Γράφει σε κάποιο σημείο και το τονίζει με έμφαση, ότι: «Το πέρασμα από τη φυσική κατάσταση στην πολιτισμένη υπακούει σε ένα είδος ορθολογικής αποκάλυψης (σελ. 71-72)». Το σχόλιο μου: Προφανώς έχει δίκαιο ο Μπενιέ όταν σημειώνει ότι ο κοινός εχθρός των αντιπάλων στη φυσική κατάσταση είναι η «αποκάλυψη του θανάτου». Για να βρεθεί π.χ. ένα προσωρινό αντίδοτο του βιαίου και αιφνιδίου θανάτου φαίνεται, ότι επινοήθηκε μία κοινή πολιτική στρατηγική εναντίον του που οδηγεί αδιαμφισβήτητα, με συνετά και συναινετικά ορθολογικά βήματα, στο κοινωνικό συμβόλαιο του Λεβιάθαν.
ΠΗΓΗ: ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΕΙΟΝ ΚΥΠΡΟΥ, ΤΜΗΜΑ ΚΛΑΣΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ ΣΤΗ ΝΕΩΤΕΡΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΑΡΙΝΟ Β΄ ΕΞΑΜΗΝΟ ΤΟΥ 2017. ΔΙΔΑΣΚΩΝ: Δρ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΒΡΑΧΙΜΗΣ.

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, Η ΝΕΑ «ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ» ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΙΑΓΡΑΦΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤ΄ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΜΑΝΙΟΔΕΣΤΕΡΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ





Η ΝΕΑ «ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ» ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΙΑΓΡΑΦΗΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤ΄ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΜΑΝΙΟΔΕΣΤΕΡΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Του Παναγιώτη Π. Νούνη


Το εν λόγω αντιρρητικό δοκίμιόν μας φιλοδοξεί, κατά πρώτον, να αναιρέσει αποδεικτικά τα συστηματικά ψεύδη λοιδωρίες και τις σατανικές συκοφαντίες που ξεστομίζονται υπό τινών νεοΦαναριωτών Οικουμενιστών, κυρίως, κατά των «παροπλισμένων Καθηγητών» μας, και να συνηγορήσει ιδιαίτερα υπέρ της ηγετικής φυσιογνωμίας του αντιΟικουμενιστικού αγώνα μας, και μόλις πρόσφατα ιερώς Αποτειχισθέντα, Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση του σύγχρονου Ομολογητού της Φιλόκαλλης Ορθοδοξίας μας.

Καθώς επίσης, κατά δεύτερον, να αρχίσουμε έστω αργά, να προβληματίζουμε, δημόσια και σοβαρά, την παράδοξη στάση του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», έναντι των ιερώς Αποτειχισθέντων Κληρικών Μοναχών και Λαϊκών, καθότι σε μόλις πρόσφατο και προηγούμενο κείμενό μας (δείτε εδώ: ΛΟΓΟΣ ΜΗ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΘΕΝΤΩΝ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/04/blog-post_86.html ) , συνηγορήσαμε υπερβολικώς υπέρ της συνεργάτιδος εφημερίδος μας, και αυτό εξάπαντος γέγονε, κυρίως, υπό την οπτική σκοπιά τινός αρχάριου και μαθητευόμενου αρθογράφου της. Τα πράγματα όμως μπορούμε να τα εξερεύνησουμε και από μία άλλη οπτική γωνία, λαμβάνοντας αποστάσεις ασφαλείας, ούτως ώστε να εξετασθώσι αντικειμενικώτερα τα πράγματα, αν η επιδίωξη μας και το μείζον ζητούμενο είναι πράγματι η αλήθεια των Θεολογικών και Εκκλησιαστικών ζητημάτων.

Φαίνεται, ότι έχει απόλυτο δίκαιον στην ειδική αξιολόγησή του, ο Εκκλησιαστικός Συγγραφέας και θεολόγος κύριος Παναγιώτης Τελεβάντος, με την μόλις πρόσφατη αντιρρητική αρθρογραφία του για το ζήτημα της εμπαθούς σπιλώσεως λοιδωρίας και συκοφαντήσεως των ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών. [Δείτε εδώ: ΑΗΘΗΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΣΕΤΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ, http://panayiotistelevantos.blogspot.com.cy/2017/05/blog-post_21.html ].

Από το άλλο στρατόπεδο όμως, των «βελούδινων αντιΟικουμενιστών», φαίνεται να ξεπροβάλλει, κατά την προσωπική μας άποψη,  μία εσφαλμένη στάση ή τάση και λαθεμένη θεολογική πεποίθηση, όταν ο διευθυντής του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» και  θεολόγος κύριος Γεώργιος Τραμπούλης, σημειώνει τα εξής παράδοξα ( κυρίως για την Ιστορία της εν λογω Εφημερίδος) πράγματα:

«Στα 50 χρόνια της εφημερίδος βασική αρχή είναι ότι ο αγώνας θα πρέπη πάντα να δίνεται μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας και όχι έξω από αυτήν. Αυτό παραλάβαμε και αυτό προσπαθούμε να διατηρήσουμε. (…) Και εμείς θεωρούμε ότι η ενότητα αποτελεί πρωταρχικό σκοπό για την ευόδωση των επιδιώξεων. Δεν πιστεύουμε όμως ότι η μη μνημόνευση αποτελεί στοιχείο ηρωισμού, αλλά ούτε και πρότυπο». [Δείτε εδώ: Αμοιβαίος σεβασμός δια την επίτευξιν της ενότητος, http://orthodoxostypos.gr/1721-2/ ]

Και αναντίρρητα, νομίζω ότι έχει άδικον, και αποδεικνύεται ως αμφίρροπως η στάση του αξιότιμου διευθυντού και θεολόγου κ. Γεωργίου Τραμπούλη, διότι, σύμφωνα με το ομολογιακό κείμενο περί της Νέας Εκκλησιολογίας του Πατριάρχη Βαρθολομαίου (δείτε εδώ: http://www.theodromia.gr/A9455A79.el.aspx ) εμπεριέχει, πληροφοριακώς, σαφώς και ευκρινώς, και την ανάλογη παρελθοντική ηρωϊκή ενέργεια των Τριών μακαριστών και ιερώς αποτειχισθέντων Μητροπολιτών και των Αγιορειτών Πατέρων, ως υψηλόν ηρωϊκόν και Ομολογιακό πρότυπον αγώνος, κατά του τότε αιρεσιάρχου και Αρχιοικουμενιστού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αθηναγόρα.

