Translate

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΟΥΝΗΣ, ΓΙΑΤΙ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ;


ΓΙΑΤΙ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ;

Του Παναγιώτη Π. Νούνη



Τις τελευταίες ημέρες έχουμε συγγράψει και ολοκληρώσει περίπου εννέα (9) σημαίνοντα αντιρρητικά και αποδεικτικά μικρά (υπο)κεφάλαια, κάτω από τον εν λόγω τίτλο, περί των εκ Κύπρω Εκκλησιαστικών δρώμενων και δή κατά των κακοδοξιών του μακαριώτατου Αρχιεπισκόπου Κύπρου κυρίου Χρυσοστόμου, όπου σκοπεύουμε σύν Θεώ να τα αναρτήσουμε, σταδιακώς, ένα μέρος κάθε ημέρα, σε κάθε ξεχωριστή και ημερολογιακή ανάρτηση ώστε να υπάρχει η δυνατότητα οι απανταχού και διαδικτυακοί φίλοι/ες αναγνώστες/τριες μας να τα διαβάζωσι μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και με άνεση χρόνου.

Μόλις όμως δημοσιευθώσι και αναρτηθώσι και τα εννέα μέρη, ως αναλυτικά κριτικά αποσπάσματα, σε εννέα ξεχωριστές αναρτήσεις και υποενότητες, θα αναρτηθεί, εν τέλει, μαζί και ολόκληρο το εκτενές πολυσέλιδο κείμενό μας, με ειδική παραπομπή, είτε για να αναγνωσθεί απνευστί ολόκληρο ή, και για να κατεβεί υπό μορφή Pdf ή Docs για να αναγνωσθεί και μελετηθεί εκτός του διαδικτυακού χώρου.



Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΩΣ ΗΜΙΕΘΝΑΡΧΟΥΣΑ ΜΗΤΡΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ

Μέρος Α΄

Ο μακαριώτατος Αρχιεπισκόπος Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου ο κ. Χρυσόστομος ο Β΄ με τις πολυποίκιλες ημιεθναρχικές ενέργειες του, προσβάλλει κυρίως, την αγίαν και αμώμητον Ορθόδοξη Πίστη των απανταχού ορθοδόξων και δή ημών των Ελληνοκυπρίων Ορθοδόξων ποιμενομένων του. Βέβαια ως ημιεθνάρχης και Αρχιεπίσκοπος Κύπρου διατυπώνει ενίοτε και πολύ καλές θέσεις περί του Κυπριακού ζητήματος. Τούτο το γεγονός όμως, δεν τον καθιστά και υπέρ άνω θεολογικής κριτικής ούτε είναι επιτρεπτόν να τοποθετηθεί, στο απυρόβλητον, εξ αιτίας του ύπατου αξιώματος του, εκ τινών εκκλησιαστικών αναλυτών.

Δεν σκοπεύω όμως, να καταπιαστώ και να ασχοληθώ με τις πολιτικές ή εθναρχικές θέσεις του μακαριώτατου, διότι, είμαι άκρως αναρμόδιος και ανίδεος περί της Πολιτικής.

Όμως να σημειώσω, ότι, παρατηρώ διαχρονικά, (συν)μεταχειριζόμενος αμφότερες τις ιδιότητές του, την εθναρχικο-πολιτική και αρχιεπισκοπική, διαπράττει διαχρονικά, μεγάλες γκάφες ολκής και δή αβαρείες κατά της ορθοδόξου Πίστεως. Πράγμα άκρως απαράδεκτον εφ΄όσον είναι ο μεγαλόσχημος Κληρικός της Εκκλησίας! Η κατηγορία μας είναι σοβαρότατη μέν αλλά δύναται και να αποδειχθεί μετ΄ευκολίας δε εκ των σωρηδόν και επόμενων κακοδόξων πραχθέντων, των λεχθέντων και γραφθέντων του όπου θα σας προσκομίσουμε. Κυρίως δε, αποδεικνύονται οι αντιρρήσεις μας εκ των πολυκύμαντων ΔΗΜΟΣΙΩΝ αιρετιζόντων και σχισματικών ενεργειών του Αρχιεπισκόπου.