Δεν είναι μάλιστα τυχέον το γεγονός, ότι το εν λόγω σημείον, κατεγράφην, στην Νέα Ομολογία κατά των αιρετικών ενεργειών του πατριάρχη Βαρθολομαίου,  ως τελευταίον και όγδωον σημείον, από την εν λόγω αντιρρητικήν θεματολογία όπου αφήνει εμμέσως πλήν σαφώς, και καθαρώς, το θεολογικό μήνυμα, ότι: ο αγώνας κατά του Οικουμενισμού οδεύει σε μία πρότυπον ή και πρωτότυπον νέα διακοπή μνημοσύνου και Ιεροκανονική Αποτείχιση κατά των μανιοδέστερων Οικουμενιστών ταγών.

Το παράδοξον έγκειται: ότι αν κανείς παρατηρήση προσεκτικά, ανάμεσα στις υπογραφές των Λαϊκών, βρίσκεται και η υπογραφή του διευθυντού του «Ο.Τ.». [δείτε εδώ: «Τραμπούλης Γεώργιος» http://www.theodromia.gr/dat/15EF97CE/[el]file.pdf ].

Το ερώτημα που προκύπτει, αναντίρρητα, κατά του σεβαστού μας κυρίου διευθυντού του «Ο.Τ.», είναι: γιατί η ενέργεια της Διακοπής του Μνημοσύνου (ιεράς Αποτειχίσεως), κατά το 1970, να ήτο μία ηρωϊκή ενέργεια και μέγιστο πρότυπον Ομολογιακού αγώνος, και μάλιστα να ήτο πανάξια και επαινετή ενέργεια και δή αξία προς δημοσίευση από την ιστορική όντως εφημερίδα του αντιΟικουμενιστικού αγώνος, ενώ την σήμερον, εν έτει 2017, με τις ίδιες και τρις-χειρώτερες εκκλησιαστικές συνθήκες (μεταΚολυμβάριον εποχήν), η ίδια Κανονική ενέργεια που επιλέχθηκε από ορθοδόξους Κληρικούς, Μοναχούς και Λαϊκούς, να υποτιμάται, ως μη ηρωϊκή πράξη και δή ως μη πρότυπη ομολογιακή ενέργεια; Και μάλιστα, γιατί άραγε, να αφήνεται εμμέσως πλήν σαφώς να εννοηθεί, στο σύνολο πνεύμα ολοκλήρου της προτάσεως του διευθυντού, ότι η σύγχρονη ιερά Αποτείχισις είναι μάλλον… μία ενέργεια που θέτει τους αγωνιστάς ορθοδόξους αντιΟικουμενιστάς, εκτός (;!) της Εκκλησίας; Ή μήπως επαρανοήσαμε και επαρεξηγήσαμε το σύνολο σκεπτικόν και το βαθύτερον πνεύμα των θεολογικών πεποιθήσεων (και η καινοφανής γραμμή του «Ο.Τ.») του κυρίου διευθυντού;

Μήπως από την άλλη, πρόκειται, περί αμειγούς υιοθέτησις, είτε εν γνώσει είτε εν αγνοία, της οικουμενιστικής προπαγάνδας, καθώς έπραξε με απράδεκτον τρόπον σε Πρωτοχρονιάτικη Εγκύκλιόν του ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κύριος Ιερεμίας;

Ø  Δείτε παρακαλώ το τι επακριβώς εννοώ, εδώ: Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΙ ΚΑΘΟΤΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ κ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΔΙΑΚΗΡΥΤΤΕΙ ΕΜΠΡΟΣΘΕΝ ΤΟΥ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΟΛΚΗΣ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/12/blog-post_76.html , https://drive.google.com/file/d/0B-IiS5cE9vQxLUoxX05CQlg5NF96VzZnbUk4cnFuNmNsOFhv/view .

Ø  Και εδώ: Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΥΠΟΣΚΑΠΤΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΝ ΑΓΩΝΑ, http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2017/01/blog-post.html , https://drive.google.com/file/d/0B-IiS5cE9vQxenpaWDA3dGVORktyRC1SUE9venZNVDVfNWVR/view .

Άραγε, όταν ο «Ο.Τ.» κάλυπτε δημοσιογραφικώς (μέσα στη δεκαετία του 1970), συστηματικά και εβδομαδιαία, ενοείται αντικειμενικώς, την Διακοπή Μνημοσύνου κατά του αιρετικού Πατριάρχου Αθηναγόρα, δηλ. την συγγνωστή ιεροΚανονική Αποτείχιση, υπό των τριών σεβασμιώτατων Μητροπολιτών και  των σωρηδόν  Αγιορειτών Πατέρων, ο αγώνας εκείνων ήτο Ομολογιακός αγώνας, εντός ή εκτός, του κόλπου της Εκκλησίας;

Μη ξεχνάμε ότι και τα έκ τοτε  δημοσιεύματα, καθώς και η τότε συγκεχυμένη εκκλησιαστική κατάστασις, άφηνε να εννοηθεί, ότι η ενέργεια εκείνων οδηγούσε τάχα μου σε Σχίσμα. Αλλά εξ όσων φαίνεται, εκ των υστέρων, ήτο μία εσφαλμένη ερμηνευτική προσέγγισις, που εκπορευόταν κυρίως, είτε από την πάγια τακτική και ισχυρά προπαγάνδα των νεοΦαναριωτών (και Ελλαδικών) είτε και από την ημιμάθεια των αρθρογράφων και σχολιαστών του «Ο.Τ.» της εποχής.

Η Διακοπή του Μνημοσύνου του αιρετικού Πατριάρχου Αθηναγόρα εξ εκείνων των Επισκόπων, Κληρικών, Μοναχών και Λαϊκών, τότε, εθεωρείτο σύμφωνα με ιστορικά δημοσιεύματα της εποχής του «Ο.Τ.», ως πρότυπον αγώνος και στοιχείο ομολογιακού ηρωϊσμού, ενώ σήμερα, θεωρείται το ακριβώς αντίθετον!...

Συνεπώς λογικά και δικαιολογημένα απορούμεν (πλέον με ισχυρά στοιχεία) και όχι με Τελεβάντικες εικασίες-φωνασκίες: τί ακριβώς άλλαξεν στα περί της αντιαιρετικής γραμμής του «Ο.Τ.» κατά του αντιΟικουμενιστικού αγώνος κύριε διευθυντά; Μπορούμε να μάθουμε, συγκριτικά, ποιό είναι εκείνο το διακριτό σημείον του ομολογιακού αγώνος, των τότε μετά των σημερινών ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών;

Το γεγονός, ή, η παράδοξη δικαιολογία, ότι οι σημερινοί αντιΟικουμενιστές Επίσκοποι δεν διεκόπτωσι την κοινωνία με τον αιρετικόν Πατριάρχην Βαρθολομαίον, δεν μπορεί να είναι σοβαρόν αντιαιρετικόν επιχείρημα, μίας σοβαρής ορθοδόξου εφημερίδος, και σίγουρα προσβάλλει και κατά την ιδική μας άποψη την διαχρονική ιστορία της.

Διότι, η Εκκλησιαστική Ιστορία, μας αποδεικνύει σε αρκετές περιπτώσεις, διαχρονικά, ότι ο αντιαιρετικός αγώνας, δεν ξεκινά πάντοτε από Μητροπολίτες, αλλά μάλλον αρχινά μαχητικά τόσον από Λαϊκούς όσον και από απλούς Μοναχούς που διακόπτουν απόλυτα την κοινωνία και την επικοινωνία με αιρετίζοντες Πατριάρχες και Αρχιεπισκόπους. Μάλιστα, είναι άκρως ακατανόητη η άποψη, ότι, είναι μέν σεβαστές οι απόψεις και οι ενέργειες των ιερώς Αποτειχισθέντων Πρωτοπρεσβυτέρων, Μοναχών και Λαϊκών, αλλά δεν συμφωνεί με τη  νέα εκκλησιαστική γραμμή της εφημερίδος.

 Πώς είναι δυνατόν να είναι μέν σεβαστές οι ενέργειες αυτών των συγχρόνων ομολογητών, όταν μάλλιστα υποβιβάζονται, και εμμέσως πλήν σαφώς, λοιδορούνται μάλιστα, και ως «εξωεκκλησιαστικές» ενέργειες;

Όπως και να έχει το ζήτημα, κυρίως για λόγους δημοσιογραφικής δεοντολογίας, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί ο «Ο.Τ.», με την Νέα Διακοπή του Μνημοσύνου, έχει την υποχρέωση να καλύπτει λεπτομερώς και δημοσιογραφικά ετούτο το νεοφανές εκκλησιαστικό γεγονός. Συνεπώς, η σύγχρονη στάση, τάσις και οι απόψεις του διευθυντού της εφημερίδος «Ο.Τ.» δέν είναι μεμαρτυρημένη  από την διαχρονική ιστορία της, (πράγμα που το αποδεικνύουμε με σωρηδόν αποδεικτικά τεκμήρεια από το Αρχειακό υλικόν του «Ο.Τ.», σε υποσημειώσεις, προς το τέλος του δοκιμίου μας) αλλά ούτε και αρκετά καλά τεκμηρειωμένη σύμφωνα με την καθολική ιερά Παράδοση των Ορθοδόξων.1

Κριτήριον της Φίλης Ορθοδοξίας, αλλά και κριτήριον αντικειμενικής δημοσιογραφίας, που επιθυμεί να μάχεται υπέρ της θεολογικής αλήθειας των εκκλησιαστικών πραγμάτων, δέν μπορεί να τοποθετηθεί, ο τάδε ή ο δείνα θεωρητικός «αντιΟικουμενιστής» Μητροπολίτης. Κριτήριον, περί της Διακοπής του Μνημοσύνου κατά τινός ψευδεπισκόπου και ψευδοπροφήτου Πατριάρχου, Αρχιεπισκόπου ή Μητροπολίτου, δέν είναι άν τυχόν και όποτε αποφασίσει τις άλλος ισότιμος Επίσκοπος να διακόψει το μνημόσυνο αυτού, αλλά είναι, το αυταπόδεικτον γεγονός της διακηρυγμένης κακοδοξίας αυτού.

Η Διακοπή του μνημοσύνου τινός κακοδόξου λυκοποιμένος, γίνεται καθολικώς και ομοθυμαδόν, υπό του Βασιλείου Ιερατεύματος, τουτέστιν υπό του Κλήρου του Μοναχισμού και των Λαϊκών.

Το γεγονός, ότι οι «αντιΟικουμενιστές Επίσκοποι» δέν συμφωνώσι (είτε από δειλία, είτε από ποιμαντική διπλωματία, είτε από πανουργία…) με την διακοπή μνημοσύνου, και δέν τολμώσι να διενεργήσουν τέτοια Ιεροκανονικήν πρακτική, μάλιστα μερικοί καταντούσι επί σκοπιμότητος να την λοιδωρώσι και να την διαστρέφωσι επάνω στα πρότυπα της κακόδοξης Οικουμενιστικής προπαγάνδας, έπρεπε να ήτο εξ αντιθέτων ρωμαλέα κινητήριος δύναμη, ούτως ώστε η εφημερίδα των ορθοδόξων αντιΟικουμενιστών και καλοδόξων Οικουμενιστών να προβάλλει συστηματικά ως έσχατον ηρωϊκόν κατόρθωμα και πρότυπον Ομολογία Πίστεως την σύγχρονη ιεροΚανονικήν Αποτείχιση των γνωστών Κληρικών, Μοναχών και Λαϊκών.