Εξάπαντος η εν Κύπρω αρχιεπισκοπική Εθναρχία απεβίωσε ή, τουλάχιστον είναι ημιθανής, πλέον. Η Εθναρχία ή και η ημιΕθναρχία επίσης, συντηρεί, τινά κακόδοξα κατάλοιπα Εθνικισμού και Εθνοφυλετισμού. Οι νόρμαλ Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν μπορούν να είναι ούτε εθνικιστές αλλά ούτε και εθνοφυλετιστές. Ούτε επιτρέπεται να γίνονται διεθνιστές ή και Οικουμενιστές. Πέραν του ότι, υφίσταται και το μείζον θεολογικό ζήτημα του Παποκαισαρισμού. Όπου Κληρικοί, μπαίνωσι σε διαβολικό πειρασμό, να επιθυμούν να αποκτήσουν τόσον την Ιερατική εξουσία όσο και την Πολιτική εξουσία υπό το πρόσχημα τινάς Εθναρχικής ψευδαποστολής.

Όπως λ.χ. ο πάπας της Ρώμης (Εθνάρχης του Βατικανού) ή, και ο μόλις πρόσφατα πρωτοπρεσβύτερος των Αθηνών ο παποκαίσαρ της πολιτικοθρησκευτικής φατριάς της «ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ» π. Βασίλειος Βολουδάκης.

Ο επόμενος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου θα πρέπει να αποκόψει παντελώς τον ψυχολογικό ομφάλιο λώρο της αναχρονιστικής Εθναρχίας και κακοδόξου Εθνοφυλετικής τάσεως. Πολλώ δε μάλλον να ξεκόψει, ΑΠΟΛΥΤΑ και από το άλλο ετερόδοξο άκρο του φανατικού Διεθνισμού και της θρησκευτικο-πολιτικής Παγκοσμιοποιήσεως, τουτέστιν ο πολυ-αιρετικός δράκων που ακούει στο ασεβές όνομα: Οικουμενισμός.

Πρέπει να αποτειχισθούμε τέλος πάντων από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των ψευδοΕκκλησιών και να διακόψουμε, μαχητικώς, την ροή ή και το διηνεκές μνημόσυνο της παναιρέσεως του Οικουμενισμού!

Ενίοτε η εν Κύπρω αρχιεπισκοπική εξουσία, εδώ και ένα αιώνα σχεδόν, δυστυχώς, πέφτει με τα μούτρα, συστηματικά, και στο έτερον αιρετικό άκρον, εκείνο του ζηλότυπου διεθνισμού και Οικουμενισμού. Οι Κληρικολαϊκοί Κυκκώτες μάλιστα έχωσι την αναίσχυντο αναίδεια να προκαλλώσι την ευσέβεια του ορθοδόξου λαού μας και να φουμίζωσι (=διαφημίζουν) τον πρωτοπόρο «Προφηταπόστολο» Αρχιοικουμενιστή και Αρχιεπισκόπο Κύπρου τον Κύριλλο Γ΄ ο οποίος συν τοις άλλοις μας επέβαλε εις τη νήσω των αγίων, ως μη όφειλεν, και το Ημερολογιακό Σχίσμα (1923) του οικουμενικού Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη. Συνεπώς τι κάνουμε ως γνήσια και ορθόδοξα μέλη της Εκκλησίας; Θα ακουλουθούμε ως άβουλοι και αφελείς τους κακοδόξους Οικουμενιστές Ιεράρχες μας ή μήπως τους θεοφόρους και αγίους Πατέρες της Εκκλησίας;

Δυστυχώς, αδελφοί και πατέρες, ο μακαριώτατος, δεν μας στέκεται ως καλός Ποιμένας αλλά μας τυραννεί ως άριστος Σπορέας Σχισμάτων κακοδοξιών και Αιρέσεων. Εμπίπτει σαφώς (ανα)μέσα στους ψευδοδιδασκάλους και ψευδοπροφήτες που αναφέρωσι οι άγιοι Απόστολοι.