Σύμφωνα με όσα προβληματίζω, πλέον εκφώνως, αρχίζω να υποψιάζομαι αργά αλλά σταθερά, μήπως ο κ. Π. Τελεβάντος έχει κάποιο εν μέρει δίκαιον σε όσα καταγγέλει εναντίον  του «Ο.Τ.»; Συνεπώς, απορώ και πάλιν λογικά: άραγε ο κ. Γ. Τραμπούλης μετα των συν αυτώ αδελφών και πατέρων της Εκδοτικής Επιτροπής του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», θεωρούσι, την σύγχρονη και Νέα ιερά Αποτείχιση των Πρωτοπρεσβυτέρων και Αγιορειτών Πατέρων ως ένα αγώνα που δίδεται, εντός ή εκτός, του κόλπου της Εκκλησίας;

Μετά από ένα συνοπτικό, αλλά ανεξάντλητο ζήτημα, σκιαγράφημα και σκεπτικιστικό σχόλιο περί των νέων πεποιθήσεων του διευθυντού και της νεωτέρας γραμμής του «Ο.Τ.» πάμε τώρα  να συνθέσουμε και να σκιαγραφήσουμε και την κακόβουλη ενέργεια τινός ορκισμένου Οικουμενιστού, δηλαδή του Νο1 αχειρανθρώπου του Αιρεσιάρχου Πατριάρχη Κων/Πόλεως κ. Βαρθολομαίου.

Ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Τσέτσης, αποφάσισε, πάλιν και πολλάκις να καταθέσει την προπαγανδιστική άποψή του κατά των δήθεν «μη κατεπίγνωση» νεοΖηλωτών,  και εννοεί σαφώς τον κάθε νόρμαλ Ορθόδοξο αντιΟικουμενιστή που πολεμούσι με ανδρεία τόσον τον Οικουμενισμόν όσον και τους Οικουμενιστές.

Επιλέγει μάλιστα, ο ίδιος Κληρικός, εις την όλη ψευδο-ρητορική και εμπαθή στάση του, ένα απόσπασμα από κάποιο σύγγραμμα του όντως δημοφιλέστερου αγίου Νεκταρίου Κεφαλά για να μας αποδείξει ότι οι παπόδουλοι Οικουμενιστές, τιμούν και σέβονται όλους τους αγίους της Εκκλησίας, ενώ οι «νεοΖηλωτές» αντιΟικουμενιστές είναι άτιμοι ασεβείς και αγιομάχοι, ελέω τινός ζήλου νοσηρού και μη κατ΄επίγνωσις. Ποιοι είναι στη πραγματικότητα οι νεοΖηλωτές; Οι αντιΟικουμενιστές, που ως γνήσιοι Μακκαβαίοι προσπαθώσι να διασώσουν το πατροπαράδοτον σέβας; Ή μήπως, είναι οι φαύλοι Οικουμενιστές, που ελέω διπλωματικού και ά-θεολόγητου ζήλου, κατέστησαν εαυτούς, γνησίους «νεοΖηλωτές» και μανιοδέστερους των εραστών του εωσφορικού Συγκρητισμού και Φραγκολατινισμού;

Ως γνωστόν, οι λόγιοι κακόδοξοι Οικουμενιστές, τιμώσι με τα χείλη τους τους αγίους Πατέρες ενώ αποκόπτωσι, πού και πού, κανένα απόσπασμα που ωφελεί την Λατινόφρονα ή Οικουμενιστική προπαγάνδα τους και παρουσιάζονται ως δήθεν αγιόφιλοι και ευσεβείς άνθρωποι ενώ η πνευματική πραγματικότητα είναι παντελώς διαφορετική.  

Ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος, προσπαθεί, να παρουσιάσει μία στρεβλή και αλλοιωμένη εξάπαντος υποκειμενική εικόνα, μία εικόνα που του υποβάλλει η  κακοδοξούσα Ανωτέρα Εκκλησιαστική Αρχή του, δηλ. το Φανάρι, κατά των ισχυρά εξοπλισμένων ακαδημαϊκών Καθηγητών μας.

Μας παραθέτει, αποσπασματικά, τους θεολογικούς στοχασμούς του αγίου Νεκταρίου περί του χαρακτήρος του μη κατ΄ επίγνωσιν ζηλωτού. Και εμμέσως πλήν σαφώς κακολογεί ή συκοφαντεί (διαλέγετε και παίρνετε), ο εν λόγω κακολογώτατος Κληρικός, πάντες τους ακαδημαϊκούς και μη αντιΟικουμενιστές παραδοσιακούς Κληρικούς, Μοναχούς και Λαϊκούς, ως τέτοιους, δηλαδή ζηλόφθονους, φθονερούς, παράλογους, φιλόνεικους, αδιάκριτους, μισάνθρωπους και εμπαθείς «Ζηλωτές».

Εμείς θα ανταπαντήσουμε με συγκρατημένη νηφαλιώτητα, στο φαιδρόν κατηγορητήριον, όπου καπηλεύεται μέχρι και τους στοχασμούς του αγίου μας, ώστε να κατασυκοφαντήσει τους Πνευματικούς μας πατέρες και ακαδημαϊκούς δασκάλους. Θα χρησιμοποιήσουμε μάλιστα τά ίδια και απαράλακτα όπλα των Οικουμενιστών. Ο Άγιος Νεκτάριος καταγράφει, πέραν περί των μη κατ΄ επίγνωση «Ζηλωτών», και περί του αγαθού ζήλου, αλλά και περί του κατ΄επίγνωση ζηλωτού. Τουτέστιν, ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος, μας απέκρυψε τις επιπρόσθετες πολυσήμαντες πληροφορίες.

Σημειώνει ο άγιος Νεκτάριος κατά λέξη:

«Ζῆλος εἶναι ζέσις τις τῆς ψυχῆς ἐκδηλουμένης ὡς ὁρμή ἤ ὡς πάθος και ἐπιθυμία· (…) Ὁ ζῆλος εἶναι ἀγαθός ὅταν ἡ ὁρμή αὐτοῦ κινῆται πρός ἐργασίαν τοῦ ἀγαθοῦ, ὅταν ὅμως κινῆται προς τα φαῦλα, ὁ ζῆλος οὗτος εἶναι πονηρός. Ὁ ζῆλος ὁ ἀγαθός ζητεῖ την ἐπικράτησιν τῆς Βασιλείας τοῦ Θεού ἐπί τῆς γῆς, ζητεῖ τήν τελειότητα τῆς άρετῆς, μιμεῖται τό καλόν καί ἐπιποθεῖ τό ἀγαθόν. (…) Ὁ ἀγαθός ζῆλος εἶναι ἐκδήλωσις τῆς ἀγάπης τοῦ ἀγαθοῦ· (…) » [Μητροπολίτου Πενταπόλεως Ἁγίου Νεκταρίου Κεφαλᾶ, ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ, (ἦτοι μελέται Θρησκευτικαί καί Ἠθικαί), ἔκδοσις: Ἕβδομη, ἐκδόσεις: ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ, Ἀθῆναι 2008, σελ. 235].

Εμμέσως πλήν σαφώς, ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος αποκαλεί και κακολογεί, ως πονηρούς και φαύλους «Ζηλωτές», όλους σχεδόν τους αντιΟικουμενιστές και δή τους ακαδημαϊκούς διδασκάλους μας. Δεν βρίσκει ανάμεσα στους αντιΟικουμενιστές, έναν, αγαθόν και καλόν άνθρωπον ο δυστυχής Κληρικός. Συνεπώς, και εμείς οι μαθητές τους είμεθα τέτοιοι. Τον ευχαριστούμεν και του ευχώμεθα λοιπόν, να αποκτήσει τότε, τον προειρρημένο αγαθό ζήλο ώστε να αρχίσει να διακρίνει την αλήθεια από το ψεύδος, και να υπηρετεί γνησίως και ανιδιοτελώς τον Θεάνθρωπο αντί από ιδιοτέλεια τον αχειράνθρωπο του Φαναρίου.

Ο Άγιος Νεκτάριος, καταγράφει επίσης περί τον χαρακτήρα του κατ΄επίγνωσιν και κατά Θεόν Ζηλωτού:

«(…) Ὁ κατ΄ ἐπίγνωσιν ζηλωτής εἶναι ἀληθής ἔνθεος τῆς πίστεώς του λατρευτής· εἶναι ὄντως ὅλως ἀφοσιωμένος τῷ Θεῷ και αὐστηρῶς φυλάττει τον νόμου αυτόῦ· εἶναι τηρητής τῶν πατρίων του παραδόσεων και ἐργάζεται μετά θέρμης πολλῆς ὑπέρ τῆς δόξης του ὀνόματος τοῦ Θεοῦ· εἶναι ἐραστής τῶν ἐπαινούμενων ἔργων, και μετά διαπύρου πόθου σπεύδει να μιμηθῇ τά καλά· (…) Ὁ κατ΄ ἐπίγνωσιν ζηλωτής εἶναι φίλος τῶν καλῶν και ἐραστής πασών τῶν ἀρετῶν. (…) ὁ ζῆλος αὐτοῦ εἶναι πεφωτισμένος και κατ΄ ἐπίγνωσιν… φέρει τον τύπον τοῦ ἀληθοῦς χριστιανοῦ». [Μητροπολίτου Πενταπόλεως Ἁγίου Νεκταρίου Κεφαλᾶ, ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ, (ἦτοι μελέται Θρησκευτικαί καί Ἠθικαί), ἔκδοσις: Ἕβδομη, ἐκδόσεις: ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ, Ἀθῆναι 2008, σελ. 235-236].

Βέβαια, αφού ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος, αδυνατούσε ελέω στοχευμένης προπαγάνδας, να μας παραθέσει αντικειμενικά και σφαιρικά τα δύο είδη των ζηλωτών, εξ ανάγκης παραθέτουμε στην αγάπη σας και εμείς μερικά σπαράγματα από τά ἀκριβώς αντίθετα πράγματα έξ όσων λοιδωρεί ή συκοφαντεί τους διδασκάλους μας.

Ας κάνει τον κόπον λοιπόν, ο ίδιος νεοΟρθόδοξος Κληρικός, να μελετήσει, τον λόγον του αγίου Νεκταρίου, περί λοιδορίας, πού αντιγράφουμε συνοπτικώς:

«Ὁ λοίδορος εἶναι μοχθηρός, έπιρρεπής εἰς ψόγους, εἰς ὕβρεις και εἰς κατηγορίας· ἔχει καρδίαν ἀκάθαρτον. Το πνεῦμα αὐτοῦ εἶναι διεστραμμένον, ἡ δε ψυχή αὐτοῦ μοχηρά. (…) Ὁ λοίδορος οὐδόλως διαφέρει τοῦ δολοφόνου, διότι ὁ μέν αἵρει την ζωήν, ὁ δε την τιμήν, το βάθρον, ἐφ΄ οὗ στηρίζεται ἡ ζωή». [Μητροπολίτου Πενταπόλεως Ἁγίου Νεκταρίου Κεφαλᾶ, ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ, (ἦτοι μελέται Θρησκευτικαί καί Ἠθικαί), ἔκδοσις: Ἕβδομη, ἐκδόσεις: ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ, Ἀθῆναι 2008, σελ. 180].

Καί αν θέλει, ας προχωρήσει εν τέλει και στο περίφημον λόγον, περί συκοφαντίας και συκοφάντου, ίσως να τον ενδιαφέρει κάπως, να μελετήσει, από την θεόπνευστο γραφίδα του αγίου Νεκταρίου τον παγιωμένο και αμετανόητο χαρακτήρα του κάθε ορκισμένου και συκοφάντου της Πίστεως, ή άλλως πως, τινός αιρετίζωντος Αρχιοικουμενιστού, όπου συκοφαντώσι, κυρίως, το ιερόν Ευαγγέλιον και έπειτα τους Φίλους του Θεού:

« Συκοφαντία, ψευδής κατηγορία· συκοφάντης εἶναι ὁ ψεύστης. (…) Συκοφάντην τον διαβολέα και προσαγωγέα οἱ πάλαι και οἱ νῦν καλοῦσιν. (…) Σκορπίου ἰός γλῶσσα συκοφάντου. (…)· τεχνᾶται ψεύδη και διαβάλλει παντοῖα. Ἐξολοθρεύσει Κύριος πάντα τά χείλη τά δόλια. Ἡ γλῶσσα τοῦ συκοφάντου μισεῖ ἀλήθειαν. Ὁ συκοφάντης χαίρει πολλῷ πλέον, ὅσῳ τοῖς ἔργοις εὐδοκιμεῖ».