Ήγγικε ο καιρός, ίσως, για μία συντεταγμένη εν Κύπρω Εκκλησιαστική αγία ανυπακοή κατά των αιρετιζόντων Ιεραρχών κ.ά. αναξίων Κληρικών, ένα πρώτο είδος ιεράς Αποτειχίσεως, κατά των «ορθοδόξων» Οικουμενιστών και δή κατά της πολύ-αίρεσης του Συγκρητισμού. Αρκετά χρόνια, ανεχόμαστε,  άχρι καιρού, την διαστροφή και την αλλοίωση του ιερού Ευαγγελίου και την ανίερη υπόσκαψη, της Αποστολικής Αυτοκεφαλίας της ιεράς Αρχιεπισκοπής μας, από μετριώτητες και αχάπαρους Κληρικούς της αρχιεπισκοπικής και μητροπολιτικής διοικήσεως.

Είναι αλήθεια, ότι άπαντα τα Διοικητικά Εκκλησιαστικά κέντρα, της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, σχεδόν πασών των τοπικών Αυτοκέφαλων Εκκλησιών μετά των Προκαθημένων τους, πλήν των Εκκλησιών της Γεωργίας και της Βουλγαρίας, πλέωσι ήδη στα ακάθαρτα λιμνάζοντα και βορβορώδη νερά της δυσσεβούς κακοδοξίας.

Και εννοώ προφανώς, ΜΟΝΟΝ, όσους αποδέχονται την μοιχοΣύνοδο της Κρήτης ή, αποδέχονται εκείνα  Προσυνοδικά Κείμενα του Σαμπεζύ, με τις δυσσεβείς «τελεσίδικες» αποφάσεις των.

Συνεπώς, μένουμε σαν τα στρείδια προσκολλημένοι, μέσα στην Εκκλησία μας, και αποφασίζουμε εν δυνάμει και εξ αρχής να διακόψουμε τις όποιες εθιμοτυπικές, κοινωνικές, εκκλησιαστικές σχέσεις μας με όσους υψηλά ή χαμηλά ισταμένους Κληρικούς ή Μοναχούς/ές ή και λαϊκούς θεολόγους, όπου αναγνωρίζουν, τις ληστρικές αποφάσεις της Κρήτης. Στώμεν καλώς! Αλλά και στώμεν μετά πολύ τρόμου και μετά φόβου, κυρίως, κατά των δύο αιρετικών άκρων του «Ζηλωτισμού» και του «Οικουμενισμού». Αυτό θα είναι ένα πρώτο και σημαντικό ορθόδοξο κατά Θεόν βήμα για τον αντιαιρετικό και αντιοικουμενιστικό αγώνα μας περί μιάς ακριβούς και γνησίας Ομολογίας Πίστεως.

Το απλανές και ορθόδοξον κριτήριον μας, πρέπει να είναι αναντίρρητα η εν Χριστώ Ομολογία Πίστεως καθώς και η ιερά Αποτείχιση μας από τις αιρέσεις και τους αιρετικούς Κληρικούς, και όχι  η διακοπή του Λειτουργικού μνημοσύνου αυτών.

Η απολυτοποίησις και η παρερμηνεία του γράμματος και του πνεύματος των ιερών Κανόνων, και η δήθεν αναμφήριστη υποχρέωση, της παύσεως του εν τη λειτουργική πράξη μνημοσύνου, τινός ετερόδοξου και αιρετίζωντος ψευδεπισκόπου, συνιστά, εκ δεξιών πειρασμό, αλλότρια παγίδα και σχισματικοαιρετική πλάνη.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)