Τον εν λόγω περίφημον ἅγιον Νεκτάριον, ως γνωστόν, εταλαιπώρησεν και εβασάνισεν, ο «13ος και μέγας  Προφηταπόστολος» των φαύλων Οικουμενιστών και λοιπόν Μασσωνιστών, ο αιρεσιάρχης και σχισματικοαιρετικός Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης όπου ενέσπειρε και εξέσχισεν στην Εκκλησία του Χριστού μας σε δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις, τους Παλαιοημερολογίτες και τους Νεοημερολογίτες. Ο ίδιος πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, πρωτού ανέβει διά του θεομίσητου και εις τριπλούν καταραμένου Μεταθετού, εις τον Οικουμενικόν Θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως, ήτο ήδη ένας καθαιρεμένος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών. Τούτο είναι το ηρωϊκόν πρότυπον των νεοΦαναριωτών και νεοΒατοπαιδινών. Τούτος είναι ο «άγιος» των νεοΟρθόδοξων Φαναριωτών.

Να σημειώσουμεν ωστόσο, ότι οι συκοφαντικές μομφές που εξαπολύει, αδίκως, ο Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Τσέτσης, όπως π.χ. όταν καταγράφει, περί των γραφθέντων του αγίου Νεκταρίου: « (…) Είναι ρήσεις του δημοφιλέστερου Αγίου της Ορθοδόξου Ελλάδος κατά τον εικοστό αιώνα, ο οποίος φαίνεται πως επ΄ εσχάτων λησμονήθηκε από τους ποικίλους αυτόκλητους «αμύντορες» της Ορθοδοξίας του Ελλαδικού χώρου (…)». [Σκιαγράφημα των «ου κατ΄επίγνωσιν» νεο-ζηλωτών, http://www.amen.gr/article/skiagrafima-ton-ou-katepignosin-neo-ziloton?utm_source=nl&utm_medium=email&utm_campaign=daynl&utm_content=epiloges2 ]

Να υπενθυμίσουμε για τα προειρημένα, ότι όσοι Οικουμενιστές Μητροπολίτες και αμύντορες της Κακοδοξίας, αλλά μάλλον και αμύντορες μίας στυγνής και αθέου ιδεληψίας, επ΄ ευκαιρίας της τότε αρνήσεως του Πρωθυπουργού κυρίου Αλεξίου Τσίπρα, όπως ορκισθεί εις το ιερό Ευαγγέλιον, σύμφωνα με τα Ελληνορθόδοξα θέσμια του Χριστιανικού Κράτους μας,  έσπευσαν τότε πάμπολλοι «Επίσκοποι» κατ΄ουσίαν λυκοποιμένες, να υποστηρίξωσι, την απαξιωτική και βλάσφημη ενέργειά του, ως καθόλα (sic) Ευαγγελική, οι οποίοι όλως παραδόξως ελησμόνησαν πράγματι την θεόπνευστη διάκριση και ερμηνευτική προσέγγιση του Αγίου Νεκταρίου, περί του Όρκου. Ενώ εκείνο το διάστημα η εν Ελλάδι ορθόδοξοι αμύντορες υπενθύμιζαν για το ζήτημα την θεοδίδακτη και απλανή ερμηνευτική προσέγγιση του αγίου Νεκταρίου.

Ωστόσον, να προσθέσουμε ως κατακλείδα, μία ακόμη τελευταία όμως αποδεικτική πρόταση, ότι ο π. Γεώργιος Τσέτσης συκοφαντεί αδυσώπητα, προφανώς (θέλουμε να πιστεύουμε) όχι από κακότητα, αλλά από υπερπερίσευμα στείρας ή απείρου ηλιθιότητος, είναι όπου στοχοποιεί άδικα, και κυρίως ανήθικα, τους μη αφοπλισμένους ακαδημαϊκούς Καθηγητές μας, όπως λ.χ. τόν λόγιο διδάσκαλόν μας και ιερώς Αποτειχισθέντα Πρωτοπρεσβύτερον Θεόδωρον Ζήσην,  ο οποίος Γέρων παπαΘόδωρος όντας ακαδημαϊκός Πατρολόγος, ως λαοπρόβλητος και θεοπρόβλητος, εξάπαντος ετερόκληρος αμύντορας της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, ουδέποτε ελησμόνησεν τον Άγιο Νεκτάριο. Και εξηγούμαι με πάσα σαφήνεια.

Να παραπέμψουμεν με κάθε ακρίβεια, όσους καϋμένους νεοσσούς ή γέροντες Οικουμενιστές, πασχίζουσι είτε να λοιδωρίσουσι  είτε να συκοφαντήσουσι, εξ ανοησίας ή διότι αγνοώσι, ή επιθυμώσι, να διαστρέφωσι την αλήθειαν του πράγματος: ο Πατρολόγος π. Θ. Ζήσης συνέγραψε ειδικό τομίδιον με τίτλον «Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΩΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ» (εκδόσεις: «Βρυέννοιος», Θεσσαλονίκη 2000, σσ. 203). Συνεπώς, πώς ακριβώς ελησμωνήθηκε υπό των νεοφανών Ομολογητών ο Άγιος του αιώνα μας;

Καθώς επίσης, ο ίδιος Όμότιμος Καθηγητής Πατρολογίας π. Θεόδωρος Ζ. είναι επίσημα εγγεγραμμένος στην Συμβουλευτική Επιστημονική Επιτροπή για την έκδοση των Απάντων συγγραφικών Έργων και Λόγων του Αγίου Νεκταρίου Επισκόπου Πενταπόλεως, εκδόσεις: της Ιεράς Μονής της Αγία Τριάδος, Αιγίνης. Άρα κοντολογίς, ως πότε θα αποδεικνύουμε συστηματικώς, ως αδιάβαστους, αφώτιστους και εμπαθείς, τους  ορκισμένους Οικουμενιστές;

Η Συντακτική Επιτροπή του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» διά μέσω του διευθυντού αυτής, μπορεί να έχωσι και να στοχάζονται ελεύθερα τις όποιες προσωπικές θεολογικές πεποιθήσεις επιθυμώσι να έχουν, αλλά όταν συγγράφωσι δημόσια, ότι, η ιερά Αποτείχισις δεν αποτελεί και δεν είναι στην συνείδησή τους (ή και στην Εκκλησιαστική γραμμή της εφημερίδος μας) «στοιχείον ηρωϊσμού» ή «πρότυπον» Ομολογίας Πίστεως, πολύ λυπούμεθα να διαπιστώσουμεν, εμείς οι μικροί και μαθητευόμενοι συνεργάτες τους, ότι δύο τινά θλιβερά πράγματα επισυμβαίνουσι:

(α) είτε υπάρχει σοβαρώτατον πρόβλημα από σωρηδόν καταμπαζωμένες συνειδήσεις στο πηδάλιον του «Ο.Τ.», (β) είτε υπάρχει χονδροειδέστατη ημιμάθεια, και συνεπώς αμάθεια, στο κατά γράμμα και κατά πνεύμα των Ιερών Κανόνων.

Και εξηγούμε ίνα μη παρεξηγηθώ.

Διότι, αξιότιμε κύριε διευθυντά μετά των συν αυτώ, πώς αλλοιώς να ερμηνευθεί ο Ιερός ΙΕ΄ Κανών της Πρωτοδευτέρας Αγίας Συνόδου, όπου καταγράφει με κάθε ακρίβεια και ευνόητη σαφήνεια:

 «οἱ τοιούτοι (δηλαδή οι ιερώς Αποτειχισθέντες) οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑπόκεινται πρό συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτούς τῆς πρός τόν καλούμενον Ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλά καί τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις άξιωθήσονται. Ού γάρ Ἐπισκόπων, ἀλλά ψευδεπισκόπων καί ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, και οὐ σχίσματι τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλά σχισμάτων καί μερισμών την Ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι». (ΠΗΔΑΛΙΟΝ, εκδόσεις: ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, σελ. 358)

Ο Ιερός Κανών πάντως, για όσους δύνανται να εννοήσουν καθαρά και ξάστερα, εννοεί προφανώς, ότι η διακοπή μνημοσύνου από τινός ψευδεπισκόπου εμπεριέχει αδιαμφισβήτητα στοιχείον ηρωϊσμού εξ ού και η πρέπουσα τιμή και αναντίρρητα προβάλλεται ως πρότυπον Ομολογίας Πίστεως. Πράγμα που δια την εφημερίδα «Ο.Τ.», την σήμερον, δέν αποτελεί πλέον (καθώς ομολογείται διά του επισήμου εκπροσώπου της) ως ηρωϊκόν στοιχείον αλλά ούτε κάν ως Ομολογιακόν πρότυπον αγώνος.

Ενώ κατά το ιστορικόν παρελθόν αυτού του «Ο.Τ.», εθεωρείτο αδιαμφισβήτητα, βάσει των συστηματικών δημοσιευμάτων π.χ. της χρονολογίας 1970 (όπου διερευνήσαμε και αποκαλύπτουμεν ένα προς ένα σε υποσημειώσεις μετά το τέλος του εν λόγω δοκιμίου μας) ως στοιχείον ηρωϊσμού αλλά και ως πρότυπον Ομολογιακού αγώνος.

Δεν υπάρχει, συγκριτικώς, από τον πρότερον «Ο.Τ.»,  διάσταση ή και αποκλίνουσα γραμμή αλλά και λανθάνουσα «δημοσιογραφική» κατάστασις, μ΄ αυτόν τον ύστερον «Ο.Τ.»;

Πού ακριβώς έγκειται το όλο ζήτημα και η προβληματική, όταν ο ιερός Κανών ορίζει αλλά και ξεκαθαρίζει αληθώς, ότι οι ιερώς Αποτειχισθέντες πρέπει να τιμούνται υπό των Ορθοδόξων;

Πώς ακριβώς τιμούνται, και αποδεικνύεται έμπρακτα ο σεβασμός προς τον ομολογιακό αγώνα τους, και δή από την εφημερίδα των Ορθοδόξων, όταν μάλλιστα υπάρχει η αναίδεια, να υποτιμάται, αυτή καθ΄ εαυτή η ενέργεια της Ιεροκανονικής αγίας Αποτείχισις, ως μία ενέργεια δήθεν μη ηρωϊκή και μη πρότυπος (αλλά μάλλον και ενέργεια που οδηγεί εκτός(!) Εκκλησίας), αλλά και να προσπερνάται μεθοδικά η εν λόγω ιεροκανονική ενέργεια των όσων αξιότιμων Κληρικών, Μοναχών και Λαϊκών;

Γιατί οι μανιοδέστεροι των εραστών του εωσφορικού Οικουμενισμού, οι εραστές της Ληστρικής Συνόδου της Κρήτης, συκοφαντώσι νυχθημερόν τους ρωμαλέους διδασκάλους μας; Δεν είναι κρίμα και άδικο για την ψυχούλα τους;



Του Παναγιώτη Π. Νούνη

Ορθόδοξος Θεολογών





ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ/ΑΡΧΕΙΑΚΑ ΤΕΚΜΗΡΕΙΑ:

1.      «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», Εβδομαδιαία Έκδοσις της ΠΟΕ, Συλλεκτικό DVD-1908 τεύχη, 50 χρόνια (1961-2011). Τα επόμενα στοιχεία που θα καταγραφώσι εκ του αρχειακού υλικού προέρχονται από την χρονολογία Διακοπής του Μνημοσύνου του Αρχιοικουμενιστού Πατριάρχου Αθηναγόρα το 1970. Ο Αριθμός Φύλλων που ερευνήθηκε ενδελεχώς για την κάλυψη της ιεροΚανονικής Αποτείχισης είναι από το 113 μέχρι το 130.

Ø  «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», Αριθ. Φύλλου 117, 20 Μαρτίου 1970, «Ο Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος έπαυσε το μνημόσυνον του Πατριάρχου».

Ø  «Ο.Τ.», Αριθ. Φύλλου 118, 10 Απριλίου 1970, «Η Ορθόδοξος συνείδησις εν εξεγέρσει. Παύεται το μνημόσυνον του Πατριάρχου Αθηναγόρου», σελ. 4.

Ø  «Ο.Τ.», Αριθ. Φύλλου 119, 1 Μαΐου 1970, «Θα διασπαθεί η Ορθοδοξία;», με ειδική φωτογράφιση μάλλιστα και των τριών ιερώς Αποτειχισθέντων Μητροπολιτών με πλούσια δημοσιογραφική κάλυψη του ζητήματος.

Ø  «Ο.Τ.», Αριθ. Φύλλου 127, 10 Οκτωβρίου 1970, (α) «Αφορμή: Η Διακοπή του Μνημοσύνου. Αυστηρά διαμαρτυρία του Αγίου Όρους προς τον Αθηναγόρα», σελ. 1. (β) «Το Άγιον Όρος προς Αθηναγόραν: Το εγκυκλιώδες γράμμα της ιεράς Κοινότητος», σελ. 3. (γ) «Δια το μνημόσυνον του Αθηναγόρου: Εκλήθει υπό της ιεράς Συνόδου ο σεβ. Παραμυθίας Παύλος. Εζητήθησαν «εξηγήσεις» δια την παύσιν του μνημοσύνου», σελ. 4.

Ø  «Ο.Τ.», Αριθ. Φύλλου 128, 1 Νοεμβρίου 1970, «Σθεναρή και άκαμπτος η στάσις των Αγιορειτικών Μονών έναντι του Οικουμενικού Πατριάρχου. Συνεχίζουν τους αγώνες κατά του Βέκκου. Απαιτείται λίβελλος αποκηρύξεως», σελ. 1, και αντιγράφω δειγματοληπτικά, ένα σημαίνον απόσπασμα, γραφθέν υπό του «Ο.Τ.», όπου εγκωμιάζεται ο ηρωϊσμός διά του ρωμαλέου θάρρους και της άκαμπτης επιμονής των Αγιορειτών Πατέρων και η υπερύψωσις  της ενεργείας τους ως πρότυπος Ομολογιακή ενέργεια: « (…) αι απαντήσεις των περισσότερων Μονών, χαρακτηρίζονται δια το θάρρος και την εμμονήν των επι της διακοπής μνημοσύνου του ονόματος του Πατριάρχου (…) », σελ. 4. Στο εν λόγω σημείον, η παρελθοντική ορθόδοξη γραμμή του «Ο.Τ.», δεν έρχεται σε αντίθεση με όσα παράδοξα εδιεκήρυξε ο σημερινός διευθυντής αυτού; Συνεπώς υφίστατο ή όχι σημαντική μετατόπισης της αντιαιρετικής γραμμής του «Ο.Τ.» κατά της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού;

Ø  «Ο.Τ.», Αριθ. Φύλλου 129, 20 Νοεμβρίου 1970, (α) «Εις την ιερά Σύνοδον Μητροπολίτης (ο Σισανίου και Σιατίστης κυρός Πολύκαρπος) καταγγέλλει τον Αθηναγόραν. Θα διακόψει το μνημόσυνου του Πατριάρχου. Τον θεωρεί αιρετικόν και εχθρόν της Ορθοδοξίας», σελ. 1. (β) «Μητροπολίτης καταγγέλει τον Αθηναγόραν», εκτενές έγγραφον του σεβ. Πολυκάρπου, σελ. 2. (γ) «Επειδή διέκοψαν το μνημόσυνον του Πατριάρχου: Θα διωχθούν οι τρείς Ιεράρχες;», σελ. 4.

Ø  «Ο.Τ.», Αριθ. Φύλλου 130, 10 Δεκεμβρίου 1970, (α) «Ο Οικουμενισμός συγκλονίζει την Εκκλησία;», σελ. 1. (β) «Η καταγγελία του σεβ. Σιατίστης Πολυκάρπου», όπου σχολιάζει και πάλιν ο  «Ο.Τ.»: « (…) εάν ο Πατριάρχης, δι όσων φρονεί, δημοσιεύει και κηρύττει, είναι αιρετικός, τότε αμέσως πρέπει να καταγγελθεί και να παύσει πάσα μετ΄ αυτού εκκλησιαστική επικοινωνία. (…)» σελ. 2.

Σημ. ιδική μας: Δηλαδή, αγαπητοί αναγνώστες του Ιστολογίου «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ», ο «Ο.Τ.», όχι μόνο κάλυπτε συστηματικά την τότε περίφημον Διακοπή Μνημοσύνου, κατά του Πατριάρχη Αθηναγόρα, αλλά μάλλιστα προέτρεπε Κλήρον και Λαόν, σύμφωνα με την αναντίρρητη αντιΟικουμενιστική γραμμή του, προς την Διακοπή Μνημοσύνου κατά του αιρετικού Πατριάρχη. Μη ξεχνάμε ότι μέχρι και ο Γέρων Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος καταθέτει την προσωπική αλλά και βαρυσήμαντη γνώμη του, ότι ο πατρ. Αθηναγόρας ήτο πράγματι αιρετικός. Το ζητούμενο είναι, γιατί άραγε υφίστατο σημαντική απόκλισις και έκπτωση από την πάγια παραδοσιακή γραμμή του «Ο.Τ.» και της παραδοσιακής γραμμής του οσίου πατρός Επιφανίου Θεοδωροπούλου, συγκριτικά, με τα όσα σωρηδόν αντικειμενικά στοιχεία που μόλις σας παραθέσαμεν; Εν τέλει μήπως είχαν δίκαιον οι Πρωτοπρεσβύτεροι και σεβαστοί θεολόγοι που κατήγγειλαν τον σύγχρονο «Ο.Τ.» ότι υποσκάπτει τον αντιΟικουμενιστικόν αγώνα; Δηλαδή, είναι ένα πράγμα, ο φίλτατος Εκκλησιαστικός Δημοσιογράφος (θεολόγος/φιλόλογος) κύριος Παναγιώτης Τελεβάντος, να καταγγέλει συστηματικά και άνευ μαρτυρικού υλικού και χειροπιαστών αποδείξεων, και ένα άλλον πράγμα αναντίρρητα, να καταγγέλνει ο υποφαινόμενος, με αποδείξεις, από το ίδιον το αρχειακόν υλικόν του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ».



ΠΗΓΗ: Ιστολόγιον «ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΑ»,